Silas Marner kitap kapağı

3. bölüm / 22

Iıı. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 22Şu an: Iıı. Bölüm

III. BÖLÜM
Raveloe’nin en önemli kişisi, önünde gösterişli bir taş merdiveni, arkasında yüksek ahırları bulunan, kilisenin hemen karşısındaki büyük kırmızı evde yaşayan Cass Bey’di. Toprak sahibi birkaç cemaat sakini daha vardı, ama Squire unvanı yalnızca ona verilmişti. Bay Osgood’un ailesinin de kökeninin ezelden beri var olduğu düşünülürdü; Raveloe halkının hayal gücü, Osgood’ların olmadığı o korkunç boşluğa kadar geri gitmeye hiç cesaret edememişti. Yine de o yalnızca işlediği çiftliğin sahibiydi; oysa Cass Bey’in, av konusundaki yakınmalarını sanki bir lordmuş gibi kendisine ileten bir iki kiracısı vardı.

Hâlâ o görkemli savaş yılları sürüyordu; bu dönem, Tanrı’nın toprak sahiplerine özel bir lütfu gibi görülüyordu. Fiyatlar henüz düşmemiş, savurgan alışkanlıkların ve kötü çiftçiliğin tekerleklerini bol bol yağladığı küçük toprak beyleriyle yeoman sınıfını yıkıma sürükleyen süreç başlamamıştı. Şimdi Raveloe ve ona benzeyen cemaatlerden söz ediyorum; çünkü eski usul taşra yaşamımızın birçok ayrı görünüşü vardı. Her yaşam, farklı yüzeylere yayıldığında ve göğün rüzgârlarından insanların düşüncelerine kadar sayısız akıntının değişik yönlerden esişine açık olduğunda böyle olmalıdır; bu akıntılar durmadan hareket edip kesişir ve öngörülemez sonuçlar doğurur. Raveloe, çalılıklarla kaplı ağaçların ve tekerlek izleriyle yarılmış yolların arasında, sanayinin canlılığından ve Püritenlerin kararlılığından uzakta kalmıştı. Zenginler bol bol yiyip içer, gutla felci saygın ailelerde gizemli biçimde dolaşan hastalıklar olarak kabul ederdi; yoksullar da zenginlerin keyif çatmakta sonuna kadar haklı olduğunu düşünürdü. Üstelik onların şölenleri, yoksulların mirası olan yemek artıklarını çoğaltıyordu. Betty Jay, Cass Bey’in jambonlarının kaynadığını kokusundan anlardı; ama jambonların haşlandığı yağlı su, iştahını kursağında bırakırdı. Mevsimler büyük şenlikleri getirdiğinde, bunlar herkesçe yoksullar için de bulunmaz nimet sayılırdı. Çünkü Raveloe şenlikleri, büyük rosto etler ve bira fıçıları gibiydi: büyük ölçekte yapılır, uzun süre devam ederdi; özellikle kışın. Hanımlar en güzel elbiselerini ve süslü başlıklarını kutulara yerleştirip, değerli yükleriyle yağmurlu ya da karlı havalarda at üstünde dereleri geçme riskini göze aldıktan sonra, suyun ne kadar yükseleceğinin belli olmadığı bu yolculuğun sonunda kendilerini kısa bir eğlencenin beklediğini düşünmek mümkün değildi. Bu nedenle, yapılacak işin az, saatlerin uzun olduğu karanlık mevsimlerde, birkaç komşunun sırayla evini konuklara açması her zaman ayarlanırdı. Cass Bey’in sofralık yemekleri azalıp tazeliğini yitirir yitirmez, konukların köyün biraz yukarısındaki Orchards adlı çiftlikte Bay Osgood’a yürümekten başka işi kalmazdı. Orada daha kesilmemiş jambonlar ve et parçaları, ateş kokusu üstünde tüten domuz turtaları, taze yayılmış tereyağı bulurlardı; kısacası, keyfince yiyip içmeye vakti olanların isteyebileceği her şey, belki Cass Bey’in evindekinden daha bol değil ama daha kusursuz hâlde orada olurdu.

