43. bölüm · SESSİZLİĞİN İÇİNDEKİ BÜYÜ
40.BÖLÜM=HAMİLELİK
Balayımızın üzerinden birkaç hafta geçmişti.Hayat sakin ilerliyordu.
Bu benim için alışılmadık bir şeydi.Ne vampir saldırıları vardı.
Ne büyük savaşlar.Ne de peşimde dolaşan gizemler.
Ama son birkaç gündür kendimi garip hissediyordum.
Sürekli yorgundum.Sabahları midem bulanıyordu.
Ve nedensiz yere duygusallaşıyordum.
İlk başta bunun stresten olduğunu düşündüm
.Sonuçta son aylarda yaşadıklarım hiç de normal değildi
.Ama belirtiler devam edince annem Freya dikkat kesildi.
Bir sabah kahvaltı sırasında bana baktı.“Nera.”“Evet?”“Sen iyi misin?”Başımı salladım
.“Sadece biraz yorgunum.”Freya ve Esme birbirlerine
baktılar.Bu bakışı hiç sevmedim.“Neden öyle baktınız?
”Annem hafifçe gülümsedi.“Belki bir kontrol yaptırmalısın
.”Kaşlarımı çattım.“Neden?”Freya’nın gülümsemesi büyüdü.
“İçimden öyle geliyor.”Birkaç saat sonra Carlisle ile konuşmaya karar verdim.
Carlisle her zamanki sakin haliyle beni dinledi.
Belirtilerimi anlattım.Yorgunluk.Baş dönmesi
.Mide bulantısı.Carlisle birkaç saniye düşündü
.Sonra yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
“Nera…”Bir anda heyecanlandım.“Ne oldu?
”Carlisle yumuşak bir sesle konuştu.“Tebrik ederim.
”Şaşkınlıkla ona baktım.“Neden?”Carlisle gülümsedi.
“Hamilesin.”Dünya durmuş gibi hissettim.Ne?“Ben…”Konuşamadım
.Sadece ona baktım.Sonra tekrar.“Ne?”Carlisle hafifçe güldü.“Evet.”“Gerçekten mi?”“Evet.”
Kalbim deli gibi atmaya başladı.Bir yanım şaşkındı.
Bir yanım korkmuştu.Ama içimde büyük bir mutluluk da vardı
.Anne olacaktım.Bir süre odada oturdum.
Haberi sindirmeye çalışıyordum.Sonra aklıma Edward geldi
.Edward.Ona söylemeliydim.Hemen ayağa kalktım
.Kalbim hâlâ hızlı atıyordu.Edward evin dışında
beni bekliyordu.Beni görünce gülümsedi.
“Aşkım?”Yüzüme baktı.“Neler oldu?”
Konuşmaya çalıştım.Ama heyecandan kelimeler çıkmıyordu.Edward’ın kaşları
çatıldı.“Nera?”Gülmeye başladım
.Sonra gözlerim doldu.Sonra tekrar güldüm.Edward tamamen
kafası karışmış görünüyordu.“Neler oluyor?
”Derin bir nefes aldım.Sonra elini tuttum.“Edward.”“Evet?”“Sanırım…”Kalbim yeniden
hızlandı.“Anne ve baba olacağız.”Edward bir anda dondu.
Gerçekten dondu.Yüzünde gördüğüm en şaşkın ifade vardı.Birkaç saniye konuşamadı
.Sonra fısıldadı:“Gerçekten mi?”Başımı salladım.Gözlerim dolmuştu.“
Evet.”Edward bana baktı.Sonra yüzünde yavaşça bir gülümseme oluştu.
Hayatımda gördüğüm en mutlu gülümsemelerden biriydi.Beni kollarına aldı.Ve
o anda ikimiz de biliyorduk.Hayatımız yeniden değişecekti.Ama bu kez bizi korkutan bir değişim değildi.Bu, yeni bir başlangıçtı.