Silas Marner kitap kapağı

6. bölüm / 22

Bölüm Vı.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 22Şu an: Bölüm Vı.

BÖLÜM VI.
Silas Rainbow’un kapısına yaklaşırken hayli canlı olan sohbet, topluluk ilk toplandığında her zamanki gibi ağır ve kesintili ilerlemişti. Sert bir sessizliğin içinde pipolar tüttürülmeye başlamıştı. Daha itibarlı müşteriler, içki içip ateşe en yakın yere oturarak, sanki ilk göz kırpanın kim olacağı üzerine bahis varmış gibi birbirlerine dik dik bakıyordu. Çoğu fitilli kumaştan ceketler ve işçi üstlükleri giyen bira içicileri göz kapaklarını indirmiş, sanki bira yudumlamak utanç verici bir kederin eşlik ettiği cenaze göreviymiş gibi ellerini ağızlarında gezdiriyordu. Sonunda, içkiye muhtaç olmaları bakımından birbirine benzeyen insanların anlaşmazlıklarından uzak durmaya alışkın, tarafsız yaradılışlı bir adam olan hancı Bay Snell sessizliği bozdu. Kasap olan kuzenine kuşkulu bir sesle şöyle dedi—

“Bazılarına sorsan, dün getirdiğin hayvan pek güzeldi, Bob?”

Neşeli, güleryüzlü, kızıl saçlı kasap düşünmeden cevap vermeye yanaşmadı. Tükürmeden önce piposundan birkaç nefes çekti, sonra cevap verdi: “Pek de yanılmış olmazlardı, John.”

Bu cılız ve aldatıcı yumuşamanın ardından sessizlik, eskisi kadar ağır biçimde çöktü.

Birkaç dakika sonra nalbant konuşmayı sürdürdü: “Kırmızı Durham mıydı?”

Nalbant hancıya, hancı da cevap verme sorumluluğunu üstlenmesi gereken kişi olarak kasaba baktı.

“Kırmızıydı,” dedi kasap, o kendine özgü, iyi huylu ve boğuk tiz sesiyle; “Durham’dı.”

“O zaman kimden aldığını söylemene gerek yok,” dedi nalbant, bir parça zafer kazanmış gibi çevresine bakınarak. “Bu yörede kırmızı Durham besleyenin kim olduğunu bilirim. Alnında beyaz bir yıldız da vardı, bahse girerim?” Bu soruyu sorarken ellerini dizlerine koyup öne eğildi; gözleri bilmiş bilmiş parlıyordu.

“Şey, evet—vardı belki,” dedi kasap, kesin bir olumlu yanıt verdiğini düşünerek ağır ağır. “Aksini söylemiyorum.”

“Bunu pekâlâ biliyordum,” dedi nalbant, yeniden geriye yaslanıp meydan okurcasına konuşarak. “Bay Lammeter’ın ineklerini ben bilmiyorsam kim biliyor, merak ederim. Aldığın ineğe gelince, pazarlık olsun olmasın, ben ona ilaç içirdim—kim karşı çıkarsa çıksın.”

Nalbant sert sert baktı; yumuşak huylu kasabın konuşma hevesi de biraz kabardı.

“Kimseye karşı çıkmak niyetinde değilim,” dedi. “Ben huzur ve sükûnetten yanayım. Kimi kaburga kemiklerini uzun keser, ben kendim kısa keserim; ama onlarla kavga etmem. Tek dediğim, bu pek güzel bir karkas; aklı başında olan herkes ona bakınca gözleri yaşarır.”

“Her neyse, o ineğe ilaç içiren bendim,” diye öfkeyle sürdürdü nalbant. “Hem Bay Lammeter’ın ineğiydi; yoksa kırmızı Durham dediğinde yalan söyledin.”