Çünkü Squire’ın karısı çok uzun zaman önce ölmüş, Kızıl Ev de salonla mutfağa sağlıklı bir sevgi ve saygı kaynağı olan eş ve anne varlığından yoksun kalmıştı. Bu, bayram yemeklerinin özenli mükemmelliğinden çok bolluğuyla öne çıkmasını açıklamakla kalmıyor; gururlu Squire’ın kendi kasvetli ahşap kaplamalarının gölgesi altına girmek yerine Gökkuşağı’nın salonunda sık sık başköşeye geçmesine de ışık tutuyordu. Belki oğullarının pek hayırlı çıkmamasının nedeni de buydu. Raveloe, ahlaki yargıların sert olduğu bir yer değildi; yine de Squire’ın bütün oğullarını aylak aylak evde tutması zayıflık sayılırdı. Babalarının buna gücü yeten genç erkeklere bir parça serbestlik tanınabilirdi; ama ikinci oğul Dunstan’ın, genellikle Dunsey Cass diye anılan bu adamın, takas ve bahse düşkünlüğünün yabanıl gençlik taşkınlıklarından daha kötü bir şeyin tohumunu atabileceği düşünülüyordu. Elbette komşular, Dunsey’in başına ne gelirse gelsin fark etmez, derdi; başkaları içmezken içkisinden daha çok keyif alan, kindar ve alaycı bir adamdı. Yeter ki yaptıkları, kilisede aile anıtı, Kral George’dan eski kupaları bulunan Cass Bey gibi bir aileye dert açmasın. Ama bir gün arazilerin sahibi olacak büyük oğul Bay Godfrey’in, yakışıklı yüzlü, açık yürekli, iyi huylu bu gencin kardeşiyle aynı yola sapması binlerce kez yazık olurdu; son zamanlarda öyle yapıyor gibiydi. Bu gidişle Bayan Nancy Lammeter’ı kaybedecekti; çünkü geçen yılki Whitsuntide’dan beri Nancy’nin ona pek çekingen baktığı biliniyordu. O sırada günlerce evden uzak kaldığı hakkında çok konuşulmuştu. Her zamankinden daha ciddi bir sorun olduğu açıktı; Bay Godfrey artık eskisi kadar sağlıklı ve açık yüzlü görünmüyordu. Bir zamanlar herkes “Bay Godfrey’le Bayan Nancy Lammeter ne güzel bir çift olur!” diyordu. Nancy Kızıl Ev’in hanımı olabilseydi büyük bir değişiklik yaşanırdı; çünkü Lammeter’lar öyle yetiştirilmişti ki bir tutam tuzun bile ziyan olmasına izin vermezlerdi, ama ev halkının her biri kendi konumuna göre en iyisine sahip olurdu. Böyle bir gelin, çeyizine bir kuruş bile getirmese yaşlı Squire’a tasarruf ettirirdi; çünkü gelirine rağmen cebinde, elini soktuğu delikten daha çok delik bulunmasından korkuluyordu. Ama Bay Godfrey yeni bir sayfa açmazsa Bayan Nancy Lammeter’a “Elveda” diyebilirdi.

Bir zamanlar gelecek için umut veren Godfrey, Silas Marner’ın Raveloe’deki yaşamının on beşinci yılının kasım sonlarında bir öğleden sonra, karanlık ahşap kaplamalı salonda, elleri pantolonunun ceplerinde, sırtı ateşe dönük duruyordu. Solgun gri ışık; duvarlara asılmış tüfeklerin, kırbaçların ve tilki kuyruklarının, sandalyelere atılmış ceketlerle şapkaların, bayat bira kokusu salan kupaların ve şömine köşelerine dayalı pipoların üzerine loşça düşüyordu. Bu eşyalar, evi kutsayıcı bir çekicilikten yoksun bir yaşamın işaretleriydi; Godfrey’in sarışın yüzündeki kasvetli sıkıntı ifadesi de bu hâle hüzünle uyuyordu. Birinin gelişini bekliyor, onu dinliyor gibiydi. Derken geniş, boş giriş holünde ağır bir adım sesi ve ona eşlik eden bir ıslık duyuldu.

