Silas Marner kitap kapağı

12. bölüm / 22

Bölüm Xıı.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 22Şu an: Bölüm Xıı.

BÖLÜM XII.
Godfrey Cass, Nancy’nin tatlı varlığından unutkanlık yudumları alıp başka zamanlarda onu öyle hırpalayan, en parlak güneş ışığına bile huzursuzluk katan gizli bağını isteyerek aklından çıkarırken, karısı çocuğunu kollarında taşıyarak karlarla örtülü Raveloe yollarında yavaş ve kararsız adımlarla yürüyordu.

Yılbaşı arifesinde çıktığı bu yolculuk, Godfrey’nin bir öfke anında onu karısı olarak tanımaktansa ölmeyi yeğleyeceğini söylemesinden beri içinde beslediği, önceden tasarlanmış bir öç alma eylemiydi. Yılbaşı arifesinde Kızıl Ev’de büyük bir davet olacağını biliyordu; kocası gülümseyip gülücüklerle karşılanacak, onun varlığını yüreğinin en karanlık köşesinde saklayacaktı. Ama onun keyfini kaçıracaktı: bir zamanlar en güzellerden biri kadar güzel olan solgun yüzü ve eski püskü paçavralarıyla, babasının saçlarını ve gözlerini taşıyan küçük çocuğuyla gidecek, kendini Squire’a en büyük oğlunun karısı olarak açıklayacaktı. Mutsuzların kendi dertlerini, kendilerinden daha az mutsuz olanların yaptığı bir haksızlık sayması nadir değildir. Molly, eski püskü paçavralarının nedeninin kocasının ihmali değil, bedenini ve ruhunu esir alan Afyon iblisi olduğunu biliyordu; onu aç çocuğundan esirgeyen, dinmek bilmeyen annelik şefkatiydi. Bunu iyi biliyordu; yine de uyuşmadığı, perişanlık içindeki bilinç anlarında yoksunluk ve aşağılanmışlık duygusu durmadan Godfrey’ye karşı hınca dönüşüyordu. O varlıklıydı; hakları elinde olsaydı kendisi de varlıklı olurdu. Godfrey’nin evliliğinden pişman olduğuna ve bu evlilik yüzünden acı çektiğine inanması, öç alma arzusunu yalnızca körüklüyordu. En temiz havada ve gökle yerin en iyi dersleri karşısında bile adil, insanın kendini kınadığı düşünceler öyle sık uğramaz bize; bu beyaz kanatlı, narin haberciler, pembe kurdelelerle beylerin şakalarından ibaret bir meyhane kızının cennetinden daha yüce anıların yaşamadığı Molly’nin zehirli odasına nasıl ulaşsın?

Sabah erkenden yola çıkmıştı ama yolda oyalanmış, tembelliğine kapılıp sıcak bir sundurmanın altında beklerse karın duracağını düşünmüştü. Farkına varmadan uzun süre beklemişti; şimdi karın gizlediği engebeli, uzun yolun içinde geciktiğini anlayınca, öç alma niyetinin verdiği canlılık bile yüreğinin daralmasına engel olamadı. Saat yediydi; Raveloe’ya pek uzak sayılmazdı ama yolun sonuna ne kadar yaklaştığını anlayacak kadar bu tekdüze yolları tanımıyordu. Teselliye ihtiyacı vardı ve bildiği tek tesellici göğsündeki tanıdık iblisti. Ama siyah kalıntıyı çıkarıp dudaklarına götürmeden önce bir an duraksadı. O anda anne sevgisi, unutup gitmek yerine acı veren bilinci; sevgili yükünü hissedemeyecek kadar kolların uyuşturulması yerine, ağrıyan bir yorgunluk içinde bırakılmayı diliyordu. Bir an sonra Molly bir şey fırlatıp attı ama bu, siyah kalıntı değil, boş bir şişeydi. Kar yağışı dindikten sonra esen dondurucu rüzgârın dağıttığı bulutların altından yeniden yürümeye koyuldu; bulutların arasından ara sıra, çabucak örtülen bir yıldızın ışığı görünüyordu. Ama yürüdükçe uykusu daha da bastırıyor, göğsündeki uyuyan çocuğu daha da dalgınca kavrıyordu.

