Silas Marner kitap kapağı

11. bölüm / 22

Bölüm Xı.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 22Şu an: Bölüm Xı.

BÖLÜM XI.
Kabul ederim, bazı kadınlar binek atının terkisinde, boz renkli bir joseph paltoyla ve tacı küçük bir güveci andıran boz renkli kunduz kürkü bir şapkayla pek alımlı görünmezdi. Kumaşı öylesine dar kesilmiş, yalnızca ufacık pelerinlere yetecek kadar bir palto, arabacıların büyük paltosunu andırırdı; vücut hatlarındaki kusurları gizlemeye pek elverişli değildi. Boz renk de solgun yanakları canlı gösterecek bir renk sayılmazdı. Bu yüzden Bayan Nancy Lammeter’ın o giysiler içinde baştan çıkarıcı güzelliği, daha da büyük bir zaferdi. Uzun boylu, dimdik babasının arkasında terkide oturmuş, bir kolunu ona dolamış; Dobbin’in ayağı her bastığında çamuru havaya savuran, karla örtülü hain gölet ve su birikintilerine kaygıyla göz kulak oluyordu. Bir ressam belki de onun kendini en az gözlediği, en rahat olduğu anlarda resmini yapmayı yeğlerdi; ama yanaklarındaki pembelik çevresindeki boz renge, Kızıl Ev’in kapısına varıp Bay Godfrey Cass’in onu terkiden indirmeye hazır beklediğini gördüğü sırada olduğu kadar güzel karşıtlık oluşturamazdı. Kız kardeşi Priscilla’nın aynı anda, hizmetçinin arkasından gelmiş olmasını diledi; o zaman Bay Godfrey’in önce Priscilla’yı indirmesini sağlar, bu arada da babasını kapının önünde inmek yerine at basamağına gitmeye ikna ederdi. Bir delikanlıya, onun ne kadar istemesine karşın kendisiyle evlenmeye kesinlikle niyetli olmadığını açıkça belli etmişken, delikanlının yine de kendisine özel ilgi göstermeyi sürdürmesi çok can sıkıcıydı. Üstelik niyeti samimiyse neden her zaman aynı ilgiyi göstermiyordu? Bay Godfrey Cass gibi tuhaf davranıyor; bazen onunla konuşmak istemiyormuş gibi davranıp haftalarca yüzüne bakmıyor, sonra birden yeniden neredeyse kur yapmaya başlıyordu. Ayrıca onu gerçekten sevmediği apaçıktı; sevse insanlar onun hakkında söylediklerini söyleyemezdi. Bayan Nancy Lammeter’ın, squire olsun olmasın, kötü bir hayat süren herhangi bir adam tarafından kazanılabileceğini mi sanıyordu? Nancy kendi babasında böyle bir şey görmeye alışmamıştı; babası o yöredeki en ağırbaşlı, en iyi adamdı, yalnızca işler tam vaktinde yapılmadığında ara sıra biraz öfkelenip aceleci davranırdı.

Bayan Nancy’nin zihninden geçen bütün bu düşünceler, Bay Godfrey Cass’i kapıda ilk gördüğü anla kendisinin oraya varması arasında, alışıldık sıralarıyla akıp geçti. Neyse ki Cass Bey de dışarı çıktı ve babasını gürültülü bir sevinçle selamladı. Böylece bu gürültünün altında Nancy, terkiden indirilirken onu gülünç derecede küçük ve hafif buluyor gibi duran güçlü kolların arasında, mahcubiyetini ve uygun bir resmiyet gösteremeyişini gizlemiş oldu. Üstelik hemen içeri girmek için çok iyi bir neden vardı: Kar yeniden yağmaya başlıyor, hâlâ yolda olan konukları tatsız bir yolculukla tehdit ediyordu. Bunlar azınlıktaydı; öğleden sonra çoktan sona eriyordu ve uzaktan gelen hanımların erkenden içilecek çaydan önce hazırlanıp giyinmeleri için fazla vakit kalmayacaktı. Çay, onları dans için canlandıracaktı.

Bayan Nancy içeri girerken evin her yanından bir uğultu yükseliyor, mutfakta da bir keman dans havasına giriş çalıyordu. Ama Lammeter’ların gelişi öylesine beklenmişti ki pencerelerden gözlenmiş oldukları belliydi. Bu büyük toplantılarda Kızıl Ev’de ev sahipliğini üstlenen Bayan Kimble, Bayan Nancy’yi karşılamak için girişe çıktı ve onu üst kata götürmeye koyuldu. Bayan Kimble hem Squire’ın kız kardeşi hem de doktorun karısıydı; bu çifte saygınlığın ölçüsü, vücudunun genişliğiyle doğru orantılıydı. Üst kata çıkmak onu epey yoracağından, Bayan Nancy’nin Mavi Oda’ya tek başına gitme isteğine karşı çıkmadı. Bayan Lammeter’ların sabah geldiklerinde sandıklarını bıraktıkları yer orasıydı.

Evde, hanımların birbirlerine iltifat etmediği ya da tuvalet hazırlığının sürmediği neredeyse hiçbir yatak odası yoktu. Yerlere fazladan yataklar serildiğinden, bu hazırlıklar daracık alanlarda, çeşitli aşamalarda devam ediyordu. Bayan Nancy Mavi Oda’ya girince altı kişilik bir topluluğa küçük, resmî bir reverans yaptı. Bir tarafta, Lytherly’den şarap tüccarının kızları, iki Bayan Gunn vardı. Modaya son derece uygun giyinmişlerdi: Etekleri alabildiğine dar, belleri olabildiğince kısaydı. Old Pastures’lı Bayan Ladbrook onlara biraz çekingenlikle bakıyordu; bu çekingenlik, içten içe yaptığı eleştirinin desteğinden yoksun değildi. Bayan Ladbrook, bir yandan kendi eteğinin Bayan Gunn’lara gereğinden bol görüneceğini düşünüyordu; bir yandan da Bayan Gunn’ların, kendi yerinde olsa yapacağı gibi, modadan biraz geri durmamalarına hayıflanıyordu. Öte yanda, Bayan Ladbrook başında takke, alnında takma saç, elinde türbanıyla duruyordu; aynanın önceliğini nazikçe kendisine bırakmış başka bir hanıma reverans yaparak, tatlı tatlı gülümsüyor ve “Buyurun, siz geçin hanımefendi,” diyordu.