Kapı açıldı; tıknaz, hantal görünümlü genç bir adam içeri girdi. Yüzü kızarmış, tavırlarıysa sarhoşluğun ilk evresini ele veren o yersiz neşeyle kabarmıştı. Gelen Dunsey’di. Onu görünce Godfrey’in yüzündeki kasvet biraz dağıldı, yerini daha canlı bir nefret ifadesi aldı. Ocak başında yatan yakışıklı kahverengi spaniel, şömine köşesindeki sandalyenin altına kaçtı.

“Eee, Bay Godfrey, benden ne istiyorsunuz?” dedi Dunsey alaycı bir sesle. “Büyüğümsünüz, üstünüm; çağırınca gelmek zorunda kaldım, bilirsiniz.”

“İstediğim şu—kendine gel de dinle, olur mu?” dedi Godfrey öfkeyle. Kendisi de içmesi gerekenden fazla içmiş, kasvetini ölçüsüz bir öfkeye dönüştürmeye çalışmıştı. “Fowler’ın kirasını Squire’a vermem gerek; yoksa parayı sana verdiğimi söyleyeceğim. Haciz tehdidinde bulunuyor, ben söylesem de söylemesem de yakında her şey ortaya çıkacak. Az önce çıkmadan önce, Fowler bu hafta gelip borçlarını ödemezse Cox’a haciz için haber göndereceğini söyledi. Squire’ın parası dar, hiçbir saçmalığa tahammülü yok; parasını yine çarçur ettiğini öğrenirse neyle tehdit ettiğini de bilirsin. O hâlde parayı bul, hem de çabuk, olur mu?”

“Aa!” dedi Dunsey, sırıtıp kardeşine yaklaşarak yüzüne bakarken. “Şimdi parayı sen bulsan da beni bu zahmetten kurtarsan nasıl olur? Madem onu bana vermekte bu kadar cömert davrandın, benim için geri ödemekte de cömertliğini esirgemezsin: bunu kardeş sevgisiyle yaptın, bilirsin.”

Godfrey dudaklarını ısırıp yumruğunu sıktı. “O bakışla üstüme gelme, yoksa seni yere sererim.”

“Yok canım, yapmazsın,” dedi Dunsey; ama topuğunun üzerinde dönüp uzaklaştı. “Çünkü ben öyle iyi huylu bir kardeşim ki. Seni her an evinden barkından attırabilir, mirastan da bir şilin bırakıp çıkarabilirim. Squire’a yakışıklı oğlunun o hoş genç kadın Molly Farren’la evlendiğini, sarhoş karısıyla yaşayamadığı için de çok mutsuz olduğunu anlatabilirim; sonra ben de senin yerine rahatça geçerim. Ama görüyorsun, yapmıyorum—ben çok anlayışlı, iyi huyluyum. Benim için her zahmete katlanırsın. Benim için o yüz sterlini bulursun—biliyorum, bulacaksın.”

“Parayı nasıl bulayım?” dedi Godfrey titreyerek. “Kendime yetecek bir şilinim bile yok. Bir de senin benim yerime geçeceğin yalan; seni de kapı dışarı ederler, hepsi bu. Çünkü sen anlatmaya başlarsan ben de anlatırım. Babamın gözdesi Bob’dur—bunu çok iyi bilirsin. Senden kurtulduğuna ancak sevinir.”