“Yalan söylemem,” dedi kasap, aynı yumuşak boğuk sesle. “Kimseye de karşı çıkmam; biri kendini kapkara olana dek yemin etse bile. O benim etimden de değil, pazarlığımdan da. Tek dediğim, güzel bir karkas olduğu. Söylediğimin arkasında dururum ama kimseyle kavga etmem.”

“Hayır,” dedi nalbant, topluluğa bakarak acı bir alayla. “Belki de kafan kalın değildir; belki ineğin kırmızı Durham olduğunu söylememişsindir; belki alnında yıldız olduğunu da söylememişsindir—hadi, madem başladın, bunların arkasında dur bakalım.”

“Haydi, haydi,” dedi hancı. “İneği bırakın. Gerçek ikinizin arasında: Her zamanki gibi ikiniz de hem haklı hem haksızsınız. İneğin Bay Lammeter’ın olup olmadığına gelince, ona bir şey demiyorum; ama şunu söylerim: Rainbow, Rainbow’dur. Madem Lammeterlardan söz ediyoruz, o konuda en çok bilen sizsiniz, değil mi Bay Macey? Bay Lammeter’ın babasının ilk kez buralara gelip Warrens’ı aldığı zamanı hatırlarsınız.”

Terzi ve kilise kâtibi Bay Macey, yakın zamandaki romatizması yüzünden bu görevlerinden ikincisini, karşısında oturan ince yüzlü genç bir adamla paylaşmak zorunda kalmıştı. Başını bir yana eğmiş, hafifçe eleştirel bir memnuniyet havasıyla başparmaklarını çeviriyordu. Hancının çağrısına acıyarak gülümsedi ve şöyle dedi—

“Evet, evet, biliyorum, biliyorum; ama bırakın başkaları konuşsun. Artık kenara çekildim, gençlere bıraktım. Tarley’de okula gidenlere sorun: Telaffuz etmeyi öğrendiler; o benim zamanımdan sonra çıktı.”

“Beni kastediyorsanız Bay Macey,” dedi vekil kâtip, kaygılı bir ölçülülük havasıyla, “yerimi aşarak konuşacak biri değilim. İlahide şöyle denir—

‘Doğruyu bilirim, bilmekle kalmam,

Bildiklerimi uygularım.’

“Öyleyse sana ezgi verildiğinde onu tutturmanı isterim; uygulamaktan yanaysan, bunu uygulamanı isterim,” dedi iri yarı, şakacı görünümlü bir adam. Hafta içi işinde çok iyi bir tekerlek ustasıydı; pazar günleri ise koronun şefiydi. Konuşurken, Raveloe’daki müzik erbabının düşüncelerini dile getirdiğinden emin olarak, resmî adlarıyla “fagot” ve “anahtarlı borazan” diye bilinen topluluktaki iki kişiye göz kırptı.

Yardımcı kâtip Bay Tookey, yardımcıların ortak talihsizliği olan sevilmeme hâlini o da paylaşıyordu; kıpkırmızı kesildi ama ölçülü bir dikkatle karşılık verdi: “Bay Winthrop, haksız olduğuma dair bir kanıt sunarsanız fikrimi değiştirmeyecek biri değilim. Ama bazıları kendi kulaklarını ölçüt sayıyor ve bütün koronun onlara uymasını bekliyor. İki ayrı görüş olabileceğini umarım.”

“Evet, evet,” dedi gençlerin küstahlığına yöneltilen bu saldırıdan pek hoşnut olan Bay Macey. “Haklısın Tookey: Her zaman iki görüş vardır. İnsanın kendisi hakkındaki görüşü ve başkalarının onun hakkındaki görüşü. Çatlak bir çan kendini duyabilseydi, onun hakkında da iki görüş olurdu.”

“Bay Macey,” dedi zavallı Tookey, herkes gülerken ciddiyetini koruyarak, “sakatlıklarınız görevinizi yapmanıza engel olduğunda, Bay Crackenthorp’un isteğiyle kilise kâtipliği görevini kısmen üstlenmeyi kabul ettim. Bu görevin haklarından biri de koroda şarkı söylemek—yoksa siz neden kendiniz de söylediniz?”