İblis yavaş yavaş istediğini yapıyordu; soğuk ve yorgunluk da ona yardım ediyordu. Çok geçmeden Molly, geleceği bütünüyle gözden saklayan, o ana ait tek bir güçlü özlemden başka bir şey hissetmez oldu: uzanıp uyumak. Adımlarını artık çitlerin kesmediği bir yere varmış, çevresindeki geniş beyazlığa ve yıldız ışığının artmasına rağmen hiçbir nesneyi seçemeden belirsizce dolaşmıştı. Dağınık bir karaçalı çalısının dibine çöktü; çalı, başını koyması için yeterince elverişliydi, kar yatağı da yumuşaktı. Yatağın soğuk olduğunu hissetmiyor, çocuğun uyanıp onu çağırmasına aldırmıyordu. Ama kolları içgüdüsel kavrayışını henüz gevşetmemişti; küçücük çocuk da sanki dantel kenarlı bir beşikte sallanıyormuş gibi huzurla uyumayı sürdürüyordu.

Ama sonunda bütünüyle uyuştu: parmaklarının sıkılığı çözüldü, kolları gevşedi; sonra küçük baş annesinin göğsünden kaydı ve mavi gözler soğuk yıldız ışığına kocaman açıldı. Önce huysuzca “anneciğim” diye seslendi, başını yeniden yastık gibi koluna ve göğsüne koymaya çalıştı; ama annesinin kulağı sağırdı, yastık da sanki geriye doğru kayıyordu. Çocuk annesinin dizlerinden aşağı yuvarlanırken gözleri birden karla ıslanmış beyaz zemindeki parlak, pırıl pırıl bir ışığa takıldı. Bebekliğin hazır geçişiyle hemen, kendisine doğru koşup duran ama bir türlü varamayan bu parlak, canlı şeyi seyretmeye koyuldu. O parlak canlı şey yakalanmalıydı; çocuk bir anda dört ayak üzerine kayıp ışığı yakalamak için küçücük elini uzattı. Ama ışık böyle yakalanmıyordu; şimdi de kurnaz ışığın nereden geldiğini görmek için başını kaldırdı. Çok aydınlık bir yerden geliyordu; çocuk ayağa kalkıp karda paytak paytak yürüdü. Sarıldığı eski, kirli şal arkasından sürükleniyor, tuhaf küçük şapkası sırtında sallanıyordu. Silas Marner’ın kulübesinin açık kapısına kadar yürüdü, doğruca sıcak ocağa gitti. Orada odun ve çıralardan parlak bir ateş yanıyordu; kurusun diye tuğlaların üstüne serilmiş eski çuvalı (Silas’ın paltosunu) iyice ısıtmıştı. Annesinin kendisini uzun saatler boyunca fark etmeden bırakmasına alışık olan küçük çocuk çuvalın üstüne çöktü, küçücük ellerini ateşe doğru uzattı. Tam bir hoşnutluk içindeydi; yeni yumurtadan çıkmış, rahat etmeye başlayan bir kaz yavrusu gibi gurulduyor, ne dediği anlaşılmayan bir sürü ses çıkararak neşeli ateşle konuşuyordu. Ama kısa süre sonra sıcaklık onu gevşetip uykuya çekti; altın sarısı küçük başı eski çuvalın üzerine düştü, mavi gözlerini ince, yarı saydam kapakları örttü.

Peki, bu tuhaf konuk ocağına geldiğinde Silas Marner neredeydi? Kulübedeydi ama çocuğu görmemişti. Parasını kaybettiği son birkaç haftada kapısını açıp zaman zaman dışarı bakma alışkanlığı edinmişti; sanki parası bir şekilde geri gelecek ya da ondan bir iz, bir haber gizemli biçimde yolda belirecek, o da dinleyen kulağına ya da dikkatle bakan gözüne takılacakmış gibi. Bu davranışı tekrar tekrar yapmaya en çok, dokuma tezgâhında çalışmadığı geceleri kapılıyordu. Belirli bir amaç gösteremediği bu davranışı, çok sevilen bir şeyden insanı şaşkına çeviren bir ayrılık yaşamış olanlar dışında anlamak güçtür. Akşam alacakaranlığında, daha sonra da gece karanlık olmadığı zamanlarda Silas, Stone-pit çevresindeki dar manzaraya bakıp dinliyordu; umutla değil, yalnızca özlem ve huzursuzlukla.