“Boş ver,” dedi Dunsey, pencereden dışarı bakarken başını yana eğip sallayarak. “Seninle birlikte gitmek bana pek hoş gelir—öyle yakışıklı bir kardeşimsin ki; bir de hep birbirimizle didişmeye o kadar alıştık, sensiz ne yapacağımı bilemem. Ama ikimizin birlikte evde kalmasını daha çok istersin; biliyorum. Şu küçük miktar parayı bir şekilde bulacaksın, ben de ayrılmak istemesem bile sana elveda diyeceğim.”

Dunstan uzaklaşmaya koyulmuştu; Godfrey peşinden atılıp kolunu yakaladı ve bir küfür savurarak şöyle dedi—

“Sana söylüyorum, hiç param yok; para bulamam.”

“Yaşlı Kimble’dan borç al.”

“Sana söylüyorum, bana bir daha borç vermez; ben de istemeyeceğim.”

“Öyleyse Wildfire’ı sat.”

“Evet, söylemesi kolay. Parayı hemen bulmam gerek.”

“Yarın onu ava götürmen yeter. Bryce’la Keating de kesin orada olur. Birden fazla alıcı çıkar.”

“Olabilir; ama saat sekizde çeneme kadar çamura bulanmış hâlde eve dönmüş olurum. Bayan Osgood’un doğum günü dansına gideceğim.”

“Oho!” dedi Dunsey başını yana çevirerek; ince, nazlı bir sesle konuşmaya çalıştı. “Tatlı Bayan Nancy de geliyor; onunla dans edeceğiz, bir daha yaramazlık etmeyeceğimize söz vereceğiz, gönlünü alacağız ve—”

“Bayan Nancy hakkında çeneni kapa, seni aptal,” dedi Godfrey kızararak. “Yoksa boğazını sıkarım.”

“Niye?” dedi Dunsey, hâlâ yapmacık bir sesle konuşurken masadan kırbacı alıp sapının ucunu avucuna vurarak. “Pekâlâ bir şansın var. Yeniden gönlünü çelmeni öneririm; Molly bir gün biraz fazla laudanum içip seni dul bırakırsa zaman kazanmış olursun. Bayan Nancy, bunu bilmediği sürece ikinci eş olmaya aldırmaz. Hem sırrını güzelce saklayacak iyi huylu bir kardeşin var; çünkü sen de ona çok iyilik edeceksin.”

“Bak sana ne diyeceğim,” dedi Godfrey, titreyip yeniden solarken. “Sabrım tükenmek üzere. Biraz daha akıllı olsaydın, insanı fazla zorlayabileceğini, sonra da bir sıçrayışın ötekinden kolay olmadığını anlardın. Belki şimdi de öyledir: Squire’a her şeyi kendim anlatabilirim—başka bir şey olmasa bile sırtımdan seni atmış olurum. Nasıl olsa bir gün öğrenecek. Kadın gelip kendisi anlatmakla tehdit etti. O yüzden sırrını istediğin bedeli ödetebileceğin bir şey sanma. Ona verecek hiçbir şeyim kalmayana dek benden para sızdırıyorsun; bir gün tehdidini yerine getirecek. Ne fark eder? Her şeyi babama kendim anlatacağım, sen de cehenneme kadar yol al.”

Dunstan, işi fazla ileri götürdüğünü, kararsız Godfrey’i bile karar vermeye itecek bir nokta bulunduğunu anlamıştı. Ama umursamaz bir tavırla şöyle dedi—

“Sen bilirsin; ama önce bir kupa bira içeceğim.” Zili çaldı, iki sandalyenin üzerine boylu boyunca uzandı ve kırbacının sapıyla pencere önündeki sedire vurmaya başladı.