Ama Bayan Nancy reveransını yapar yapmaz, yaşlıca bir hanım öne çıktı. Dolgun beyaz müslin eşarbı ve düzgün gri buklelerinin çevresindeki başlığı, yanındakilerin kabarık sarı satenleri ve tepesinde düğümlü şapkalarıyla cüretkâr bir karşıtlık oluşturuyordu. Ağırbaşlı bir tavırla Bayan Nancy’ye yaklaşıp ağır, tiz ve yumuşak bir sesle şöyle dedi:

“Yeğenim, umarım sağlığın yerindedir.” Bayan Nancy teyzesinin yanağını saygıyla öptü ve aynı türden sevimli bir resmiyetle karşılık verdi: “Çok iyiyim, teşekkür ederim teyze; umarım siz de iyisinizdir.”

“Teşekkür ederim yeğenim; şimdilik sağlığım yerinde. Peki kayınbiraderim nasıl?”

Bu saygılı soru ve yanıtlar, Lammeter’ların da Osgood’ların da her zamanki gibi iyi oldukları ayrıntılarıyla öğrenilene, yeğen Priscilla’nın da yakında kesinlikle geleceği anlaşılana kadar sürdü. Ayrıca karlı havada terkide yolculuk etmenin, joseph paltonun iyi bir koruma sağlamasına rağmen tatsız olduğu konuşuldu. Sonra Nancy, teyzesinin konukları Bayan Gunn’larla resmen tanıştırıldı; anneleri, Bayan Gunn’ların annesini tanıyordu, ama onlar bu yöreye ilk kez geliyorlardı. Bu hanımlar, kırsalın bu ücra köşesinde böylesine güzel bir yüz ve biçimle karşılaşınca öyle şaşırdılar ki Nancy’nin joseph paltosunu çıkardıktan sonra ne giyeceğini merak etmeye başladılar. Düşünceleri her zaman tavırlarında da görülen ölçülülük ve uygunlukla yönlendirilen Bayan Nancy, içinden Bayan Gunn’ların güzel yüzlü olmaktan çok uzak olduklarını geçirdi. Giydikleri bu kadar açık yakalı elbiseler, omuzları güzel olsaydı gösteriş merakıyla açıklanabilirdi; oysa omuzları böyleyken, boyunlarını sergilemelerinin akla ve iffete aykırı olmayan bir zorunluluktan kaynaklandığını düşünmek daha makuldü. Sandığını açarken teyze Osgood’un da böyle düşündüğünden emindi; çünkü Bayan Nancy’nin zihni teyzesininkine öylesine benzerdi ki, akrabalığın Bay Osgood tarafından geldiği düşünülünce herkes bunu şaşırtıcı bulurdu. Selamlaşmalarının resmiyetinden anlaşılmasa da teyze ile yeğen arasında derin bir bağlılık ve karşılıklı hayranlık vardı. Bayan Nancy’nin kuzeni Gilbert Osgood’u, yalnızca kuzeni olduğu için reddetmesi teyzesini çok üzmüştü; ama bu, teyzesinin Nancy’ye mirasından birkaç takı bırakma kararını hiç değiştirmemişti, Gilbert’in gelecekteki karısı kim olursa olsun.

Üç hanım kısa süre içinde odadan çıktı; ama Bayan Osgood yeğeninin yanında kalmak istediğinden, Bayan Gunn’lar da taşralı güzellik hazırlanırken onu izlemek için kalmayı uygun buldular. Bu gerçekten de hoş bir seyirdi: Her şeyin lavanta ve gül yaprağı koktuğu sandığın ilk açılışından, Nancy’nin küçük, beyaz boynuna sıkıca oturan mercan kolyenin takılışına kadar. Bayan Nancy’ye ait her şey ince, tertemiz ve derli topluydu: Hiçbir kırışıklık yersiz değildi; çamaşırlarının her parçası beyazlığını gerçekten hak ediyordu. İğne yastığındaki iğneler bile, Nancy’nin sapmaya izin vermediği bir desene göre batırılmıştı. Kendi görünüşü de küçük bir kuşun vücudu gibi kusursuz, değişmez bir düzen izlenimi veriyordu. Açık kahverengi saçları arkadan oğlan çocuğu gibi kısacık kesilmiş, önde yüzünden uzak duran bir dizi yassı bukle hâlinde şekillendirilmişti; ama hiçbir saç biçimi Bayan Nancy’nin yanağını ve boynunu çirkin gösteremezdi. Sonunda gümüş renkli fitilli ipeği, dantel yakası, mercan kolyesi ve mercan küpeleriyle hazır olduğunda, Bayan Gunn’ların eleştirebildiği tek şey elleriydi; tereyağı yapmanın, peynir ezmenin, hatta daha kaba işlerin izlerini taşıyorlardı. Ama Bayan Nancy bundan utanmıyordu. Giyinirken teyzesine, kendisiyle Priscilla’nın dün sandıklarını hazırladığını anlatmıştı; çünkü bu sabah fırın günüydü ve evden ayrılacaklarına göre mutfak için bolca etli börek hazırlamak yerinde olacaktı. Bu akıllıca sözünü bitirince, Bayan Gunn’ları sohbete katmamış olma kabalığına düşmemek için onlara döndü. Bayan Gunn’lar donuk bir gülümsemeyle, bu kadar güzel giysiler satın alabilecek varlıklı taşralıların (Bayan Nancy’nin danteliyle ipeği gerçekten çok pahalıydı) böylesine koyu bir bilgisizlik ve görgüsüzlük içinde yetiştirilmesinin ne yazık olduğunu düşündüler. Nancy gerçekten de “meat” yerine “mate”, “perhaps” yerine “’appen”, “horse” yerine “oss” diyordu. Lytherly’nin seçkin çevresinde yaşayan, evde bile alışkanlıkla “’orse”, yalnızca uygun anlarda da “’appen” diyen genç hanımları şaşkına çevirmesi kaçınılmazdı. Doğrusu, Bayan Nancy Dame Tedman’dan başka bir okulda eğitim görmemişti. Din dışı edebiyatla tanışıklığı, büyük nakışında kuzu ile çoban kızın altına işlediği tekerlemeleri pek aşmıyordu. Bir hesabı denkleştirmek için, gözünün önündeki madeni toplamdan gözünün önündeki madeni şilinlerle altı penilikleri çıkarması gerekiyordu. Bugünlerde hemen her hizmetçi kız Bayan Nancy’den daha bilgili sayılırdı; yine de bir hanımefendinin temel niteliklerine sahipti: doğruluk, ilişkilerinde ince bir onur duygusu, başkalarına saygı ve zarif kişisel alışkanlıklar. Bu niteliklerin duygularının kendilerininkine benzediğine dilbilgisine düşkün hanımları ikna etmeye yetmeyebileceğini düşünerek şunu da ekleyeyim: Bayan Nancy biraz gururlu ve titizdi; temelsiz bir fikre bağlılığı da kusurlu bir sevgiliye bağlılığı kadar kalıcıydı.