“Ah! Ama yaşlı beyefendiyle sen iki ayrı kişisiniz,” dedi Ben Winthrop. “Yaşlı beyefendinin bir yeteneği var. Squire, sırf ‘Red Rovier’i söylerken dinlemek için ona bir kadeh içki ikram ederdi; değil mi Bay Macey? Bu doğuştan gelen bir yetenek. Benim küçük oğlan Aaron’ın da yeteneği var—bir ezgiyi hiç duraksamadan, ardıç kuşu gibi söyleyebilir. Ama sana gelince Bay Tookey, sen kendi ‘Âmin’lerine sadık kalsan iyi edersin. Sesin burnunda tuttuğun sürece fena değil. Senin iç yapın müziğe uygun yaratılmamış; içi boş bir sap kadar bile işe yaramaz.”

Böylesine çekincesiz bir açık sözlülük, Gökkuşağı’ndaki topluluk için şakaların en keskin, en nükteli biçimiydi; Ben Winthrop’un hakareti de herkesin gözünde Bay Macey’nin nükteli sözünü tamamlamıştı.

“İşin ne olduğunu gayet iyi görüyorum,” dedi Bay Tookey, artık soğukkanlılığını koruyamayarak. “Kilise korosundan atılmam için bir komplo kurulmuş; Noel parasından payımı almamamı istiyorlar—işin aslı bu. Ama Bay Crackenthorp’la konuşacağım; kimsenin beni ezmesine izin vermem.”

“Yok, yok Tookey,” dedi Ben Winthrop. “Koroya katılmaman için sana payını veririz—yapacağımız bu. İnsanlar, haşerelerden başka kurtulmak istedikleri şeyler için de para öder.”

“Hadi, hadi,” dedi, insanlara orada bulunmamaları için para vermenin toplum açısından tehlikeli bir ilke olduğunu düşünen meyhaneci. “Şaka şakadır. Burada hepimiz dostuz, umarım. Birbirimizi idare etmeliyiz. Dediğim gibi, ikiniz de haklısınız, ikiniz de haksızsınız. Şuradaki Bay Macey’ye katılıyorum, iki görüş vardır; benim görüşümü sorarsanız, ikisi de haklı derim. Tookey haklı, Winthrop haklı; yapmaları gereken tek şey aradaki farkı bölüşüp hesabı kapatmak.”

Nalbant, bu önemsiz tartışmayı küçümseyerek piposunu hiddetle tüttürüyordu. Müziğe kulağı yoktu, tıp mesleğinden olduğu ve doğumu yaklaşan inekler için çağrılabileceği için de kiliseye hiç gitmezdi. Ama ruhunda müzik taşıyan kasap, Tookey’nin yenilmesini de huzurun korunmasını da isteyen ikircikli bir arzuyla dinlemişti.

“Elbette,” dedi, meyhanecinin uzlaşmacı görüşünü destekleyerek, “yaşlı kâtibimizi severiz; bu doğal bir şey. Eskiden ne güzel şarkı söylerdi, bir de bu yörede en iyi kemancı diye tanınan bir kardeşi var. Ah, Süleyman köyümüzde yaşasaydı da istediğimizde bize bir ezgi çalsaydı ne iyi olurdu; değil mi Bay Macey? Ona ciğerini, akciğerini bedavaya verirdim, vallahi.”

“Evet, evet,” dedi Bay Macey, büyük bir memnuniyetle. “Ailemiz, kimsenin hatırlayabildiği kadar eskiden beri müzisyenliğiyle tanınır. Ama dediğim gibi, bu işler tükenip gidiyor; Süleyman her uğradığında ona da söylerim. Eskisi gibi sesler kalmadı; yaşlı kargalar dışında bizim hatırladıklarımızı hatırlayan da yok.”

