Bölümler 22Şu an: Bölüm Xıx.
- 1 Birinci Kısım. — Bölüm I.3.014 kelime
- 2 Bölüm Iı.2.136 kelime
- 3 Iıı. Bölüm3.042 kelime
- 4 Bölüm Iv.1.841 kelime
- 5 Bölüm V.1.261 kelime
- 6 Bölüm Vı.2.673 kelime
- 7 Bölüm VII1.276 kelime
- 8 Bölüm VIII2.030 kelime
- 9 Bölüm Ix.1.766 kelime
- 10 Bölüm X.3.971 kelime
- 11 Bölüm Xı.5.217 kelime
- 12 Bölüm Xıı.1.612 kelime
- 13 Bölüm Xııı.2.047 kelime
- 14 Bölüm Xıv.3.375 kelime
- 15 Bölüm Xv.292 kelime
- 16 İkinci Kısım. — Bölüm Xvı.3.963 kelime
- 17 Bölüm Xvıı.2.813 kelime
- 18 Bölüm Xvııı.898 kelime
- 19 Bölüm Xıx.2.472 kelime · Okuduğun bölüm
- 20 Xx. Bölüm570 kelime
- 21 Xxı. Bölüm864 kelime
- 22 Sonuç638 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XIX.
O akşam saat sekizle dokuz arasında Eppie ile Silas kulübede baş başa oturuyorlardı. Dokumacı, öğleden sonra yaşananlar yüzünden büyük bir heyecan geçirmişti; şimdi baş başa kalmayı öyle arzuluyordu ki, herkesten sonra doğal olarak orada oyalanan Bayan Winthrop ile Aaron’dan bile kendisini çocuğuyla yalnız bırakmalarını istemişti. Heyecanı geçmemiş, yalnızca duyarlılığın keskinliği dışarıdan gelen her uyarıcıyı katlanılmaz kıldığı aşamaya varmıştı; yorgunluk hissetmiyor, tersine içindeki hayat öylesine yoğunlaşıyordu ki uyuması imkânsızdı. Başkalarında böyle anlara tanık olan herkes, gözlerdeki parıltıyı ve bu geçici etkinin kaba yüz hatlarına verdiği tuhaf belirginliği hatırlar. Sanki bütün ruhani seslere karşı yeni bir işitme inceliği, ağır ölümlü bedenin içinde mucizeler yaratan titreşimler uyandırmıştı; sanki “mırıldanan seslerden doğan güzellik” dinleyenin yüzüne yansımıştı.
Silas, koltuğunda oturup Eppie’ye bakarken yüzünde böyle bir dönüşümün izi vardı. Eppie kendi sandalyesini onun dizlerine yaklaştırmış, iki elini de tutarak öne eğilmiş ve yüzüne bakıyordu. Yanlarındaki masada, mum ışığında, geri gelen altın duruyordu: Silas’ın bir zamanlar tek sevinci olan, eski ve çok sevdiği altın. Eskiden her gece onu nasıl saydığını ve Eppie kendisine gelene dek ruhunun nasıl bütünüyle ıssız kaldığını ona anlatmıştı.
“Başlarda ara sıra tuhaf bir his gelirdi aklıma,” diyordu alçak sesle. “Sanki yine altına dönüşebilirmişsin gibi; çünkü başımı hangi yöne çevirsem altını görüyor gibiydim. Geri gelmiş olduğunu anlayıp ona dokunabilseydim sevineceğimi düşünüyordum. Ama bu uzun sürmedi. Bir süre sonra, seni benden uzaklaştırmış olsaydı, lanetin geri geldiğini düşünürdüm. Çünkü bakışlarına, sesine, küçücük parmaklarının dokunuşuna ihtiyaç duymaya başlamıştım. O zamanlar ne hissettiğini bilmiyordun Eppie; küçücükken yaşlı baban Silas’ın sana neler hissettiğini bilmiyordun.”
“Ama şimdi biliyorum baba,” dedi Eppie. “Sen olmasaydın beni düşkünler yurduna götürürlerdi; beni seven hiç kimse olmazdı.”
“Ah, canım çocuğum, asıl nimet bana nasip oldu. Sen beni kurtarmak için gönderilmeseydin, kederim içinde mezara girerdim. Paralar zamanında elimden alındı; bak, saklanmışlar, sana lazım olana dek korunmuşlar. Olağanüstü… hayatımız olağanüstü.”
