Silas Marner kitap kapağı

20. bölüm / 22

Xx. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 22Şu an: Xx. Bölüm

XX. BÖLÜM
Nancy ve Godfrey yıldızların altında sessizce eve yürüdüler. Meşe panelli salona girdiklerinde Godfrey kendini koltuğa bıraktı. Nancy şapkasını ve şalını çıkarıp kocasının yakınındaki ocağın başında ayakta durdu; onu birkaç dakika bile yalnız bırakmak istemiyor, ama söyleyeceği herhangi bir sözün duygularını incitmesinden korkuyordu. Sonunda Godfrey başını ona çevirdi; göz göze geldiler ve ikisi de kımıldamadan bakışlarını sürdürdü. Birbirine güvenen karı kocanın bu sessiz bakışı, büyük bir yorgunluğun ya da tehlikenin ardından gelen ilk dinlenme, ilk sığınak anı gibidir; konuşma ya da hareket, dinlenmenin verdiği taze hazzı dağıtır diye bu ana karışmamak gerekir.

Bir süre sonra elini uzattı; Nancy elini onun eline bırakınca Godfrey onu kendine çekip şöyle dedi—

“İş bitti!”

Nancy eğilip onu öptü. Sonra yanında durarak, “Evet, sanırım onu kızımız yapma umudundan vazgeçmeliyiz. Kendi isteği dışında bize gelmeye zorlamak doğru olmaz. Onu nasıl yetiştirdiklerini ve bunun sonucunda nasıl biri olduğunu değiştiremeyiz,” dedi.

“Hayır,” dedi Godfrey. Sesi, her zamanki kayıtsız ve vurgusuz konuşmasından belirgin biçimde daha kararlıydı. “Para borçlarını fazlasını ödeyerek kapatabiliriz ama geçen yıllar için fazladan ödeme yaparak kapatamayacağımız borçlar var. Ben erteleyip dururken ağaçlar büyüdü; artık çok geç. Marner, kapısına gelen nimeti geri çeviren insanla ilgili söylediklerinde haklıydı: nimet başkasına nasip oluyor. Bir zamanlar çocuğum yokmuş gibi görünmek istedim, Nancy; artık kendi isteğim dışında da olsa çocuğum yokmuş gibi yaşayacağım.”

Nancy hemen konuşmadı; bir süre sonra, “Öyleyse Eppie’nin senin kızın olduğunu açıklamayacak mısın?” diye sordu.

“Hayır. Bunun kime ne faydası olur? Yalnızca zarar verir. Seçtiği hayat koşullarında onun için elimden geleni yapmalıyım. Kiminle evlenmeyi düşündüğünü öğrenmeliyim.”

“Bunu açıklamak bir işe yaramayacaksa,” dedi Nancy; daha önce bastırmaya çalıştığı duyguyu dile getirmekten artık biraz olsun rahatlayabileceğini düşünüyordu. “Babamla Priscilla’nın geçmişte olanları bilmek zorunda kalmamalarına çok sevinirim. Dunsey’le ilgili olanı öğrenmelerine engel olamayız elbet.”

“Bunu vasiyetnameme yazacağım; sanırım vasiyetnameme yazmalıyım. Dunsey olayında olduğu gibi, bunun da sonradan ortaya çıkmasını istemem,” dedi Godfrey düşünceli bir sesle. “Ama şimdi açıklarsak karşımıza çıkacak güçlüklerden başka bir şey göremiyorum. Onu kendi seçtiği hayat içinde mutlu etmek için elimden geleni yapmalıyım. Bir an duraksadıktan sonra ekledi: ‘Aklıma bir şey geldi; sözünü ettiği nişanlısı Aaron Winthrop olmalı. Kiliseden çıkarlarken onu Eppie’yle Marner’ın yanında görmüştüm, hatırlıyorum.’”

“Eh, çok ağırbaşlı ve çalışkan biri,” dedi Nancy, durumu olabildiğince olumlu görmeye çalışarak.

Godfrey yeniden düşüncelere daldı. Bir süre sonra kederle Nancy’ye baktı ve şöyle dedi—

“Çok güzel, hoş bir kız, değil mi Nancy?”

“Evet canım; saçlarıyla gözleri tıpkı seninkiler. Daha önce bunu hiç fark etmemiş olmama şaştım.”

“Sanırım babası olduğumu düşününce benden soğudu. Tavrının o andan sonra değiştiğini görebiliyordum.”

“Marner’ı babası olarak görmekten vazgeçme düşüncesine dayanamazdı,” dedi Nancy; kocasının acı veren izlenimini doğrulamak istemiyordu.

“Hem annesine hem kendisine haksızlık ettiğimi düşünüyor. Beni olduğumdan kötü sanıyor. Ama böyle düşünmek zorunda; her şeyi hiçbir zaman bilemeyecek. Kızımın benden hoşlanmaması, cezamın bir parçası Nancy. Sana sadık kalsaydım, aptallık etmeseydim, o derde hiç düşmezdim. O evlilikten kötülükten başka bir şey beklemeye hakkım yoktu; üstelik bir babanın yapması gerekeni de yapmaktan kaçınmışken.”

Nancy sustu; doğruluk duygusu, haklı bir pişmanlık olarak gördüğü şeyin acısını hafifletmeye çalışmasına izin vermiyordu. Bir süre sonra yeniden konuştu ama sesinin tonu değişmişti: Önceki kendini suçlayışına şefkat de karışmıştı.

“Bütün bunlara rağmen sana kavuştum Nancy; yine de başka bir şeyim olmadığı için söylenip durdum, huzursuz oldum—sanki bunu hak ediyormuşum gibi.”

“Bana karşı hiç eksik olmadın Godfrey,” dedi Nancy, sakin bir içtenlikle. “Bize düşen kadere razı olsan tek derdim de ortadan kalkardı.”

“Belki de bu konuda biraz olsun düzeltmek için çok geç değildir. Bazı şeyleri düzeltmek içinse ne derlerse desinler, artık çok geç.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…