“Bay Macey, Bay Lammeter’ın babası ilk bu yöreye geldiğinde sen de hatırlarsın, değil mi?” dedi meyhaneci.

“Hatırlamaz olur muyum,” dedi yaşlı adam; anlatmaya başlayacak kıvama gelmesi için gereken bu iltifat faslını artık tamamlamıştı. “Çok iyi bir beyefendiydi; şimdiki Bay Lammeter kadar iyi, hatta ondan da iyiydi. Benim anlayabildiğim kadarıyla kuzeyden biraz gelmişti. Ama o yöreleri doğru dürüst bilen yok; çok kuzeyde olamazdı, buradan da pek farklı değildi herhâlde. Yanında güzel bir koyun cinsi getirmişti; demek orada otlaklar falan vardı, yaşam da düzgündü. Kendi toprağını satıp Warrens’ı tutmaya geldiğini duymuştuk; insanın kendi toprağı varken kalkıp yabancı bir yerde çiftlik kiralaması tuhaf görünüyordu. Karısı öldüğü için böyle yaptığını söylediler; ama işlerin kimsenin bilmediği sebepleri vardır—benim anladığım aşağı yukarı bu. Yine de kimi insanlar o kadar akıllıdır ki, hemen elli tane sebep sayarlar; o sırada asıl sebep bir köşeden göz kırpar da onlar bir türlü göremez. Her neyse, kısa zamanda yeni bir cemaat mensubumuz olduğunu gördük; usulünü yordamını bilen, evini güzel yöneten, herkesin takdir ettiği biriydi. Genç adam—yani şimdiki Bay Lammeter, çünkü hiç kız kardeşi olmadı—çok geçmeden Bayan Osgood’la kur yapmaya başladı; o da şimdiki Bay Osgood’un kız kardeşiydi. Ne güzel, ne alımlı bir kızdı—ah, anlatamam! Şu genç kızın ona benzediğini söylüyorlar ama öncelerini bilmeyenlerin hâli böyledir. Ben bilirim; çünkü eski rektör Bay Drumlow’a yardım ettim, yani ikisini evlendirirken yanında durdum.”

Bay Macey burada durdu; anlatısını hep parça parça aktarır, geleneğe uygun olarak kendisine soru sorulmasını beklerdi.

“Evet, o evliliği hatırlamanı sağlayacak özel bir şey olmuştu, değil mi Bay Macey?” dedi meyhaneci, onu kutlar bir sesle.

“Olmaz mı—hem de çok özel bir şey,” dedi Bay Macey, başını yana eğerek. “Bay Drumlow—zavallı yaşlı beyefendi, onu severdim; ama yaştan ve soğuk bir sabah ayin sırasında içtiği sıcak bir yudum bir şeyden ötürü kafası biraz karışmıştı. Genç Bay Lammeter de ille ocak ayında evlenmek istiyordu. Oysa evlenmek için hiç de uygun bir zaman değil; vaftiz ya da cenaze gibi kaçınılmaz bir şey değil ki. Neyse, Bay Drumlow—zavallı yaşlı beyefendi, onu severdim—soruları sormaya geldiğinde, işi tersinden yaptı. ‘Bu adamı nikâhlı karın olarak kabul ediyor musun?’ diye sordu, sonra da ‘Bu kadını nikâhlı kocan olarak kabul ediyor musun?’ dedi. Ama en tuhafı, bunu benim dışımda kimsenin fark etmemesiydi; onlar da, sanki doğru yerde ‘Âmin’ diyen benmişim gibi, öncesini dinlemeden hemen ‘evet’ dediler.”

“Ama olup biteni gayet iyi biliyordun, değil mi Bay Macey? Dikkatin başındaydı, ha?” dedi kasap.