Silas birkaç dakika sessizce paraya baktı. Düşünceli bir sesle, “Artık beni kendine çekmiyor,” dedi. “Para… Acaba bir daha çekebilir mi? Seni kaybetsem belki çekebilir Eppie. Yine terk edildiğimi düşünmeye başlayabilir, Tanrı’nın bana iyilik ettiğine dair inancımı yitirebilirim.”
Tam o sırada kapı çalındı; Eppie, Silas’a cevap vermeden ayağa kalkmak zorunda kaldı. Kapıyı açmaya giderken gözlerinde birikmiş şefkatli yaşlar ve yanaklarında hafif bir pembelikle güzel görünüyordu. Bay ve Bayan Godfrey Cass’i görünce yüzü daha da kızardı. Köylü kızlarına özgü küçük bir reverans yaptı, kapıyı ardına kadar açıp onları içeri buyur etti.
“Bu saatte rahatsız ediyoruz seni, canım,” dedi Bayan Cass; Eppie’nin elini tutup yüzüne kaygılı bir ilgi ve hayranlıkla bakıyordu. Nancy’nin kendisi de solgun ve titrek görünüyordu.
Bay ve Bayan Cass için sandalyeleri yerleştirdikten sonra Eppie, onların karşısında Silas’ın yanına geçip ayakta durdu.
“Marner,” dedi Godfrey, sesini son derece sağlam çıkarmaya çalışarak, “bunca yıldır mahrum kaldığın parana yeniden kavuştuğunu görmek beni çok rahatlattı. Sana haksızlık eden benim ailemden biriydi; bu bana daha da büyük üzüntü veriyor. Her yönden bunu telafi etmekle yükümlü hissediyorum. Yalnızca soygunu düşünsem bile, senin için yapabileceğim her şey bir borcu ödemekten ibaret olacak. Ama sana borçlu olduğum başka şeyler de var; sana daha da borçlu olacağım, Marner.”
Godfrey kendini tuttu. Eşiyle, babalığı konusuna büyük bir dikkatle yaklaşmaya ve mümkünse bunu Eppie’ye zamanla anlatabilmek için açıklamayı ileri bir tarihe bırakmaya karar vermişlerdi. Nancy bunu özellikle istemişti; çünkü Eppie’nin, annesiyle babası arasındaki ilişkiyi kaçınılmaz olarak acı verici bir ışık altında göreceğini düşünüyordu.
Kendisine “üstleri” sayılan Bay Cass gibi, çoğunlukla at sırtında gördüğü uzun boylu, güçlü yapılı, kırmızı yüzlü adamlar ona hitap ettiğinde hep huzursuz olan Silas, biraz sıkılarak cevap verdi—
“Efendim, size şimdiden çok şey borçluyum. Soygunuysa kayıp saymıyorum. Sayıyor olsaydım bile sizin elinizden bir şey gelmezdi; sorumlusu siz değilsiniz.”
“Sen öyle görebilirsin, Marner, ama ben asla öyle göremem. Adalet anlayışıma göre davranmama izin vermeni umuyorum. Kolay yetinen birisin, biliyorum; bütün hayatın boyunca çok çalıştın.”
“Evet efendim, evet,” dedi Marner düşünceli bir sesle. “İşim olmasa hâlim nice olurdu bilmem. Başka her şeyi kaybettiğimde tutunabildiğim tek şey oydu.”
“Ah,” dedi Godfrey, Marner’ın sözlerini yalnızca bedensel ihtiyaçlarıyla ilgili sanarak. “Bu ülkede senin için iyi bir meslekti; çünkü çok keten dokunuyordu. Ama böylesine ince işlerde çalışacak yaşın artık geçiyor, Marner; işi bırakıp biraz dinlenmenin zamanı geldi. Pek çökmüş görünüyorsun; ama yaşlı sayılmazsın, değil mi?”
“Elli beş, diyebildiğim kadarıyla efendim,” dedi Silas.
“Ama daha otuz yıl yaşayabilirsin, bak Macey’e! Üstelik masadaki para da pek az. Faize yatırsan da, ömrün yettiğince ondan yesen de pek bir yere varmaz; geçindireceğin tek kişi kendin olsaydın bile yetmezdi, oysa bunca yıldır iki kişiyi geçindiriyorsun.”