O sabah komşularından bazıları ona yılbaşı gecesi olduğunu, eski yılın çan sesleriyle uğurlanıp yenisinin karşılanışını dinlemek için gece oturması gerektiğini söylemişti; bunun uğur getireceğini, parasını yeniden bulmasına da belki yardım edeceğini eklemişlerdi. Bu, Raveloe’da kasabanın yarı deli, tuhaf cimrisiyle şakalaşmanın dostça bir yoluydu ama Silas’ı her zamankinden daha heyecanlı bir hâle sokmuş da olabilirdi. Alacakaranlık çöktüğünden beri kapısını tekrar tekrar açmış, her seferinde karın yağışı bütün uzakları gözden sakladığı için hemen kapatmıştı. Ama son açışında kar durmuş, bulutlar yer yer aralanmıştı. Bir süre öylece durup dinledi, baktı. Gerçekten de yolda ona doğru gelen bir şey vardı ama Silas ondan hiçbir iz göremedi. Sessizlik ve uçsuz bucaksız, izsiz kar yalnızlığını daraltıyor, özlemini umutsuzluğun soğuğuyla titretiyordu. Yeniden içeri girdi, kapıyı kapatmak için sağ elini mandalına koydu ama kapatmadı: Kaybından beri başına geldiği gibi, katalepsinin görünmez değneğiyle olduğu yere çivilenmiş, gözleri açık ama görmez hâlde, kapıyı ardına kadar tutarak duran bir heykel kesilmişti; oraya girebilecek iyi ya da kötü hiçbir şeye karşı koyacak gücü yoktu.

Marner’ın duyuları geri geldiğinde, yarıda kalan hareketini sürdürüp kapıyı kapattı; bilincinde açılan uçurumun, arada bir şeylerin değiştiğinin farkında değildi. Yalnızca ışığın azaldığını, üşüyüp güçsüz düştüğünü biliyordu. Kapıda fazla uzun süre durup dışarı baktığını düşündü. Ocağa döndü. İki kütük birbirinden ayrılmış, yalnızca kızıl, kararsız bir ışık saçıyordu. Ateş başındaki sandalyesine oturdu, kütükleri birbirine yaklaştırmak için eğildiğinde, bulanık görüşüne ocağın önündeki yerde altın varmış gibi göründü. Altın! Kendi altını! Gizemli bir biçimde elinden alındığı gibi gizemli bir biçimde geri gelmişti! Yüreği çılgınca çarpmaya başladı; birkaç an elini uzatıp geri gelen hazineyi kavrayamadı. Altın yığını telaşlı bakışlarının altında ışıldıyor, büyüyordu sanki. Sonunda öne eğilip elini uzattı ama parmakları, bildik dirençli biçimiyle sert bir sikke yerine yumuşak, sıcak buklelere dokundu. Silas hayretler içinde dizlerinin üzerine çöktü, bu mucizeyi incelemek için başını yaklaştırdı: Uyuyan bir çocuktu; yuvarlak yüzlü, açık tenli, başı yumuşacık sarı buklelerle kaplı bir şey. Küçükken ayakkabısız, çorapsız dolaştığı günlerde, ölmeden önce bir yıl boyunca kollarında taşıdığı küçük kız kardeşi rüyasında geri gelmiş olabilir miydi? Silas’ın şaşkın zihninden geçen ilk düşünce buydu.