Mercan kolye takılırken epey canlanan kız kardeşi Priscilla’ya dair kaygı, neyse ki neşeli görünümlü hanımın kendisi içeri girince sona erdi; soğuktan ve nemden yüzü al al olmuştu. İlk soru ve selamlaşmaların ardından Priscilla Nancy’ye döndü, onu baştan aşağı süzdü; sonra da arkasının aynı ölçüde kusursuz olup olmadığını görmek için Nancy’yi döndürdü.

“Bu elbiseleri nasıl buldun teyze Osgood?” dedi Priscilla, Nancy onun elbisesini çıkarmasına yardım ederken.

“Gerçekten çok güzeller yeğenim,” dedi Bayan Osgood, resmiyetini biraz artırarak. Yeğen Priscilla’yı hep fazla kaba bulurdu.

“Beş yaş büyük olduğum hâlde Nancy’yle aynılarını giymek zorundayım, biliyorsun; beni sarı gösteriyor. Çünkü Nancy, kız kardeş gibi görünelim diye benimki de tıpatıp kendisininki gibi olmadıkça hiçbir şeyi kabul etmiyor. Ona da söylüyorum, insanlar benim, onun güzel durduğu şeyin bende de güzel duracağını sanmamın zayıflığımdan kaynaklandığını düşünecek. Çirkinim; inkâr edilecek yanı yok. Yüz hatlarımı babamın ailesinden almışım. Ama aman, ne çıkar? Öyle değil mi?” Priscilla burada Bayan Gunn’lara döndü; konuşmanın zevkine öyle dalmıştı ki açık sözlülüğünün takdir edilmediğini fark etmedi. “Güzeller sinek kapanı olsun; erkekleri bizden uzak tutarlar. Erkekler hakkında fikrim yok Bayan Gunn; sizin ne düşündüğünüzü de bilmem. Sabah akşam, sizin hakkınızda ne düşünecekler diye kaygılanmak, gözünüzün önünde değilken ne yaptılar diye hayatınızı huzursuz etmek için üzülüp durmak… Nancy’ye dediğim gibi, iyi bir babası ve evi olan hiçbir kadının böyle bir budalalığa kapılması gerekmez. Bıraksın, serveti olmayan, kendi başının çaresine bakamayanlar düşünsün. Benim dediğim gibi, Bay Her Dediğim Olan en iyi kocadır; itaat edeceğime söz vereceğim tek adam da odur. Büyük yaşamaya, fıçılarla uğraşmaya alışmışken başkasının ocağının başına yerleşmek ya da tek başına bir boyun ya da incik parçası yemek hoş değildir, biliyorum. Ama şükürler olsun ki babam ağırbaşlı bir adam ve daha uzun yaşaması bekleniyor. Şöminenin başında bir adamın varsa, çocuklaşmış olması da önemli değil; işlerin bozulması gerekmez.”

Dar elbisesini düzgün buklelerine zarar vermeden başından geçirme işi, Bayan Priscilla’yı hayatın bu hızlı dökümüne ara vermek zorunda bıraktı. Bayan Osgood da bu fırsattan yararlanıp ayağa kalktı ve şöyle dedi:

“Pekâlâ yeğenim, sen de peşimizden gel. Bayan Gunn’lar aşağı inmek istiyor.”

“Kız kardeşim,” dedi Nancy yalnız kaldıklarında, “Bayan Gunn’ları gücendirdiğine eminim.”

“Ne yaptım ki yavrum?” dedi Priscilla, biraz telaşlanarak.

“Şey, çirkin olmalarının dert olup olmadığını sordun. Çok açık sözlüsün.”

“Aman, öyle mi dedim? Eh, ağzımdan kaçtı işte; daha fazlasını söylememiş olmam ne iyi, çünkü insanlar gerçeği sevmeyince onlarla yaşamak bana zor gelir. Ama çirkinliğe gelince, şu gümüş rengi ipeğin içinde bana bak yavrum. Sana nasıl olacağını söylemiştim; nergis kadar sapsarı görünüyorum. İnsan beni soytarıya çevirmek istediğini sanır.”

“Hayır, Priscy, öyle deme. Bu ipeği alma, başka birini daha çok beğeniyorsan onu seç diye sana yalvardım, yakardım. Senin seçimine razıydım, biliyorsun,” dedi Nancy, kaygıyla kendini savunarak.

“Saçmalama yavrum! Gönlünün buna kaydığını biliyorsun; hem haklısın da, çünkü sen krema gibi bembeyazsın. Benim tenime uyacak diye kendini giydirmen olacak şey mi? Benim kusur bulduğum, senin benim de tıpkı senin gibi giyinmem gerektiğini düşünmen. Ama beni istediğin gibi yönetiyorsun; daha yürümeye başladığın günden beri böylesin. Tarlanın öbür ucuna gitmek istedin mi, giderdin; papatya kadar uslu, masum görünürken seni kimse kırbaçlayamazdı.”

“Priscy,” dedi Nancy, kendi kolyesinin tıpatıp aynısı olan mercan kolyeyi, kendisininkine hiç benzemeyen Priscilla’nın boynuna takarken, “doğru olduğu sürece taviz vermeye hazır olduğuma emin olabilirsin. Ama kız kardeşler değilse kimler aynı giyinmeli? Birbirimizle akraba değilmişiz gibi dolaşmamızı mı istersin; annemiz yok, dünyada başka kız kardeşimiz de yok? Peynir boyasıyla boyanmış bir elbise giysem bile doğru olanı yapmış olurdum. Senin seçmeni, hoşuna gideni benim giymemi tercih ederim.”

“İşte yine başladın! Biri seninle cumartesi akşamından cumartesi sabahına kadar konuşsa, yine aynı yere varırsın. Kocanı nasıl yola getireceğini, bütün bu süre boyunca sesini su ısıtıcısının şarkısını bile bastırmadan nasıl çıkaracağını görmek çok eğlenceli olacak. Erkeklerin yola getirildiğini görmeye bayılırım!”

“Öyle konuşma, Priscy,” dedi Nancy, kızararak. “Evlenmeye hiç niyetim olmadığını biliyorsun.”