“Aman Tanrım!” dedi Bay Macey, durup dinleyicisinin hayal gücünün yetersizliğine acıyarak gülümsedi. “Ben tir tir titriyordum. Sanki iki kuyruğundan çekiştirilen bir palto gibiydim; papazı durduramazdım, haddime de değildi. Ama kendi kendime, ‘Ya sözler ters söylendi diye evlilikleri geçerli olmazsa?’ diyordum. Kafam değirmen gibi çalışıyordu; ben her şeyi evirip çevirip her yönünü görebilen biriyimdir. Kendime, ‘İnsanları evlilikle bağlayan şey anlam mı, yoksa sözcükler mi?’ diye soruyordum. Papazın niyeti de doğruydu, gelinle damadınki de. Ama sonra düşündüm ki çoğu işte niyet pek işe yaramaz; bir şeyleri birbirine yapıştırmak istersin ama tutkalın kötüdür, sonra ne olacak? Ben de kendi kendime, ‘Niyet değil, tutkal,’ dedim. Papaz odasına girip adlarını yazmaya başladıklarında, sanki aynı anda çekmem gereken üç çan varmış gibi içim içimi yiyordu. Ama konuşmanın ne yararı var? Akıllı bir adamın kafasının içinde neler olup bittiğini anlayamazsınız.”

“Ama bütün bunlara rağmen sesini çıkarmadın, değil mi Bay Macey?” dedi meyhaneci.

“Evet, Bay Drumlow’la yalnız kalana kadar sustum; sonra da her şeyi söyledim ama her zamanki gibi saygımı korudum. O meseleyi hafife aldı ve ‘Hadi canım Macey, rahat ol,’ dedi. ‘Ne niyet ne de sözcükler; bunu sicil sağlar, tutkal odur.’ Gördüğünüz gibi meseleyi kolayca çözdü; papazlarla doktorlar her şeyi ezbere bilir, bu yüzden benim gibi işlerin doğrusunu yanlışını düşünüp durmazlar. Sonunda düğün yolunda gitti. Yalnız, Bayan Lammeter—yani eskiden Bayan Osgood olan—kızlar büyümeden öldü; ama refah ve saygınlık bakımından daha çok takdir gören bir aile yok.”

Bay Macey’nin dinleyicilerinin hepsi bu öyküyü defalarca duymuştu; yine de sevilen bir ezgiymiş gibi dinliyorlardı. Dinleyenlerin beklenen sözlere bütün dikkatlerini verebilmesi için, belirli yerlerde pipo tüttürmeye kısa süre ara veriliyordu. Ama anlatacakları henüz bitmemişti; meyhaneci Bay Snell de sırası gelince yol gösteren soruyu sordu.

“Yaşlı Bay Lammeter bu yöreye geldiğinde epeyce malı mülkü varmış, öyle demişlerdi, değil mi?”

“Evet,” dedi Bay Macey, “ama bence bu Bay Lammeter onu koruyup saklamak için en az o kadar uğraşmıştır. Warrens’ta kimsenin zengin olamayacağı hep söylenirdi; gerçi ucuza tutuyor, çünkü oraya Hayır Arazisi derler.”

“Evet, oranın nasıl Hayır Arazisi olduğunu senin kadar iyi bilen pek az kişi vardır, değil mi Bay Macey?” dedi kasap.