“Eh efendim,” dedi Silas, Godfrey’in söylediklerinden hiç etkilenmeden, “yokluk korkum yok. Eppie’yle ben gayet iyi geçiniriz. Çalışanların pek azının biriktirdiği bu kadar parası vardır. Beylerin gözünde ne ifade eder, bilmem; ama bana çok geliyor, neredeyse fazla bile. Hem bizim pek bir şeye ihtiyacımız yok.”
“Yalnızca bahçe, baba,” dedi Eppie; hemen ardından kulaklarına kadar kızardı.
“Bahçeyi seviyorsun, öyle mi canım?” dedi Nancy; belki bu konu değişikliğinin kocasına yardımcı olacağını düşünüyordu. “O konuda aynı fikirdeyiz: Bahçeye çok vakit ayırırım.”
“Kızıl Ev’de bahçe işi bol,” dedi Godfrey. Uzaktan bakınca kendisine çok kolay görünen bu teklife yaklaşmanın ne kadar zor olduğunu fark edip şaşırmıştı. “Marner, on altı yıldır Eppie için elinden gelenin en iyisini yaptın. Onun geleceğini güvence altında görmek seni çok rahatlatır, değil mi? Sağlıklı, canlı görünüyor ama zorluklara dayanacak biri değil; çalışan anne babadan doğmuş, güçlü kuvvetli bir kız gibi durmuyor. Onun, kendisine iyi bir gelecek sağlayabilecek kişilerin yanında olmasını ve bir hanımefendi olarak yetiştirilmesini istersin. Birkaç yıl içinde yaşayabileceği yoksul ve çetin hayata kıyasla ona bu daha uygun.”
Marner’ın yüzü hafifçe kızarıp geçti; gelip geçen bir ışık gibiydi. Eppie, Bay Cass’in gerçekle ilgisi yokmuş gibi görünen şeylerden neden böyle söz ettiğini merak ediyordu; Silas ise incinmiş ve huzursuzdu.
“Ne demek istediğinizi anlamadım efendim,” diye karşılık verdi. Bay Cass’in sözlerini dinlerken içine dolan karmaşık duyguları anlatacak sözcükleri bulamıyordu.
“Peki, demek istediğim şu, Marner,” dedi Godfrey, lafı dolandırmamaya karar vererek. “Bildiğin gibi Bayan Cass’le benim çocuğumuz yok; güzel evimizden ve sahip olduğumuz onca şeyden yararlanacak kimsemiz yok, bunlar kendimize fazlasıyla yetiyor. Kızımızın yerine koyabileceğimiz birinin olmasını isteriz; Eppie’yi yanımıza alıp ona her bakımdan kendi çocuğumuz gibi davranmak isteriz. Onu bunca zahmetle böylesine iyi yetiştirdikten sonra, yaşlılığında geleceğinin güvence altında olduğunu görmek seni çok rahatlatır, diye umuyorum. Bunun karşılığında her türlü ödülü hak ediyorsun. Eppie’nin seni hep seveceğine ve sana minnet duyacağına eminim. Seni sık sık görmeye gelir; biz de rahat etmen için elimizden geleni yaparız.”
Godfrey Cass gibi sade bir adam, biraz da mahcup bir hâlde konuşurken, niyetinden daha kaba kaçan ve hassas duyguları incitebilecek sözleri ister istemez ağzından kaçırır. O konuşurken Eppie sessizce kolunu Silas’ın başının arkasından uzatıp elini şefkatle başına koymuştu; Silas’ın şiddetle titrediğini hissediyordu. Bay Cass sözünü bitirince Silas birkaç dakika sustu; hepsi de acı veren duyguların çatışması karşısında konuşacak hâli kalmamıştı. Eppie’nin yüreği babasının sıkıntıda olduğunu görmenin acısıyla kabardı. Eğilip ona bir şey söyleyecekti ki Silas’ın içindeki bütün öteki korkuları bastıran bir endişe sonunda üstün geldi ve Silas kısık sesle şöyle dedi—
“Eppie, yavrum, konuş. Sana engel olmayacağım. Bay ve Bayan Cass’e teşekkür et.”
Eppie elini babasının başından çekip bir adım öne çıktı. Yanakları kızarmıştı ama bu kez utangaçlıktan değil; babasının kararsızlık ve acı içinde olduğunu görmek, o tür bir mahcubiyeti silip süpürmüştü. Önce Bayan Cass’e, sonra Bay Cass’e reverans yaptı ve şöyle dedi—
“Teşekkür ederim hanımefendi, teşekkür ederim efendim. Ama babamı bırakamam; onun dışında kimseyi kendime daha yakın sayamam. Hanımefendi olmak da istemiyorum—yine de çok teşekkür ederim.” (Eppie bir kez daha reverans yaptı.) “Alıştığım insanlardan vazgeçemem.”