Godfrey hâlâ sırtı ateşe dönük duruyor, yan ceplerindeki eşyaları tedirginlikle parmaklıyor ve yere bakıyordu. İri, kaslı bedeni bolca hayvani cesaret taşıyordu ama göze alınacak tehlikeler yumrukla yere serilemeyecek, boğazı sıkılarak susturulamayacak türden olduğunda ona karar verecek gücü vermiyordu. Doğuştan gelen kararsızlığı ve ahlaki korkaklığı, korktuğu sonuçların her yönden eşit ölçüde üstüne geldiği bir durumda daha da büyümüştü. Öfkesi Dunstan’a meydan okuyup olası bütün ihanetleri önceden göze almasına yol açar açmaz, böyle bir adımla kendine getireceği sıkıntılar, içinde bulunduğu kötülükten daha katlanılmaz görünmeye başlamıştı. İtirafın sonuçları ihtimale bağlı değildi; kesindi. İhanet ise kesin değildi. Bu kesinliğin gözünün önündeki görüntüsünden kaçıp, belirsizlik ve kararsızlığa huzur duygusuyla sığındı. Küçük bir toprak sahibinin mirastan çıkarılmış oğlu; ne kazma sallamaya ne dilenmeye yanaşarak, ilk filizlendiği yerde yerin ve göğün lütfuyla gösterişli bir gövdeye kavuşmuş, sonra kökünden sökülmüş bir ağaç kadar çaresiz kalmıştı. Nancy Lammeter bu koşullarda kazanılabilecek olsaydı, belki kazma sallama düşüncesine bile biraz hevesle yaklaşabilirdi. Ama mirasla birlikte onu da geri dönülmez biçimde yitirecek, kendisini alçaltan ve daha iyi biri olmaya çabalaması için hiçbir neden bırakmayan bağ dışında her bağı koparacaktı. İtirafın ötesinde kendisi için tasavvur edebildiği tek gelecek “askere yazılmak”tı—saygın ailelerin gözünde intihardan sonraki en çaresiz adım. Hayır! Kendi kararlılığına güvenmektense rastlantılara bel bağlamayı yeğlerdi; sevdiği şaraptan yudumlayarak şölen sofrasında oturmaya devam etmeyi, üstünde kılıç sallanıp yüreği korkuyla dolsa da, geriye hiçbir zevk kalmayan soğuk karanlığa kaçmaya yeğlerdi. At konusunda Dunstan’a göstereceği en büyük taviz bile, kendi tehdidini yerine getirmekten daha kolay görünmeye başlamıştı. Ama gururu, kavgayı sürdürmek dışında bir yolla konuşmaya yeniden başlamasına izin vermiyordu. Dunstan bunu bekliyordu ve birasını her zamankinden daha küçük yudumlarla içiyordu.

“Wildfire’ı satmamdan bu kadar rahatça söz etmen tam sana göre,” diye çıkıştı Godfrey acı bir sesle. “Kendime ait diyebileceğim son şey, hayatımda sahip olduğum en iyi at bu. İçinde bir parça gurur olsaydı, ahırların boşaldığını ve herkesin bununla alay ettiğini görmekten utanırdın. Ama öyle sanıyorum ki birinin kötü bir alışveriş yaptığını görmenin zevki uğruna kendini bile satarsın.”

“Evet, evet,” dedi Dunstan son derece uysal bir tavırla. “Hakkımı teslim ediyorsun, görüyorum. İnsanları alışverişe ikna etme konusunda mücevher gibi olduğumu biliyorsun. Bu yüzden Wildfire’ı satmama izin vermeni öneriyorum. Yarın onu senin yerine ava götürmekten memnuniyet duyarım. Eyer üstünde senin kadar yakışıklı görünmem belki ama alıcılar biniciye değil ata para verecek.”

“Evet, elbette—atımı sana emanet edeceğim öyle mi!”

