ÖZEL BÖLÜM=ŞIMARIK VAMPİRİN KALBİ (CELESTENİN HAYATI)

GEÇMİŞ (CELESTENİN GÖZÜNDEN)
Matilda ile oynarken onun gülmesi benim için çok büyük bir şeydi onu gıdıklaramaya devam ederken matilda gülme krizine girmişti annem mutfakta yemek yapıyordu Matilda ile oynamaya devam ederken kapının sert bir şekilde çaldığını duydum

Mutfaktan annemin sesi geldi “Celeste kardeşini al ve odana geç” dedi annem hemen matildayı kucağıma alıp merdivenlerde yukarı çıktım kalbim deli gibi atıyordu odama geldiğim odanın kapısını kitledim ve acil durum çantasını aldım “Dolaba saklan” dedim Matilda dolaba girdi

Ortam sessizleşmişti ama bu garipti annemin sesi gelmiyordu alt kattaki kapının kırıldığını duydum sonra birkaç ses bizim odanın kapısından dışarı dinliyordum kardeşim ise hala dolabtaydı sonra annemin çığlık sesi geldiHemen koşarak dolaba gittim ve “Matilda sen burda kal sakın çıkma” dedim ve

odanın kitlini açtım kardeşimi bulda güvensiz bırakmak istemiyordum ama anneme bakmam lazımdı merdivenden aşağı inen kanlar vardı aşağı inerken bedelinimi bir korku sarmıştı sonra biri beni yere itti yere düştüm sırtımdaki çanta sırtıma sertçe vurmuştu

Kafamı kaldırdığım zaman 3 tane adam gördüm hepsi bana baktı kırmızı gözleri gerçekten korkunç gözüküyordu adamlardan bir tanesi beni kokladı bunlar neydi ve benden ne istiyorlardı “Sıra sende” dedi korkmamam lazımdı kardeşimi alıp kaçmam lazımdı bunları kim olduğunu bilmiyordum ama kardeşim güvende olması lazımdı

Adam bana yaklaştığı zaman ona bir tekme geçirdim ve hemen üst kata koştum ve kendi odama girdiğim zaman kardeşimi kanlar içinde yerde gördüm “HAYIR MATILDA” diye bağırdım hemen onun yanına koştum onu kucağıma aldım boyunda ısırık izleri vardı ağlamaya başladım zaman biri arkamdan beni duvara yapıştırdı

O aşağıdaki adamlardan bir tanesiydi dişleri çıkardığı zaman onların ne olduğunu anladım onlar bir vampirdi ama vampirler gerçek değildi bile ama vampirlerin zayıf yönleri biliyordum yerdeki sandalye kırılmış olan parçayı aldım ve ona sapladım vampir adam acı bir şekilde çığlık attı sonra

Kaçmak için camdan aşağı atladım yere sert bir şekilde yapıştırdım bir yerimi kırmamıştım zar zor ayağa kalktım kafamdan aşağı kan akıyordu ama şimdi umrumda değildi sırtımdaki sırt çantası ile koşmaya başladım ormanın içinde koşmaya devam ederken annemi ve kardeşimi hatırladım

Onlar benim zayıf notlarımdı ama onlar artık yoktu ormanda koşmaya devam ederken bir ses duydum arkamda geldiklerinden emindim sonra koşarken yere yapıştırdım sonra bir tane adam üstüme atladı sonra boyumda korkunç bir ısırık ve acı ile orada bayıldımUyandığımda her yer yanıyordu.