Son sözlerinde Eppie’nin dudakları hafifçe titremeye başladı. Babasının sandalyesine dönüp boynuna sarıldı; Silas da bastırdığı bir hıçkırıkla elini kaldırıp Eppie’nin elini kavradı.
Nancy’nin gözleri yaşarmıştı; ama Eppie’ye duyduğu yakınlık, kocası için duyduğu sıkıntıyla ister istemez bölünüyordu. Kocasının aklından neler geçtiğini merak ederek konuşmaya cesaret edemedi.
Godfrey, beklenmedik bir engelle karşılaşınca hemen hepimizin duyduğu türden bir öfkeye kapıldı. Pişmanlıkla dolmuş, kalan zamanı boyunca yaptığı hatayı elinden geldiğince telafi etmeye karar vermişti. Çok önemli bulduğu duygulara kapılmış, doğru olduğuna karar verdiği bir davranış çizgisine yönelmişti; bu erdemli kararlarının başkalarının duygularıyla çatışabileceğini düşünerek onların hislerini anlamaya hazır değildi. Yeniden konuşurken duyduğu heyecana öfke de karışmıştı.
“Ama senin üzerinde hak iddia edebilirim, Eppie; hem de bütün hakların en güçlüsü. Marner, Eppie’yi evladım olarak tanımak ve onun geçimini sağlamak benim görevim. O benim öz kızım; annesi benim karımdı. Onun üzerinde, herkesten önce gelmesi gereken doğal bir hakkım var.”
Eppie irkilip bembeyaz kesildi. Silas ise tersine, Eppie’nin cevabıyla onunla karşı karşıya düşme korkusundan kurtulmuştu; içindeki direnme duygusu serbest kaldı, buna bir parça da babacan sertlik karıştı. “Öyleyse efendim,” diye karşılık verdi. Unutulmaz o günden, gençlik umudunun yıkılışından beri içinde sessiz kalan bir acılık sesine yansımıştı. “Neden on altı yıl önce söyleyip onu, ben sevmeden önce sahiplenmediniz? Şimdi gelip onu benden almaya çalışıyorsunuz; sanki bedenimden yüreğimi söküp alsanız da olur. Siz ona sırtınızı döndüğünüz için Tanrı onu bana verdi ve onu benim sayıyor; onun üzerinde hakkınız yok! İnsan kapısına gelen bir nimeti geri çevirirse, o nimet onu içeri alana nasip olur.”
“Bunu biliyorum, Marner. Hata ettim. O konuda yaptıklarımdan pişmanım,” dedi Godfrey; Silas’ın sözlerinin acı keskinliğini hissetmekten kendini alamadı.
“Bunu duyduğuma sevindim efendim,” dedi Marner; heyecanı giderek artıyordu. “Ama pişmanlık, on altı yıldır olanları değiştirmez. Şimdi gelip ‘Ben onun babasıyım’ demeniz, içimizdeki duyguları değiştirmez. Sözü söylemeyi öğrendiğinden beri bana baba diyen o.”
“Ama bu konuya biraz daha akılcı bakabileceğini sanırdım, Marner,” dedi Godfrey. Dokumacının açık sözlü doğruluğu onu beklemediği kadar etkilemişti. “Onu senden tümüyle alacak, bir daha hiç görmeyecek değilsin. Sana çok yakın oturacak, sık sık gelip seni görecek. Sana karşı duyguları da hiç değişmeyecek.”
“Hiç değişmeyecek mi?” dedi Marner; sesi her zamankinden de acıydı. “Şimdi aynı lokmayı yiyip aynı tastan içiyor, günbegün aynı şeyleri düşünüyoruz. Bana karşı duyguları nasıl hiç değişmeyecek? Boş laf bunlar. Bizi birbirimizden koparırsınız.”
Marner’ın yalın sözlerinin derinliğini deneyimi olmadığı için kavrayamayan Godfrey yeniden öfkelendi. Dokumacının, Eppie’nin yararına olduğu açık olan bir şeye karşı çıkmasını bencillik saydı; bu yargıya, kendi özveri güçlerini hiç sınamamış insanlar kolayca varır. Eppie’nin iyiliği için otoritesini ortaya koyması gerektiğini düşündü.