“Sen bilirsin,” dedi Dunstan, büyük bir kayıtsızlıkla pencere önündeki sedire yeniden vurarak. “Fowler’ın parasını sen ödemek zorundasın; beni ilgilendirmez. Bramcote’a gittiğinde parayı ondan sen aldın, Squire’a da ödenmediğini sen söyledin. Benim bununla ilgim yok; bana vermek senin seçimin, hepsi bu. Parayı ödemek istemiyorsan ödeme; benim için fark etmez. Ama yarın o kadar uzağa gitmen senin için uygun değil diye atı satma işini üstlenerek sana yardımcı olmaya razıydım.”

Godfrey birkaç dakika sessiz kaldı. Dunstan’ın üzerine atılıp kırbacı elinden almayı ve onu canının son zerresine kadar dövmeyi isterdi; bedensel hiçbir korku onu bundan alıkoyamazdı. Ama gücenikliğinden bile güçlü duyguların beslediği başka tür bir korku onu hükmü altına almıştı. Yeniden konuştuğunda sesi uzlaşmaya biraz daha yakındı.

“Pekâlâ, at konusunda numara yapmayacaksın, değil mi? Onu dürüstçe satıp parasını bana vereceksin? Yoksa her şey mahvolur, güvenebileceğim başka hiçbir şeyim yok. Evi başıma yıkmanın da pek keyfi kalmaz; senin kafan da kırılacak çünkü.”

“Evet, evet,” dedi Dunstan ayağa kalkarken. “Tamam. Sonunda yola geleceğini biliyordum. Yaşlı Bryce’ı ikna edecek kişi benim. Bir kuruş alabilirsem senin için yüz yirmi sterlin getiririm.”

“Ama yarın da dün olduğu gibi bardaktan boşanırcasına yağmur yağabilir; o zaman gidemezsin,” dedi Godfrey, bu engelin çıkmasını isteyip istemediğinden pek emin olmadan.

“Yok canım,” dedi Dunstan. “Hava konusunda hep şanslıyımdır. Sen gitmek istesen belki yağmur yağardı. Kozları hiç elinde tutamazsın, bilirsin; ben hep tutarım. Güzellik sende, şans bende; o yüzden beni uğurlu altılığın olarak yanında tutmalısın. Bensiz başının çaresine bakamazsın.”

“Lanet olası, çeneni kapa!” dedi Godfrey sabırsızlıkla. “Yarın ayık kalmaya bak; yoksa eve dönerken başının üstüne yuvarlanırsın, Wildfire da zarar görür.”

“Hassas yüreğin rahat etsin,” dedi Dunstan kapıyı açarken. “Alışveriş yapacağım zaman çift görmeye başladığımı hiç görmedin; eğlencesi kaçar. Hem düştüğümde ayaklarımın üstüne düşeceğim garanti.”