“Niyetmiş, palavra!” dedi Priscilla, çıkardığı elbiseyi düzeltip şapka kutusunu kapatırken. “Babam öldükten sonra, kafana böyle şeyler koyup evde kalmış bir kız olursan kimin için çalışacağım? Bazı insanlar olması gerektiği gibi değil diye! Sabrım kalmıyor sana; sanki dünyada hiç taze yumurta yokmuş gibi bozuk yumurtanın üstünde sonsuza dek oturuyorsun. İki kız kardeşten birinin evde kalması yeter; ben bekâr hayatına hakkını vereceğim, çünkü Tanrı beni bunun için yaratmış. Haydi, artık aşağı inebiliriz. Bir korkuluğun olabileceği kadar hazırım; küpelerim de takılı olduğuna göre kargaları ürkütecek eksiğim kalmadı.”

İki Bayan Lammeter birlikte büyük salona girdiklerinde, ikisinin de huyunu bilmeyen biri, geniş omuzlu, hantal, iri hatlı Priscilla’nın güzel kız kardeşinin elbisesinin tıpatıp aynısını giymesini, ya birinin yersiz kibrine ya da ötekinin kendi ender güzelliğini öne çıkarmak için kurduğu kötü niyetli bir düzene bağlayabilirdi. Oysa Priscilla’nın iyi huylu, kendini unutan neşesi ve sağduyusu böyle bir kuşkuyu kısa sürede dağıtırdı; Nancy’nin ölçülü konuşması ve tavırları da gizli kapaklı oyunlardan uzak bir zihni açıkça belli ediyordu.

Ahşap panelli salondaki büyük çay masasının başına yakın, Bayan Lammeter’ler için şeref yerleri ayrılmıştı. Eski bahçenin bol yetişen bitkilerinden kesilmiş güzel çobanpüskülü, porsuk ağacı ve defne dalları odaya taze ve hoş bir görünüm veriyordu. Nancy, ne kadar kararlı olsa da engel olamadığı içten bir heyecan duydu; Bay Godfrey Cass’in gelip kendisini, Bay Crackenthorp ile arasındaki sandalyeye götürmek üzere yaklaştığını gördü. Priscilla ise karşı tarafa, babasıyla Squire’ın arasına çağrılmıştı. Vazgeçtiği âşığının cemaatin en itibarlı genç adamı olması Nancy için kuşkusuz bir fark yaratıyordu. Nancy’nin deneyiminde görkemin son noktası sayılabilecek, görkemli ve eşsiz salonda; bir gün evin hanımı olabileceği, “Bayan Cass”, Squire’ın karısı diye anılabileceği o yerde oturuyordu. Bu koşullar, iç dünyasındaki dramı kendi gözünde büyütüyor; en göz kamaştırıcı mevkinin bile, davranışları karakterine kayıtsız olduğunu gösteren bir adamla evlenmeye onu ikna edemeyeceğini kendine söylerken sesini daha da kararlı kılıyordu. Gerçek ve temiz kalpli bir kadının düsturu “Bir kez sevdi mi, hep sever” olmalıydı; hiçbir erkeğin onun üzerinde, Godfrey Cass uğruna sakladığı ve hep saklayacağı kurumuş çiçekleri yok etmesini gerektirecek bir hakkı olmamalıydı. Nancy, kendine verdiği sözü çok çetin koşullarda bile tutabilecek biriydi. Bay Crackenthorp’un yanındaki sandalyeyi kabul ederken zihninden geçenleri yalnızca yerinde bir kızarma ele verdi; çünkü her işinde içgüdüsel bir zarafeti ve becerisi vardı, güzel dudakları da öyle sakin ve kararlı biçimde kapanıyordu ki heyecanlı görünmesi zordu.

Papaz, güzel bir kızarmayı uygun bir iltifat etmeden geçiştirmezdi. Hiç de mağrur ya da aristokrat değildi; neşeli gözlü, ince yüzlü, gri saçlı küçük bir adamdı. Çenesi, bol ve kırışık beyaz kravatının üzerine dayanmıştı. Kravatı, sanki bedeninin diğer bütün özelliklerini gölgede bırakıyor ve bir biçimde sözlerine de kendine özgü karakterini katıyordu. Bu yüzden onun nezaketini boyunbağından ayrı düşünmeye kalkışmak ağır, belki de tehlikeli bir soyutlama çabası olurdu.

“Vay, Bayan Nancy,” dedi, başını kravatının içinde ona doğru çevirip gülümseyerek, “biri bu kışın çok sert geçtiğini iddia ederse, yılbaşı gecesi güllerin açtığını gördüğümü söylerim. Öyle değil mi Godfrey, ne dersin?”

Godfrey cevap vermedi ve Nancy’ye bakmaktan özellikle kaçındı. Eski usul Raveloe toplumunda böyle iltifatlı kişisel sözler pek zarif sayılırdı; ama saygılı aşkın kendine özgü bir nezaketi vardır ve bu nezaketi, başka konularda pek eğitim görmemiş erkeklere bile öğretir. Squire ise Godfrey’in bu şekilde sönük kalmasına biraz içerledi. Günün bu geç saatinde Squire’ın keyfi, onu kahvaltı masasında gördüğümüz zamankinden her zaman daha yerinde olurdu. Atalarından miras kalan, gürültülü neşeli ve tepeden bakan tavrını sergilemekten zevk alırdı. Büyük gümüş enfiye kutusu elden ele dolaşıyor, ikramı kaç kez geri çevirmiş olurlarsa olsunlar komşulara durmadan sunuluyordu. O sırada Squire, görünür görünmez yalnızca aile reislerine özel bir hoş geldin demişti; ama akşam ilerledikçe konukseverliği daha geniş bir alana yayılır, en genç konukların sırtına bile vurup gelişlerinden duyduğu özel memnuniyeti gösterirdi. Raveloe’da Squire Cass gibi yürekli bir adamın onları davet edip iyilik dilemesinin hayatlarını mutlulukla doldurması gerektiğine inanırdı. Bu neşeli ruh hâlinin henüz başlarında bile, oğlunun eksiklerini onun adına bakıp konuşarak tamamlamak istemesi doğaldı.

“Evet, evet,” diye söze başladı; enfiye kutusunu Bay Lammeter’e uzattı. Bay Lammeter ikinci kez başını eğip elini sallayarak ikramı katı bir tavırla geri çevirdi. “Beyaz Salon’daki ökseotu dalını görünce, biz yaşlılar da bu gece genç olmayı diliyoruz. Doğru, son otuz yılda çoğu şey geriye gitti; eski kral hastalandığından beri memleketin hâli kötüleşiyor. Ama şurada Bayan Nancy’ye bakınca, kızların hâlâ kalitesini koruduğunu düşünmeye başladım. Lanet olsun, ben gencecik, yakışıklı bir delikanlıyken, at kuyruğuma pek özen gösterdiğim günlerde bile ona benzer birini hatırlamıyorum. Alınmayın hanımefendi,” diye ekledi yanındaki Bayan Crackenthorp’a eğilerek, “sizi Bayan Nancy kadar gençken tanımıyordum.”