“Marner,” dedi sertçe, “Eppie’ye duyduğun sevginin, senden bir şey vermeni gerektirse bile onun iyiliğine olan şey için sevinmeni sağlayacağını sanırdım. Kendi hayatının belirsiz olduğunu, onun da artık yazgısının babasının evinde yaşayacağından çok farklı bir yönde belirlenebileceği bir yaşta olduğunu unutmamalısın. Sıradan bir işçiyle evlenebilir; o zaman ben ne yaparsam yapayım, rahat bir hayat süremeyebilir. Onun iyiliğinin önüne çıkıyorsun. Yaptıklarından ve benim yapmadıklarımdan sonra seni incitmek istemesem de öz kızımın bakımını üstlenmekte ısrar etmenin görevim olduğunu düşünüyorum. Görevimi yapmak istiyorum.”
Godfrey’nin bu son konuşmasından Silas mı, Eppie mi daha çok etkilenmişti, söylemek güçtü. Eppie, uzun zamandır sevdiği babasıyla ansızın karşısına çıkıp daha önce annesinin parmağına yüzüğü takan o karanlık, biçimsiz gölgenin yerini alan bu yabancı baba arasındaki çekişmeyi dinlerken aklından pek çok şey geçmişti. Hayal gücü, açığa çıkan babalığın ne anlama geldiğini anlamak için geçmişe doğru tahminlere, geleceğe doğru öngörülere savrulmuştu. Godfrey’nin son sözlerinde bu öngörüleri özellikle belirginleştiren şeyler vardı. Eppie’nin kararını geçmişe ya da geleceğe ilişkin bu düşünceler belirlememişti; kararını Silas’ın söylediği her söze karşılık veren duyguları belirlemişti. Ama bu düşünceler, o duygulardan bağımsız olarak da ona sunulan hayata ve yeni ortaya çıkan babasına karşı bir iticilik uyandırmıştı.
Silas ise yeniden vicdan azabı duydu; Godfrey’nin suçlamasının doğru olmasından, kendi isteğiyle Eppie’nin iyiliğinin önüne dikilmekten korktu. Zor sözleri söyleyebilmek için gereken özdenetimi kazanmaya uğraşarak uzun süre sustu. Sonunda titrek bir sesle konuştu.
“Daha fazla bir şey söylemeyeceğim. Nasıl istiyorsanız öyle olsun. Çocukla konuşun. Hiçbir şeye engel olmayacağım.”
Nancy de, kendi sevgisinin bütün inceliğine rağmen, öz babası kendini açıklamışken Marner’ın Eppie’yi yanında tutmak istemekte haksız olduğu konusunda kocasıyla aynı fikirdeydi. Zavallı dokumacı için bunun çok ağır bir sınav olduğunu hissediyordu; ama benimsediği ahlak anlayışına göre kan bağı olan bir babanın hakkının, onu büyüten babanınkinden üstün olduğu konusunda hiçbir kuşkusu yoktu. Üstelik hayatı boyunca bolluk içinde ve “saygınlığın” ayrıcalıklarıyla yaşamış olan Nancy, yoksul doğanların çocukluklarından itibaren edindikleri alışkanlıkların ve yetiştirilme biçimlerinin, onların küçük amaçlarına ve çabalarına kattığı sevinci anlayamıyordu. Ona göre Eppie, doğuştan hakkı olan yere dönerken uzun süre esirgenmiş ama tartışmasız bir iyiliğe kavuşuyordu. Bu yüzden Silas’ın son sözlerini rahatlayarak dinledi ve Godfrey gibi, isteklerinin gerçekleştiğini düşündü.
“Eppie, canım,” dedi Godfrey, kızına bakarken, artık kendisini yargılayabilecek yaşta olduğunu düşünmenin de etkisiyle biraz mahcuptu. “Yıllarca sana babalık etmiş olan kişiye sevgini ve minnettarlığını göstermen her zaman dileğimiz olacak; onun rahat etmesi için de sana elimizden geldiğince yardım etmek isteyeceğiz. Ama bizi de sevmeni umuyoruz. Bunca yıl sana bir babanın olması gerektiği gibi davranmadım; yine de hayatımın geri kalanında senin için gücüm yetenin en iyisini yapmak, tek çocuğum olarak geçimini sağlamak istiyorum. Karım sana en iyi anne olacaktır. Bunu anlayacak yaşa geldiğinden beri tanımadığın bu anne sevgisi de senin için bir nimet olacak.”