Dunstan böyle deyip kapıyı arkasından çarptı ve Godfrey’i, kişisel durumunu her gün acı acı düşünmeye bıraktı. Bu düşünceler, avcılık, içki, kâğıt oyunları ya da daha seyrek ve aklı daha az uyuşturan bir zevk olan Bayan Nancy Lammeter’ı görmek dışında günbegün kesintisiz sürüyordu. Daha yüksek kültüre eşlik eden incelikli duyarlılıktan doğan çeşitli acılar, belki de daha kaba zihinleri kendi kederleriyle hoşnutsuzluklarının hiç dinmeyen, yakıcı arkadaşlığına mahkûm eden, kişisel olmayan zevk ve teselli yoksunluğundan daha az acınasıdır. Taşrada yaşamış, çoğu kez pek sıradan tipler olarak düşündüğümüz atalarımızın hayatlarında yine de dokunaklı bir yan vardı: tek işleri topraklarının çevresinde at sürmek, eyerlerinde giderek ağırlaşmak olan ve ömürlerinin geri kalanını tekdüzeliğin körelttiği duyuların yarı kayıtsız tatminiyle geçiren adamların hayatlarında. Onların başına da felaketler gelir, gençlikteki yanlışlarının bedeli ağır olurdu. Belki saflığın, düzenin ve huzurun simgesi olan tatlı bir genç kıza duydukları aşk, onlara günlerin eğlence olmadan bile fazla uzun gelmeyeceği bir hayatın görüntüsünü sunmuştu. Ama genç kız yitip gitmiş, o görüntü de kaybolmuştu. Geriye ne kalırdı? Hele avlanamayacak, tarlaların üzerinde tüfek taşıyamayacak kadar ağırlaştıklarında, çeşitliliğe ihtiyaç duymamak ve on iki ay içinde daha önce söyledikleri şeyleri hevesle yinelemek için içip eğlenmek ya da içip öfkelenmekten başka ne yapabilirlerdi? Elbette, yanakları kızarmış, gözleri donuk bu adamların arasında, doğuştan gelen insancıllıkları sayesinde eğlence ve sefahatle bile hayvanlaşmayan bazıları vardı. Yanakları hâlâ canlıyken kederin ya da pişmanlığın keskin ucunu tatmış, dayandıkları sazlarca delinmiş ya da düşünmeden kendilerini hiçbir çabayla kurtulamayacakları prangalara bağlamış adamlardı onlar. Hepimizin paylaştığı bu kederli koşullarda düşünceleri, kendi küçük tarihlerinin durmadan ayak basılmış döngüsünün dışında dinlenecek bir yer bulamıyordu.

Godfrey Cass’in hayatının yirmi altıncı yılında durumu en azından böyleydi. Pişmanlık duygusunun kıpırtısı, uysal bir tabiat üzerinde her kişisel ilişkinin yarattığı küçük, tarifi güç etkilerin de yardımıyla, onu hayatına gölge düşüren gizli bir evliliğe sürüklemişti. Düşük bir tutku, aldanış ve aldanıştan uyanıştan ibaret çirkin bir hikâyeydi bu; Godfrey’in acı dolu belleğinin mahrem köşesinden çıkarıp anlatmaya gerek yok. Dunstan’ın, kardeşinin kendisini alçaltan evliliğini kıskanç nefretini ve açgözlülüğünü aynı anda tatmin etmenin yolu olarak gördüğü bir tuzağa düşürdüğünü Godfrey uzun zamandır biliyordu. Godfrey kendini yalnızca kurban sayabilseydi, kaderin ağzına taktığı demir gem onu bu kadar dayanılmaz biçimde yaralamazdı. Yalnız kaldığında yarı yüksek sesle ettiği beddualar sadece Dunstan’ın şeytani kurnazlığına yönelik olsaydı, gerçeği açıklamanın sonuçlarından daha az çekinirdi. Ama lanetleyecek başka bir şey daha vardı: kendi ahmakça kötülüğü. Bu kötülük şimdi ona, dürtüleri çoktan geçip gittiğinde hemen hemen bütün budalalıklarımız ve kötülüklerimiz gibi, çılgınca ve anlaşılmaz görünüyordu. Dört yıldır Nancy Lammeter’ı düşünmüş, ona sessiz ve sabırlı bir hayranlıkla kur yapmıştı; Nancy geleceği sevinçle düşünmesini sağlayan kadındı. Karısı olacak, babasının evi gibi olmayan bir evi onun için güzelleştirecekti. Hep yanında olduğunda, zevk değil yalnızca boşluğu ateşli biçimde bastırma yolu olan bu budalaca alışkanlıklardan kurtulmak kolay olacaktı. Godfrey’in tabiatı özünde evcildi. Ocağın gülümsemediği, gündelik alışkanlıkların ev düzeninin varlığıyla dizginlenmediği bir evde büyümüştü. Uysal yaradılışı ailece sürdürülen hayata karşı koymadan katılmasına yol açmıştı. Ama şefkatli ve kalıcı bir sevgiye duyduğu ihtiyaç, tercih ettiği iyiliğin peşinden gitmesini kolaylaştıracak bir etkinin özlemi, Nancy’nin gülümsemesiyle aydınlanan Lammeter evinin temizliğini, saflığını ve cömert düzenini, günaha çağıran seslerin uykuya daldığı, kulağın çalışmaya, ölçülü yaşamaya ve huzura davet eden iyi meleğin sesine açıldığı sabahın taze ve parlak saatleri gibi gösteriyordu. Yine de bu cennet umudu onu, sonsuza dek oradan dışlanmasına neden olan bir yoldan kurtarmaya yetmemişti. Nancy’nin onu güvenle yeşil kıyılara çekecek güçlü ipek ipine sıkıca tutunmak, orada sağlam adımlar atmak kolayken, kendini yeniden çamura ve balçığa sürüklenmeye bırakmıştı; orada çırpınmanın faydası yoktu. Kendisine, bütün sağlıklı güdülerini elinden alan ve sürekli bir öfke kaynağı olan bağlar kurmuştu.