“Nereden bilecekler ki?” dedi yaşlı kâtip küçümseyerek. “Büyükbabam, Warrens’a gelip büyük ahırları yaptıran Bay Cliff’in seyis üniformalarını dikmiş. Ahırlar, Cass Bey’inkilerin dört katı büyüklüğünde; çünkü Cass Bey’in aklı fikri attaydı, avdaydı; Cliff’in değil. Bazıları, dolandırıcılıktan aklını kaçırmış Londralı bir terzi olduğunu söylerdi. Ata binemezdi; aman Tanrım! Bacakları çapraz çubuk gibi olduğundan atı hiç tutamadığını söylerlerdi. Büyükbabam, yaşlı Cass Bey’in bunu defalarca söylediğini duymuş. Ama adam, sanki Şeytan onu sürüyormuş gibi binmeye devam edermiş. On altı yaşında bir oğlu varmış; babası ona binmekten başka bir şey yaptırmazmış—oysa oğlanın korktuğunu söylerlerdi. Babanın, oğlanın içindeki terziyi at sürerek çıkarıp onu beyefendi yapmaya çalıştığı söylenirdi. Ben de terziyim ama Tanrı beni böyle yarattığı için terzi olmaktan gurur duyarım. ‘Macey, terzi’ yazısı, kraliçelerin başı şilinlerden silinmeden önce bile kapımızın üstünde dururdu. Ama Cliff terzi diye anılmaktan utanır, ata binişiyle alay edilmesine de çok içerlerdi; buralardaki beyefendilerin hiçbiri ondan hoşlanmazdı. Her neyse, zavallı oğlan hastalandı ve öldü. Babası da ondan uzun süre sonra yaşamadı; giderek tuhaflaşmıştı. Gece yarısı elinde fenerle ahırlara gidip bir sürü ışık yaktığını söylerlerdi; uyuyamaz olmuştu. Orada durup kırbacını şaklatır, atlarına bakarmış. Zavallı dilsiz hayvanlar içerideyken ahırların yanıp kül olmaması mucizeymiş. Sonunda sayıklayarak öldü; bütün malını mülkünü, Warrens dâhil, Londra’daki bir hayır kurumuna bıraktığı anlaşıldı. Warrens’ın Hayır Arazisi olmasının sebebi de bu; gerçi Bay Lammeter ahırları hiç kullanmıyor—alışılmışın çok dışında yapılar. Aman Tanrım! Kapılarını çarpmaya başlasanız, sesleri bölgenin yarısında gök gürültüsü gibi yankılanır.”

“Evet ama ahırlarda gün ışığında görülenlerden fazlası olup bitiyor, değil mi Bay Macey?” dedi meyhaneci.

“Evet, evet; karanlık bir gecede oradan geçin de görün,” dedi Bay Macey, gizemli bir biçimde göz kırparak. “İsterseniz ahırlarda ışık görmediğinize, atların ayak seslerini duymadığınıza, kırbaç şakırtısı işitmediğinize, şafak sökerken de ulumalar duymadığınıza inanmış gibi yapın. Ben çocukluğumdan beri oraya ‘Cliff’in Tatili’ dendiğini duyarım. Yani, kimileri Şeytan’ın onu cehennemde yanmaktan bir süreliğine azat edip tatil verdiğini söylerdi. Babam bana böyle anlatmıştı; aklı başında bir adamdı. Oysa bugün bazıları, kendi işlerini bilmediklerinden daha iyi, doğmadan önce neler olduğunu bildiklerini sanıyor.”

“Sen ne dersin, Dowlas?” dedi meyhaneci, söz sırasının kendisine gelmesini sabırsızlıkla bekleyip kabaran nalbanta dönerek. “Al bakalım, bunu bir çöz.”

Bay Dowlas topluluğun inkârcısıydı ve bu konumuyla gurur duyardı.

“Ne mi derim? Bir işaret levhasına bakmak için gözlerini kapatmayan adam ne demeliyse onu derim. İstediğim herhangi biriyle on sterlinine bahse girerim: Warren ahırlarının önündeki merada yağmursuz bir gece benimle durursa, kendi burunlarımızı çekmemiz dışında ne ışık görür ne ses duyarız. Benim diyeceğim bu, daha önce de defalarca söyledim; ama herkesin bu kadar emin olduğu hayaletlere on sterlinlik bir banknot koymaya kimse yanaşmıyor.”