Bay Crackenthorp’un karısı, danteliyle, kurdeleleriyle ve altın zinciriyle durmadan oynayan; başını çevirip alçak sesler çıkaran, burnunu oynatıp kendi kendine söylenen bir kobay faresini andıran, ufak tefek, gözlerini kırpıştıran bir kadındı. Şimdi Squire’a doğru gözlerini kırpıştırıp kıpırdandı ve “Ah, hayır, alınmadım,” dedi.

Squire’ın Nancy’ye yönelttiği bu vurgulu iltifatın diplomatik bir anlam taşıdığı, Godfrey dışında başkalarının da dikkatini çekmişti. Babası, kızına memnuniyet dolu bir ciddiyetle masanın öte yanından bakarken sırtını biraz daha dikleştirdi. Bu ağırbaşlı, düzenli adam, ailesiyle Squire’ın ailesi arasında bir evlilik olasılığından heyecan duyuyormuş gibi görünerek itibarından zerre ödün vermeyecekti. Kızına gösterilen her türlü onurdan memnundu; ama rızasını vermeden önce birkaç şeyin değiştiğini görmesi gerekiyordu. Zayıf ama sağlıklı bedeni ve taşkınlıktan hiç kızarmamış gibi duran, iri hatlı, sert yüzü yalnızca Squire’ın görünüşünden değil, genel olarak Raveloe çiftçilerinden de belirgin biçimde ayrılıyordu. Bu, onun sık sık söylediği “Soy, otlaktan güçlüdür” sözüne uygundu.

“Bayan Nancy, annesine ne kadar benziyor, değil mi Kimble?” dedi aynı adı taşıyan şişman kadın, kocasını aramak için etrafına bakınarak.

Ama Doktor Kimble, eskiden kırsaldaki eczacılara diploma almadan bu unvan verildiğinden, ince ve çevik bedeniyle elleri ceplerinde odanın içinde dolaşıyor, kadın hastalarına tıbbi tarafsızlıkla hoş görünmeye çalışıyordu. Her yerde, sanki doktorluk ona doğuştan miras kalmış gibi karşılanıyordu. O, yabancı mahallelerde hasta peşinde koşan, tek atlarını bile aç bırakacak kadar kıt kanaat geçinen zavallı eczacılardan değildi; en varlıklı hastaları kadar gösterişli sofralar kurabilecek kadar hali vakti yerinde bir adamdı. Raveloe’da doktorun adı öteden beri Kimble olmuştu; Kimble doğuştan doktor adıydı. Gerçek Kimble’ın bir oğlu olmadığı ve muayenehanesinin bir gün Taylor ya da Johnson gibi uyumsuz adlı bir halefe kalabileceği şeklindeki acıklı gerçeği kabullenmek zordu. Böyle bir durumda Raveloe’un daha aklı başında insanları, daha doğal olduğu için Flitton’dan Doktor Blick’e giderdi.

“Bana mı seslendin canım?” dedi gerçek doktor, karısının yanına çabucak gelerek. Ama karısının sözünü yinelemeye nefesi yetmeyeceğini öngörmüş gibi hemen devam etti: “Vay, Bayan Priscilla, sizi görünce şu olağanüstü domuz turtasının tadı ağzıma geldi. Umarım son tepsinin sonuna yaklaşmamışızdır.”

“Evet, maalesef sonuna geldik doktor,” dedi Priscilla; “ama bir sonrakinin de en az bunun kadar iyi olacağına kefilim. Domuz turtalarım şansa güzel olmaz.”

“Doktorluğunuz gibi değil yani Kimble, değil mi? Çünkü insanlar ilacınızı içmeyi unutuyorlar,” dedi, sağlıklıyken doktorları ve ilaçları, pek çok sadık kilise mensubunun kiliseyi ve din adamlarını gördüğü gibi gören Squire: Şakalarını onlara dokundurmaktan hoşlanır, hastalanınca da yardımlarını sabırsızlıkla isterdi. Enfiye kutusuna tıkladı ve zafer kazanmışçasına gülerek etrafına baktı.

“Ah, dostum Priscilla’nın dili pek keskin,” dedi doktor. Bu nükteli sözü bir hanımefendiye yakıştırmayı, bir kayınbiraderin kendisine üstünlük sağlamasına izin vermeye tercih etmişti. “Konuşmasına biraz biber serper; turtalarına fazla koymamasının nedeni de bu. Şu karıma bakın; dili ucuna bir cevap gelmez ama onu kızdırırsam ertesi gün boğazımı karabiberle kavurur, ya da sulu yeşilliklerle kolik eder. Korkunç bir ödeşme bu.” Şen doktor burada acıklı bir yüz ifadesi takındı.

“Böyle şey duydunuz mu hiç?” dedi Bayan Kimble, güleryüzle, çenesinin altından gülerek Bayan Crackenthorp’a doğru eğildi. Gözlerini kırpıştırıp başını sallayan Bayan Crackenthorp gülümsemeye çalışır gibiydi; ama bu gülümseme, kuvvetlerin etkileşimiyle, ufak seğirmelere ve seslere dönüştü.

“Kimble, bir hastaya içerlediğinizde mesleğinizdeki ödeşme böyle mi olur?” diye sordu papaz.

“Hastalarımıza hiç içerlemeyiz,” dedi Bay Kimble, “bizi bırakıp gitmedikleri sürece. O zaman da görüyorsunuz ya, onlara ilaç yazma fırsatımız kalmıyor. Vay, Bayan Nancy,” diye devam etti, birden Nancy’nin yanına seğirterek, “sözünüzü unutmayacaksınız, değil mi? Bana bir dans ayıracaktınız, biliyorsunuz.”

“Haydi haydi Kimble, o kadar atılgan olma,” dedi Squire. “Gençlere fırsat ver. Bayan Nancy’yle kaçarsan oğlum Godfrey de seninle bir tur atmak isteyecektir. Eminim ilk dansı ona ayırmıştır. Öyle değil mi efendim, ne dersiniz?” diye ekledi, geriye yaslanıp Godfrey’e bakarak. “Bayan Nancy’den dansı sizinle açmasını istemedin mi?”