Yine de şimdikinden daha kötü bir durum vardı: çirkin sır açığa çıktığında düşeceği durum. Her şeyden ağır basan arzusu, o korkunç günü ertelemekti. O gün babasının, ailesinin gururuna indirilen yara yüzünden duyacağı şiddetli öfkenin sonuçlarına katlanması, belki de miras kalan rahatlık ve saygınlığa sırtını dönmesi gerekecekti; ne de olsa bunlar yaşamak için bir tür nedendi. Üstelik Nancy Lammeter’ın yüzünden ve saygısından sonsuza dek yoksun bırakıldığının kesinliğini de beraberinde taşıyacaktı. Aradan ne kadar çok zaman geçerse, kendini sattığı o tiksindirici sonuçlardan hiç değilse bazılarından kurtulma ihtimali o kadar artıyordu; Nancy’yi görüp ona karşı süren ilgisinin silik işaretlerini yakalamak için daha çok fırsatı kalıyordu. Haftalarca ondan, yalnızca kendisini ileri atılmaya kışkırtan, ama her sıçrayışta zincirinin acısını daha da artıran, uzakta parıldayan kanatlı bir ödül gibi kaçınmasının ardından, bu tuhaf teselliye karşı ara sıra gelip geçen bir özlemle harekete geçiyordu. Şimdi yine böyle bir özlem içindeydi. Yarınki ava gitmeyi istememesi için başka bir nedeni olmasaydı bile, bu özlem onu hayal kırıklığına uğramamak uğruna Wildfire’ı Dunstan’a emanet etmeye ikna etmeye yeterdi. Öteki neden, sabahki av buluşmasının mutsuz kadının yaşadığı pazar kasabası Batherley yakınlarında olmasıydı; kadının hayali her geçen gün Godfrey’e daha itici geliyor, çevredeki her yer ona kadını hatırlatıyordu. İnsan kendi yanlışlarıyla kendine yarattığı boyunduruk, en iyi huylu tabiatta bile nefret doğurur. İyi yürekli, sevgi dolu Godfrey Cass de içine girip çıkan, sonra yeniden dönen iblisler gibi, kendisine hazır bir yuva bulmuş görünen acımasız dileklerin ziyaret ettiği, hırçın bir adama dönüşüyordu.

Bu akşam vakti nasıl geçirecekti? Gökkuşağı’na gidip horoz dövüşü üzerine konuşulanları dinleyebilirdi; herkes oradaydı, başka ne yapacaktı ki? Gerçi kendisi horoz dövüşünü zerre kadar umursamazdı. Önünde durmuş, bir süredir onu izleyen kahverengi spaniel Snuff, beklediği okşama gecikince sabırsızlıkla ayağa fırladı. Ama Godfrey ona bakmadan köpeği itti ve odadan çıktı; gücenmeyen Snuff da alçakgönüllülükle peşinden geldi—belki de önünde başka bir yol görmediği için.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…