“Dowlas, bu bahsi kazanmak kolay,” dedi Ben Winthrop. “Bir adama, ayazlı bir gecede gölete boynuna kadar girerse romatizma olmayacağı üzerine bahse girmek gibi. Romatizma olacağı bahsini kazansa, adam için ne eğlenceli olurdu! Cliff’in Tatili’ne inananlar on sterlin uğruna oralara yaklaşmaz.”

“Bay Dowlas gerçeği öğrenmek istiyorsa,” dedi Bay Macey, başparmaklarını birbirine vurarak alaycı bir gülümsemeyle, “bahse girmesine gerek yok; gitsin tek başına dursun. Kimse ona engel olmaz; sonra cemaatin yanıldığını onlara anlatır.”

“Teşekkür ederim, zahmet ettiniz,” dedi nalbant küçümseyerek burnundan soludu. “İnsanlar aptalsa, bu beni ilgilendirmez. Hayaletlerin gerçek olup olmadığını anlamaya çalışmıyorum; zaten biliyorum. Ama bahse karşı değilim—yeter ki adil ve açık olsun. Cliff’in Tatili’ni göreceğime on sterline bahse girmek isteyen varsa, tek başıma gidip dururum. Yanımda kimseyi istemem. Şu pipoyu doldurmak kadar kolay gelir bana.”

“İyi ama bunu yaptığını kim izleyecek Dowlas?” dedi kasap. “Adil bir bahis olmaz bu.”

“Adil bir bahis değil mi?” diye öfkeyle karşılık verdi Bay Dowlas. “Çıkıp da adaletsiz bahse girmek istediğimi söyleyecek biri varsa duymak isterim. Söyle bakalım Bay Lundy, bunu söylemeni isterim.”

“Elbette istersin,” dedi kasap. “Ama bu beni ilgilendirmez. Sen benim müşterim değilsin, fiyatını düşürmeye çalışacak da değilim. Sana kendi biçtiğin değerden teklif veren varsa buyursun. Ben huzur ve sükûnetten yanayım.”

“Evet, sopayı kaldırınca her havlayan köpek böyle der,” dedi nalbant. “Ama ne insandan ne hayaletten korkarım; adil bir bahse de hazırım. Korkup kaçanlardan değilim.”

“Evet ama Dowlas, işin bir de şu yanı var,” dedi meyhaneci, son derece açık sözlü ve hoşgörülü bir sesle. “Bence öyle insanlar vardır ki, hayalet önlerinde bir mızrak kadar açık seçik dursa bile göremezler. Bunun bir sebebi var. Benim karım mesela, burnunun dibinde en keskin peynir olsa bile kokusunu alamaz. Ben hiç hayalet görmedim; ama kendi kendime, ‘Belki de onların kokusunu alacak burnum yok,’ derim. Hayaleti koku yerine koyuyorum; yoksa tam tersi de olabilir. Bu yüzden iki tarafı da tutuyorum; dediğim gibi, gerçek ikisinin arasında. Dowlas gidip orada dursa ve bütün gece Cliff’in Tatili’nden bir iz bile görmediğini söylese, ben ona inanırım. Buna rağmen biri Cliff’in Tatili’nin kesinlikle var olduğunu söylese, ona da inanırım. Çünkü ben kokuyu ölçü alırım.”

Meyhanecinin benzetmeli savı, uzlaşmaya şiddetle karşı çıkan nalbantın hoşuna gitmedi.

“Hadi canım,” dedi, bardağını taze bir öfkeyle masaya koyarak. “Kokunun bununla ne ilgisi var? Hiç bir hayalet adamın gözünü morartmış mı? Bunu bilmek isterim. Hayaletler onlara inanmamı istiyorsa karanlıkta, ıssız yerlerde gizlenmeyi bıraksınlar; insanların ve ışıkların olduğu yerlere gelsinler.”

“Sizin gibi cahil biri inansın diye hayaletler uğraşır mı hiç!” dedi Bay Macey; nalbantın hayalet olaylarının koşullarını kavramaktaki kaba beceriksizliğinden derin bir tiksinti duyuyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…