Ama alev değildi. İçimde bir ateş vardı. Damarlarımda.Kemiklerimde Kalbimde. Üç gün boyunca o acıyı yaşadım.Üç gün boyunca ölmek istedim kardeşim yoktu annem yoktu yalnız kalmıştım yapayalnız kimseciklerim yoktu bir ailem bile

İlk aylarımı hatırlamak istemiyorum. İnsan kanı içiyordum. Öldürüyordum, Kaçıyordum. Yeniden öldürüyordum. Kendimden nefret ediyordum. Ama duramıyordum ben aslından asla böyle biri olmak istemiyordum ama olmuştu işte bir canavar olmuştum

Sonra beni carlisle cullen buldu bana insan kanı ile yaşanacağını söyledi ilk zamanlar kaçtım, korktum pes ettim ama sonra öğrendim kendimi kontrol etmeyi öğrendim

İlk kez biri bana canavar gibi davranmamıştı.Bana seçim hakkım olduğunu gösterdi. İnsan kanı içmeden de yaşayabileceğimi öğretti ama kolay olmadı defalarca başarız oldum defalarca uzaklaşmak istedin kaçmak istedim ama sonra insan kanı içmeye devam ettim kontrol ederek ama kontrol etmeyi öğrendim bana bunların hepsini carlisle öğretmişti

Yıllar sonra Cullen ailesinin bir parçası oldum. İlk kez bir ailem olmuştu. İlk kez ait olduğum bir yer vardı ama hala insanlara karşı soğuk ve acımasız olabilirdim ama içimde iyi bir insandım ben herkes beni şımarık bir vampir olarak görünüyordu ama ben benim bir kalbim vardı yani şımarık bir vampirin kalbi vardı o kalp bana aiti

Tabi sonra hayatım iyice karıştıcaktı bundan emindim belkide bir yabancıya bir adama deli dolu aşık olacaktım belkide ama hala bir kalbim vardı şımarık vampirin kalbi kırık ve acılara dolu olsayda dışarda asla öyle değildi

Ben hayatım boyunca bir aile sahiptim o aile ise cullen ailesiydi jasper, emmett ve Edward benim abimlerim gibi rosalie ve Alice ablarım esme ve carlisle anne babam olmuştu onların hakkını ödeyemezdim onları gerçekten çok seviyordum onlar için dünyayı yakardım

Bir gün cullen evinin çatısında oturken Tam o sırada yanıma Carlisle geldi. Sessizce oturdu. Bir süre konuşmadık. Sonra bana baktı. "Neyi düşünüyorsun?" diye sordu. Gülümsedim. "Geçmişi." Dedim Carlisle başını salladı. “Geçmiş bazen bırakılması gereken bir şeydir." Dedi Dediklerini anlıyordum. Ama unutmak kolay değildi.

“Sana gerçekten teşekkür ederim bana hem babalık hem öğretmem olduğun için” dedim carlise sadece gülümsedi O gece Carlisle gittikten sonra uzun süre gökyüzüne baktım. Ve kendime söz verdim

Geçmişte yaptığım hataları bir daha asla yapmayacaktım artık güçsüz değildim güçlüydüm hemde çok güçlüydüm herkes için bir şey yapacak kadar güçlüydüm

Ama birkaç yıl sonra Forks'a geldiğimizde... Her şey değişmeye başladı. Çünkü burada yeni insanlar vardı. Yeni sırlar vardı. Ve özellikle bir kişi... Bütün dengeleri değiştirecekti nera Onu ilk gördüğüm günü hatırlıyorum nerayı

Okul koridorunda yürüyordu. Sıradan görünüyordu. Ama değildi. İlk saniyede anlamıştım. Kokusu farklıydı. Kalbi farklı atıyordu. Ve içinde sakladığı bir güç vardı. Başta ondan hoşlanmadım Belki kıskandım. Belki de korktum

Çünkü onun içinde hissettiğim şey... Daha önce hiç karşılaşmadığım bir şeydi.

Ama o aileme göre uygun muydu bilmiyordum ama benim hikayem dikenli yollardan geçip güçlü olmamdı

Artık hayatım buydu ve bende bu hayata alışmıştım korkularım olmuştu düşmüştüm ama asla kaçmadım artık ailem ve onlar için her şeye yapmaya hazırdım