Rüya mıydı? Yeniden ayağa kalktı, kütükleri birbirine yaklaştırdı, biraz kuru yaprakla çalı çırpı atıp alevi yükseltti. Ama alev görüntüyü dağıtmadı; çocuğun küçük, yuvarlak bedenini ve eski püskü giysilerini daha belirgin biçimde aydınlattı yalnızca. Küçük kız kardeşine çok benziyordu. Silas, açıklanamaz bir şaşkınlığın ve hızla üşüşen anıların çifte ağırlığı altında güçsüzce sandalyesine çöktü. Çocuk o fark etmeden nasıl, ne zaman içeri girmişti? Kapının dışına hiç çıkmamıştı. Ama bu soruyla birlikte, neredeyse onu bir yana iterek, eski eviyle Lantern Yard’a çıkan eski sokaklar gözünde canlandı; o görüntünün içinde, uzak geçmişteki o sahnelerde zihninde yer etmiş düşünceler de belirdi. Artık ona yabancı gelen bu düşünceler, yeniden canlandırılması olanaksız eski dostluklar gibiydi. Yine de çocuğun, o uzak yaşamdan gelmiş bir haberci olduğunu düşler gibi hissediyordu. Raveloe’da hiç kıpırdamamış telleri titretiyordu: Eski şefkat ürpertilerini, hayatının üzerinde duran bir Güç bulunduğuna dair sezgilerin uyandırdığı eski huşu duygusunu. Çünkü hayal gücü, çocuğun ansızın ortaya çıkışındaki gizem duygusundan henüz kurtulamamış, bu olayın sıradan, doğal yollarla nasıl gerçekleşmiş olabileceğine ilişkin hiçbir varsayım kuramamıştı.

Ama ocak başından bir ağlama sesi geldi: Çocuk uyanmıştı. Marner onu dizlerine almak için eğildi. Çocuk boynuna sarıldı, küçük çocukların uyandıklarındaki şaşkınlığı anlatmak için çıkardıkları anlaşılmaz seslere “anneciğim” sözü de karışarak gittikçe yükselen ağlayışına başladı. Silas onu kendine bastırdı; neredeyse farkında olmadan yatıştırıcı, şefkatli sesler çıkardı. Sonra, sönmekte olan ateşin yanında soğumuş lapasından birazını ısıtıp çocuğa yedirebileceğini düşündü.

Sonraki bir saat boyunca epey işi vardı. Kendisi yememek için sakladığı eski erzakından aldığı biraz esmer şekerle tatlandırdığı lapa çocuğun ağlamasını dindirdi; kaşığı ağzına götürürken mavi gözlerini açıp Silas’a sessizce, kocaman kocaman baktı. Az sonra dizlerinden kayıp yürümeye başladı. Güzelim sendeleyişi Silas’ı yerinden fırlatıp peşinden gitmeye zorladı; bir yere çarpıp canını yakmasından korkuyordu. Ama çocuk yalnızca oturur gibi yere düştü, çizmelerini çekiştirmeye başladı ve canını acıtıyorlarmış gibi ağlamaklı bir yüzle Silas’a baktı. Onu yeniden dizlerine aldı. Silas’ın ağır işleyen bekâr aklı, ıslak çizmelerin sıcak bileklerini sıktığını anlamakta gecikti. Çizmeleri güçlükle çıkardı; bebek de hemen ayak parmaklarının o temel gizemini keşfetmekle mutlu mutlu oyalanmaya başladı, kıkırdayarak Silas’ı da bu gizemi düşünmeye çağırdı. Ama ıslak çizmeler sonunda Silas’a çocuğun karda yürümüş olduğunu düşündürdü; böylece çocuk evine nasıl girmiş ya da getirilmiş olabilirdi diye aklından bile geçirmediği sıradan yolları düşünmeye başladı. Bu yeni düşüncenin etkisiyle, herhangi bir tahminde bulunmayı beklemeden çocuğu kucağına alıp kapıya gitti. Kapıyı açar açmaz, Silas’ın çocuğun ilk açlıkla uyanışından beri duymadığı “anneciğim” sesi yeniden yükseldi. Öne eğilip bakınca, el değmemiş karda küçük ayakların bıraktığı izleri seçebildi; izleri furze çalılıklarına kadar takip etti. “Anneciğim!” diye tekrar tekrar seslendi çocuk, Silas’ın kollarından neredeyse kurtulacakmış gibi öne uzanıyordu. Silas, önünde çalıdan başka bir şey olmadığını sanırken, çalılığın içinde başı eğilmiş, silkelenen karın yarısına kadar örttüğü bir insan bedeni bulunduğunu fark etti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…