Nancy hakkında bu imalı ısrardan son derece rahatsız olan ve babası, yemekten önce ve sonra içerek her zamanki konukseverlik örneğini sergilediğinde işin nereye varacağını düşünmekten korkan Godfrey, yapabileceği tek şeyin Nancy’ye dönüp olabildiğince az beceriksizce şunu söylemek olduğunu gördü:

“Hayır, henüz sormadım; ama umarım kabul edersiniz, tabii benden önce davranan olmadıysa.”

“Hayır, kimseye söz vermedim,” dedi Nancy, sesi sakin, yüzü kızarmış olsa da. (Bay Godfrey onun dans teklifini kabul etmesinden umut çıkardıysa, bu umudu çok geçmeden boşa çıkacaktı; ama Nancy’nin kabalık etmesine gerek yoktu.)

“Öyleyse benimle dans etmenize itirazınız olmadığını umuyorum,” dedi Godfrey; bu düzenlemede rahatsız edici bir şey olduğu hissini yitirmeye başlamıştı.

“Hayır, itirazım yok,” dedi Nancy soğuk bir sesle.

“Ah, şanslısın Godfrey,” dedi Kimble amca. “Ama vaftiz oğlumsun, yoluna çıkmam. Hem o kadar da yaşlı sayılmam, değil mi canım?” diye devam etti, yine karısının yanına seğirterek. “Sen gittikten sonra, önce epey ağlarsam bir kez daha evlenmeme aldırmazdın, değil mi?”

“Haydi haydi, bir fincan çay iç de dilini tut,” dedi iyi yürekli Bayan Kimble. Herkesin bu kadar zeki ve eğlenceli bulacağı bir kocası olduğu için biraz gururlanmıştı. Bir de iskambil oynarken huysuzluk etmese!

Çay sofrasında herkesin tanıdığı, zararsız şakalar böyle neşe saçarken, keman sesi açıkça duyulacak kadar yaklaşınca gençler yemeğin bitmesini birbirlerine bakarak, aynı sabırsızlıkla beklemeye başladı.

“A, salonda Süleyman var,” dedi Squire. “Sanırım en sevdiğim havayı çalıyor: ‘Sarı saçlı çiftçi çocuğu’. Onu dinlemek için yeterince acele etmediğimizi ima ediyor olmalı. Bob!” diye odanın öbür ucundaki uzun bacaklı üçüncü oğluna seslendi. “Kapıyı aç, Süleyman’a içeri gelmesini söyle. Bize burada bir hava çalsın.”

Bob söyleneni yaptı; Süleyman da yürürken keman çalarak içeri girdi, çünkü havanın ortasında çalmayı hiçbir koşulda kesmezdi.

“Buraya, Süleyman,” dedi Squire, yüksek sesle buyurup pohpohlayarak. “Şuraya gel delikanlı. Ah, ‘Sarı saçlı çiftçi çocuğu’ olduğunu biliyordum; bundan güzel hava olmaz.”

Omuzlarına yaklaşan uzun, bembeyaz saçları bolca uzamış, ufak tefek, dinç yaşlı bir adam olan Süleyman Macey, kemanını çalarken saygıyla eğilerek gösterilen yere ilerledi. Bu, sanki topluluğa saygı duyduğunu ama doğru tona daha çok önem verdiğini anlatıyordu. Havayı bir kez daha çalıp kemanını indirdikten sonra Squire’a ve papaza yeniden eğildi. “Umarım zatıâlinizle muhterem efendimizin sağlıkları yerindedir; size sağlık, uzun ömür ve mutlu bir yeni yıl dilerim. Aynı dileklerim Bay Lammeter için de geçerli efendim; diğer beyler, hanımefendiler ve genç hanımlar için de.”

Süleyman son sözleri söylerken, gereken saygıyı göstermemiş olmamak için özenle her yana eğildi. Ardından hemen bir giriş çalmaya başladı ve Bay Lammeter’in özel bir iltifat sayacağını bildiği havaya geçti.

Keman yeniden susunca Bay Lammeter, “Teşekkürler Süleyman, teşekkürler,” dedi. “Bu ‘Tepelerin ötesinde, çok uzaklarda’ havası. Babam bu havayı her duyduğumuzda bana, ‘Ah evlat, ben tepelerin ötesinden, çok uzaklardan geliyorum,’ derdi. Anlamını çıkaramadığım pek çok hava var ama bu bana karatavuk ötüşü gibi sesleniyor. Sanırım adı yüzünden; bir havanın adında çok şey var.”

Ama Süleyman bir giriş daha çalmak için sabırsızlanıyordu; az sonra coşkuyla “Sir Roger de Coverley”e başladı. Sandalyelerin geriye itildiği, kahkahaların yükseldiği duyuldu.

“Evet, evet Süleyman, ne demek istediğini anladık,” dedi ayağa kalkan Squire. “Dans başlasın diyorsun, öyle mi? Öyleyse önden git, hepimiz seni izleyelim.”

Beyaz başını yana eğip canlı canlı çalan Süleyman, neşeli alayın başında Beyaz Salon’a doğru yürüdü. Ökseotu dalı asılmıştı; sayısız donyağı mumunun ışığı, meyveli çobanpüskülü dallarının arasından parlayıp beyaz ahşap panellerin içine yerleştirilmiş eski usul oval aynalara yansıyor, salona oldukça göz alıcı bir hava veriyordu. Ne tuhaf bir alaydı! Eski püskü giysileri ve uzun beyaz saçlarıyla yaşlı Süleyman, kemanının büyülü çığlığıyla ağırbaşlı topluluğu peşinden sürüklüyor gibiydi: türban biçimli takkeler takmış ağırbaşlı hanımları; dikey tüyünün ucu Squire’ın omzuna yetişen Bayan Crackenthorp’u bile; kısa bellerinden ve önlerinde kırışıksız eteklerinden hoşnut güzel genç kızları; iri, renkli yelekler giymiş heybetli babaları ve çoğu utangaç, mahcup, kısa pantolonlu, ceket etekleri pek uzun, al yanaklı oğulları.