“Canım, benim için çok kıymetli olacaksın,” dedi Nancy yumuşak sesiyle. “Kızımız yanımızda olursa hiçbir eksiğimiz kalmaz.”
Eppie, önce yaptığı gibi öne çıkıp reverans yapmadı. Silas’ın elini avuçlarının arasına alıp sıkıca kavradı; Silas’ın dokumacı eli, böyle bir baskıyı hissedecek kadar duyarlıydı. Sonra, öncekinden daha soğuk ve kararlı bir sesle konuştu.
“Teklifleriniz için teşekkür ederim hanımefendi, efendim. Çok büyük teklifler; benim istediklerimin çok ötesinde. Çünkü babamdan ayrılmak, evde oturup beni düşüneceğini ve yalnız kalacağını bilmek zorunda olsaydım, hayatta hiçbir şeyden sevinç duyamazdım. Her gün birlikte mutlu olmaya alıştık; onsuz bir mutluluk düşünemiyorum. Bana gönderilene kadar dünyada kimsesi olmadığını, ben gidince de hiçbir şeyi kalmayacağını söylüyor. Beni en başından beri koruyup sevdi; o yaşadığı sürece ona bağlı kalacağım, kimsenin aramıza girmesine izin vermeyeceğim.”
“Ama iyi düşün, Eppie,” dedi Silas alçak sesle. “Seçimini yapıp yoksul insanların arasında, yoksul giysiler ve eşyalarla yaşamayı seçtiğin için, oysa en güzel şeylere sahip olabilecekken, hiçbir zaman pişman olmayacağından emin ol.”
Eppie’nin bağlılık dolu sözlerini dinledikçe Silas’ın bu konudaki hassasiyeti artmıştı.
“Hiç pişman olmam baba,” dedi Eppie. “Çevremde hiç alışık olmadığım güzel şeyler olsaydı ne düşüneceğimi, ne isteyeceğimi bilemezdim. Güzel giysiler giyip arabaya binmek, kilisede ayrı bir yere oturmak da bana yaramazdı; sevdiğim insanlar beni kendilerine yakışmayan bir arkadaş sayardı. O zaman ne umurumda olurdu ki?”
Nancy, acıyla Godfrey’ye soru sorar gibi baktı. Ama Godfrey’nin gözleri yerdeydi; dalgın dalgın bastonunun ucunu oynatıyordu. Nancy, belki de onun ağzından değil kendi ağzından çıkması daha iyi olacak bir söz olduğunu düşündü.
“Söylediklerin çok doğal, canım; seni büyütenlere bağlı olman doğal,” dedi yumuşakça. “Ama öz babana karşı bir görevin de var. Belki de iki tarafın da bazı şeylerden vazgeçmesi gerekiyor. Baban sana evini açarken ona sırtını dönmemelisin, bence.”
“Birinden başka babam varmış gibi hissedemiyorum,” dedi Eppie aceleyle; gözleri dolmuştu. “Hep küçücük bir evimiz olsun, babam köşede otursun, ben de ona bakıp her şeyi yapayım diye düşünmüşümdür. Başka bir yuva düşünemiyorum. Hanımefendi olmak üzere yetiştirilmedim; aklımı bu fikre alıştırmam mümkün değil. Çalışan insanları, onların yemeklerini, yaşayışlarını seviyorum. Hem,” diye sözünü ateşli bir sesle bitirirken gözyaşları yanaklarından süzüldü, “bir işçiyle evlenmeye söz verdim; babamla birlikte yaşayacak, ona bakmama yardım edecek.”
Godfrey kızarmış yüzüyle, yanıp öfkeden büyümüş gözlerle Nancy’ye baktı. Hayatındaki en büyük kusuru bir ölçüde telafi edeceği duygusuyla giriştiği bu işin boşa çıkması, odanın havasını ona boğucu hissettirdi.
“Gidelim,” dedi alçak sesle.
“Artık bunu konuşmayalım,” dedi Nancy ayağa kalkarak. “İyiliğini istiyoruz canım; senin de iyiliğini istiyoruz, Marner. Yine geliriz. Artık geç oldu.”
Godfrey daha fazla konuşamayarak doğruca kapıya yönelmişti; Nancy de böylece kocasının ansızın ayrılışını örtbas etti.
Bölüm etkileşimi
