48. bölüm / 56

45.BÖLÜM=MUTLU SANİYELER

Yazar: Miray ŞEREF

Uygulamada Aç Kitap sayfası

Bölümler 56Şu an: 45.BÖLÜM=MUTLU SANİYELER

NERA’NIN GÖZÜNDEN ANLATIM
Vampir Meclisi’nin gelişinin üzerinden birkaç gün geçmişti.Evde herkes tetikteydi.

Carlisle ve Jasper dönüşümlü olarak çevreyi kontrol ediyordu.Jacob ve sürüsü neredeyse her gün

Cullen evinin çevresinde devriye geziyordu.Celeste ise geceleri ormanda tek başına dolaşıyor,

en ufak bir yabancı kokusunu bile takip ediyordu.Herkes bizi koruyordu.Ama Carlisle’ın

bir sözü aklımda kalmıştı.“Sürekli korkuyla yaşayamayız. Luna’nın mutlu anılara da ihtiyacı var.”Haklıydı.Tehlike kapımızdaydı…

Ama hayat devam ediyordu.O sabah Luna’nın ağlama sesiyle uyandım.Gözlerimi açıp beşiğine baktığımda

bana minicik gülümsüyordu.Kollarımı uzatıp onu kucağıma aldım.“Günaydın, güzel kızım.”Luna küçük bir kahkaha attı.O sesi duyunca ben de gülmeye başladım.

Tam o sırada Edward kapıdan içeri girdi.Elinde kahvaltı tepsisi vardı.“

Günaydın.”dedi gülümseyerek.“Bugün ikiniz için kahvaltıyı ben hazırladım.”Şaşkınlıkla ona baktım.“Sen mi?”Edward

omuz silkti.“Emmett biraz yardım etti.”Tam o sırada aşağı kattan Emmett’in sesi geldi.“Yalan söyleme! Her şeyi ben yaptım!

”Hepimiz gülmeye başladık.Kahvaltıdan sonra bahçeye çıktık.Güneş bulutların arasından kendini gösteriyordu.Esme büyük bir örtü sermişti

.Alice rengârenk çiçekler toplamıştı.Rosalie ise Luna için küçük bir salıncak hazırlıyordu.Jacob elinde küçük, oyma

bir tahta kurt figürüyle geldi.“Luna için.”dedi utangaç bir şekilde.“Hem oyuncak olur

hem de hatıra.”Luna figüre uzanıp minik parmaklarıyla dokundu.Jacob’ın yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.“Sanırım

beğendi.”Bir süre sonra Celeste de geldi.Elinde ormandan topladığı kır çiçekleri vardı.

Bana uzattı.“Bunlar sana.”Şaşkınlıkla çiçekleri aldım.“Teşekkür ederim.”Celeste hafifçe gülümsedi.

“Arkadaşlar birbirine çiçek verebilir.”İkimiz de güldük.Emmett aniden ayağa kalktı.“Fotoğraf çekiliyoruz!”Alice

alkışladı.“Evet!”Herkes bahçede bir araya geldi.Carlisle ve Esme ortada durdu.annem ile babam yanlarına geçti.Jacob ve

Celeste omuz omuza duruyordu.Edward belime kolunu doladı.Ben de

Luna’yı kucağımda tutuyordum.Alice fotoğraf makinesini kurdu.“Üçe kadar sayıyorum!”“Herkes gülümsesin!”“

Bir…”“İki…”“Üç!”Tam flaş patladığı anda Luna minicik bir kahkaha attı.O kahkaha bütün bahçeyi doldurdu.Kimse konuşmadı.Sadece onu

dinledik.Fotoğraf çekildikten sonra Edward yanıma geldi

.Elini elimin üzerine koydu.“Bu anı unutma.”dedi.“Neden?”“Çünkü bazen en değerli anlar…”“…en sessiz olanlardır.”

Başımı omzuna yasladım.Luna huzurla kucağımda uyuyakalmıştı.

Etrafımızda ailemiz vardı.Kahkahalar vardı.Sevgi vardı.

Belki yarın yeniden tehlikeyle yüzleşecektik.

Belki yeni bir savaş başlayacaktı.Ama bugün…Bugün sadece mutluyduk.Ve bazen insanın ihtiyacı olan tek şey…Birkaç mutlu saniyeydi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

5okunma 2beğeni 1yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.