Bay Macey ile bu büyük toplantılarda seyirci olmalarına izin verilen birkaç ayrıcalıklı köylü, kendileri için kapının yakınına konmuş sıralara çoktan yerleşmişti. Çiftler dans için dizilince ve Squire, papazla Bayan Osgood’un el ele tutuşmasına öncülük ederek Bayan Crackenthorp’la dansa başlayınca, o tarafta hayranlık ve memnuniyet büyüktü. Olması gereken buydu; herkesin alışık olduğu şey buydu ve tören, Raveloe’nun beratını yenilemiş gibiydi. Yaşlılarla orta yaşlıların iskambil masalarına oturmadan önce biraz dans etmesi yakışıksız bir hafiflik sayılmaz, toplumsal görevlerinin bir parçası kabul edilirdi. Çünkü uygun zamanlarda neşelenmek, yeterince sık birbirini ziyaret edip kümes hayvanı alıp vermek, köklü geleneklere uygun, kulağa hoş gelen sözlerle birbirlerine alışılmış iltifatlarda bulunmak, sınanmış kişisel şakaları paylaşmak, konuklarınıza konukseverlik adına fazla yiyip içmeleri için ısrar etmek ve ikramınızı beğendiğinizi göstermek için komşunuzun evinde fazla yiyip içmekten başka neydi bu görevler? Papaz da doğal olarak bu toplumsal görevlerde örnek olurdu. Raveloe halkının, özel bir vahiy olmaksızın, bir din adamının törenlerin ciddi havasını hatırlatan solgun yüzlü biri olması gerektiğini bilmesi mümkün değildi. Onların gözünde din adamı, dua okuyup vaaz verme, vaftiz etme, evlendirme ve gömme konusunda kendine özgü yetkisi bulunan; bu yetkisi, gömüleceğiniz toprağı size satma ve öşrü ayni alma hakkıyla zorunlu olarak bir arada bulunan, makul ölçüde kusurlu bir adamdı. Bu son konuda elbette biraz söylenilirdi ama dinsizliğe varacak kadar değil; yağmurdan yakınmaktan daha derin anlamı yoktu. Yağmurdan yakınırken de dinsizce bir başkaldırı gösterilmez, güzel hava için duanın hemen okunması istenirdi.

Öyleyse papazın dansının, Squire’ınki kadar, işlerin doğal akışına uygun bir şey olarak karşılanmaması için hiçbir neden yoktu. Öte yandan, Bay Macey’nin resmî saygısının, papazın dansını olağanüstü keskin zekâlı insanların, yanılabilir hemcinslerinin davranışlarını değerlendirirken göstereceği eleştiriye tabi tutmasını engellemesi için de bir neden bulunmuyordu.

“Squire’ın sıçrayışı, kilosu göz önüne alınırsa fena değil,” dedi Bay Macey. “Ayağını da pek güzel vuruyor. Ama biçim bakımından hepsini Bay Lammeter geçer: Başını asker gibi dik tutuyor, üstelik çoğu yaşlı eşraf kadar tombul değil; genellikle göbeklenirler. Bir de bacağı güzel. Papaz yeterince çevik ama bacakları pek iyi değil: aşağısı biraz fazla kalın, dizleri de biraz daha yakın olsa zarar gelmezdi. Yine de daha kötüsü olabilirdi, daha kötüsü. Ama eliyle Squire gibi gösterişli bir salınışı yok.”

“Çeviklikten söz edecekseniz Bayan Osgood’a bakın,” dedi, oğlu Aaron’u dizlerinin arasında tutan Ben Winthrop. “Minik adımlarıyla öyle süzülüyor ki nasıl ilerlediğini kimse göremiyor; ayaklarında küçük tekerlekler var sanki. Geçen yıldan bir gün bile yaşlı görünmüyor. Nerede olursa olsun, ondan daha düzgün yapılı kadın yok.”

“Kadınların nasıl yapılı olduğuyla ilgilenmem,” dedi Bay Macey biraz küçümseyerek. “Ne ceket ne pantolon giyiyorlar; biçimlerinden pek bir şey anlayamazsın.”

Ayakları ezgiyi döverek durmadan kıpırdayan Aaron, “Baba,” dedi, “Bayan Crackenthorp’un başındaki şu koca horoz tüyü nasıl duruyor? Benim tüylü topumda olduğu gibi içine sokacak küçük bir delik mi var?”

“Sus oğlum, sus; hanımlar böyle giyinir,” dedi babası. Ama sonra Bay Macey’ye alçak sesle ekledi: “Yine de onu komik gösteriyor; uzun bir kamış sokulmuş kısa boyunlu bir şişeye benziyor. Hey Allahım, genç Squire, Bayan Nancy’yle eşleşip şimdi dansa başlıyor! İşte sana kız! Pembe beyaz bir çiçek demeti gibi; insan böyle güzel birinin olabileceğini düşünemez. Belki bir gün Bayan Cass olur, kim bilir; ondan daha haklısı da yok, birbirlerine çok yakışırlar. Usta Godfrey’nin yapısında kusur bulamazsın, Macey, bahse girerim.”

Bay Macey ağzını büzdü, başını biraz daha yana eğdi ve gözleri Godfrey’yi dans boyunca izlerken başparmaklarını çevikçe döndürdü. Sonunda görüşünü özetledi.

“Belden aşağısı fena değil ama kürek kemikleri biraz fazla yuvarlak. Flitton terzisinden aldığı ceketlere gelince, iki kat para ödemeye değmeyecek kadar kötü kesilmişler.”

“Ah, Bay Macey, ikimiz bambaşka insanlarız,” dedi Ben, bu kusur bulma tavrına biraz içerleyerek. “Ben iyi bir kupa bira bulduğumda içer, içime yarasın isterim; demlemede kusur bulabilir miyim diye koklayıp dik dik bakmam. Usta Godfrey’den daha güzel bacaklı bir genç bul da görelim; daha kolay yere serebileceğin ya da neşeli ve keyifliyken daha hoş görünen birini bulabilir misin, bakalım.”

“Tüh!” dedi Bay Macey, daha da sertleşerek. “Daha rengi yerine gelmedi; yarı pişmiş bir böreğe benziyor. Bir de aklı kıt mı diye kuşkulanıyorum. Yoksa son zamanlarda ortalarda görünmeyen o aşağılık Dunsey onu nasıl parmağında oynatır, ülkenin diline düşen o güzel av atını öldürmesine nasıl izin verirdi? Bir zamanlar hep Bayan Nancy’nin peşindeydi, sonra da her şey, deyim yerindeyse sıcak lapadan çıkan koku gibi bir anda dağılıverdi. Ben kur yaparken böyle yapmazdım.”

“Belki Bayan Nancy nazlanmıştır, senin kızın nazlanmamıştır,” dedi Ben.

“Nazlanmadığı besbelli,” dedi Bay Macey imalı bir tavırla. “Ben ‘koklayayım’ demeden önce onun ‘buyur’ diyeceğinden emin oldum; hem de hiç bekletmeden. Köpek sineğe atlar gibi ağzımı açıp sonra yutacak bir şey bulamadan kapatacak değildim.”

“Bana kalırsa Bayan Nancy yine yumuşuyor,” dedi Ben, “çünkü Usta Godfrey bu gece öyle kederli görünmüyor. Dansın sonunda onu oturması için şimdi yanına alıyor; bu da gönül işi gibi görünüyor.”

Godfrey’yle Nancy’nin danstan ayrılmasının nedeni, Ben’in sandığı kadar romantik değildi. Çiftlerin birbirine sıkıştığı kalabalıkta Nancy’nin elbisesi hafifçe kazaya uğramıştı. Önde zarif bileğini gösterecek kadar kısa, arkada ise Squire’ın vakur adımının altına sıkışıp belindeki bazı dikişleri sökecek kadar uzundu. Bu durum Priscilla’nın kız kardeşçe kaygılanmasına, Nancy’nin de ciddi biçimde endişelenmesine yol açmıştı. İnsan aşk mücadeleleriyle meşgul olabilir ama bu, hayatın genel düzenindeki bir aksaklığı fark etmeyecek kadar olmaz. Nancy, dans ettikleri figürdeki görevini tamamlar tamamlamaz, Priscilla yanına gelene kadar gidip oturması gerektiğini Godfrey’ye koyu bir utançla söyledi; çünkü kız kardeşler çoktan kısa bir fısıltı ve anlam yüklü, gözleri fal taşı gibi açılmış bir bakışla anlaşmışlardı. Nancy, Godfrey’ye yanında baş başa oturma fırsatı vermeye, bundan daha acil bir neden olmadıkça yanaşmazdı. Godfrey’ye gelince, Nancy’yle yaptığı uzun kır dansının büyüsü altında öylesine mutlu ve unutkandı ki onun şaşkınlığından cesaret aldı; izin istemeden onu, iskambil masalarının kurulu olduğu yandaki küçük salona götürmeye kalkıştı.

“Ah, hayır, teşekkür ederim,” dedi Nancy, Godfrey’nin nereye gittiğini anlar anlamaz soğukça. “Oraya değil. Priscilla gelmeye hazır olana kadar burada bekleyeceğim. Sizi danstan ayırdığım ve başınıza dert olduğum için üzgünüm.”

“Burada baş başa daha rahat edersin,” dedi kurnaz Godfrey. “Kız kardeşin gelene kadar seni burada bırakırım.” Bunu kayıtsız bir sesle söyledi.

Bu hoş bir teklifti, tam da Nancy’nin istediği şeydi; öyleyse Bay Godfrey’nin bunu yapmasına neden biraz içerlemişti? İçeri girdiler; Nancy, seçebileceği en katı ve yaklaşılması en güç duruşla, iskambil masalarından birinin yanındaki sandalyeye oturdu.

“Teşekkür ederim, efendim,” dedi hemen. “Size daha fazla zahmet vermeme gerek yok. Böylesine şanssız bir dans eşiniz olduğum için üzgünüm.”

“Benimle dans ettiğine üzüldüğünü söylemen çok kabaca,” dedi Godfrey, gitmeye niyetlendiğini belli etmeden yanında durarak.

“Ah hayır, efendim, hiç de kaba bir şey söylemek istemedim,” dedi Nancy, insanın aklını başından alacak kadar edepli ve güzel görünerek. “Beylerin o kadar çok eğlencesi var ki bir dansın pek önemi olamaz.”

“Bunun doğru olmadığını biliyorsun. Seninle yaptığım bir dans benim için dünyadaki bütün diğer eğlencelerden daha önemli.”

Godfrey, Nancy’ye bu kadar açık bir şey söylemeyeli çok uzun zaman olmuştu; Nancy irkildi. Ama içgüdüsel vakar ve duygu gösterilerine duyduğu tiksintiyle kıpırdamadan oturdu. Yalnızca sesine biraz daha kararlılık katarak şöyle dedi:

“Hayır, Bay Godfrey, bunu bilmiyorum; aksini düşünmek için de çok iyi nedenlerim var. Ama doğruysa bile bunu duymak istemiyorum.”

“Öyleyse beni hiç bağışlamaz mısın, Nancy? Ne olursa olsun, hakkımda iyi düşünmez misin; bugünün geçmişin telafisi olduğunu hiç düşünmez misin? İyi bir adam olup hoşlanmadığın her şeyden vazgeçsem bile mi?”

Godfrey, Nancy’yle baş başa konuşmak için birdenbire önüne çıkan bu fırsatın aklını başından aldığının yarı yarıya farkındaydı; ama kör bir duygu diline hâkim olmuştu. Nancy, Godfrey’nin sözlerinin akla getirdiği ihtimal yüzünden gerçekten çok sarsılmıştı. Ne var ki fazla güçlü bulmaktan korktuğu bu duygu baskısı, kendine hâkim olma gücünün tümünü harekete geçirdi.

“Bay Godfrey, herhangi birinin iyi yönde değiştiğini görmek beni sevindirir,” diye cevap verdi, sesindeki fark ancak güçlükle seçiliyordu. “Ama değişmesine gerek kalmaması daha iyi olurdu.”

“Çok katı yüreklisin, Nancy,” dedi Godfrey huysuzca. “Daha iyi biri olmam için beni yüreklendirebilirdin. Çok mutsuzum ama sende hiç merhamet yok.”

“Bence en az merhamet, işe yanlış yaparak başlayanlarda olur,” dedi Nancy, istemese de gözlerinden bir öfke parıltısı çıkarak. Godfrey bu küçük parıltıya sevindi; Nancy’yle tartışmayı sürdürmesini, onu kavgaya çekmesini isterdi. Nancy öyle sinir bozucu biçimde sakin ve kararlıydı. Ama ona karşı hâlâ kayıtsız değildi, yine de—

Priscilla’nın telaşla içeri girip, “Aman kuzum, gel de şu elbiseye bakalım,” demesi Godfrey’nin kavga etme umudunu kesti.

“Sanırım artık gitmeliyim,” dedi Priscilla’ya.

“Gitsen de kalsan da umurumda değil,” dedi o açık sözlü hanım, alnında dalgın bir ifadeyle cebinde bir şey ararken.

“Gitmemi ister misin?” diye sordu Godfrey, şimdi Priscilla’nın isteğiyle ayağa kalkmış olan Nancy’ye bakarak.

“Nasıl isterseniz,” dedi Nancy, eski soğukluğuna yeniden bürünmeye çalışıp elbisesinin eteğine dikkatle bakarak.

“Öyleyse kalmak istiyorum,” dedi Godfrey; bu gece bu mutluluktan olabildiğince çok tatmaya, yarını düşünmemeye pervasızca kararlıydı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…