32.BÖLÜM=AİLEYE KAVUŞMAK

Cullen ailesinin yaptığı kutlamadan sonra birkaç gün geçmişti

.Ama o geceyi hâlâ düşünüyordum.Aldığım hediyeleri odamda saklıyordum.

Alice’in albümünü her açtığımda yüzümde istemsiz bir gülümseme oluşuyordu

.Çünkü ilk defa…Bir yere ait olduğumu hissetmiştim

.Ama içimde hâlâ kapanmayan bir boşluk vardı Ailem.

Annem.Babam.Kenna’nın anlattıkları aklımdan çıkmıyordu

.Freya.Mason.İki farklı dünyanın birleştiği insanlar.

Onları sadece bir fotoğraftan tanıyordum

.Ama içimde garip bir his vardı.Sanki onlar beni hiç bırakmamıştı

.O gün Edward beni ormanda yürüyüşe çıkarmıştı.

Hava sakindi.Ağaçların arasından güneş ışıkları geçiyordu.

Edward bana baktı.“Bugün farklı görünüyorsun.”Kaşımı kaldırdım.“Nasıl?”“Daha huzurlu.”Bir an sustum.

Sonra dürüst olmaya karar verdim.“Ailemi düşünüyorum.”Edward’ın yüzü

yumuşadı.“Onları bulmak istiyorsun.”Başımı salladım.“Evet.”Tam o anda…

Ormanın içinden bir ses geldi.Bir kadın sesi.“Nera.”Olduğum yerde kaldım.

Kalbim hızlandı.Çünkü…Bu sesi daha önce hiç duymamıştım

.Ama garip şekilde tanıdık geliyordu.Yavaşça arkamı döndüm.

Ağaçların arasından bir kadın çıktı.

Uzun açık renk saçları vardı.Gözleri benimkine benziyordu.

Yanında uzun boylu bir adam duruyordu.Koyu saçlı.

Gözleri Mason’un fotoğraftaki gözleriyle aynıydı.

Nefesim kesildi.Hayır…Olabilir miydi?Kadın bana bakarken gözleri doldu

.“Ben…”diye başladı.Ama devam edemedi.Ben sadece ona

bakıyordum.“Freya…”diye fısıldadım.

Kadının dudakları titredi.“Benim küçük kızım…”Bu kelimeyle birlikte bütün dünya sustu

.Küçük kızım.Hayatım boyunca duymayı beklediğim şey

.Gözlerim doldu.“Bu gerçek değil.”dedim.Kadın yavaşça yaklaştı.“Keşke sana her şeyi

anlatabilseydim.”Başımı salladım.“Yıllardır neredeydiniz?”Sesim kırılmıştı

.Mason öne çıktı.Yüzünde acı vardı.“Seni korumaya çalıştık.”“

Çok küçükken seni saklamak zorunda kaldık.”Gözyaşlarım yanağımdan aktı.

Bunca yıl…Onların beni terk ettiğini düşünmüştüm

.Ama gerçek bambaşkaydı.Annem bana yaklaştı.

Elini yüzüme koydu.“Her gün seni düşündüm.”İçimdeki bütün

öfke…Bütün kırgınlık…Bir anda dağıldı.Çünkü karşımdaki kişi…Annemdi

.Yıllardır hayalini kurduğum kişi.

Ona sarıldım.Ve ilk defa…Gerçek bir anne kucağında olduğumu hissettim

.Freya beni sıkıca tuttu.İkimiz de ağlıyorduk.Sonra Mason’a baktım.O

da gözyaşlarını saklamaya çalışıyordu.

Yanına gittim.Bir süre sadece baktık.Sonra bana sarıldı.

Babamın kolları…Hayal ettiğimden daha güvenliydi

.“Çok büyümüşsün.”dedi.Gülerek ağladım.“Sen de hiç değişmemişsin.”Mason hafifçe güldü.

Edward uzaktan bizi izliyordu.Yüzünde mutlu bir ifade vardı.

O da biliyordu.Benim eksik olan parçam tamamlanıyordu.

O gün anladım.Bazen aile kaybolmazdı.

Sadece seni bulmak için doğru zamanı beklerdi

.Ve sonunda…Ben aileme kavuşmuştum

Onlara sarılmaya devam ettim sonunda aile hasrettim bitmişti annem bana bakarak “Sana herşeyi anlatacağım” dedi

Sonunda yetimhanede yaşamama gerek kalmayacaktı annem ve babam beni yanına alacağını söyledi

Bugün güzel bir şeydi en sonunda gerçek ailemin yanında olacaktım annem ve babam edward ilede tanıştı

Edward çok sevdiler ve benim mutlu olmamı görmem onlara mutluluk ve huzur verdi

Edward vampir olmasına hiç bir şey demediler bile beni koruduğu ve sevdiği için gerçekten mutlu oldular

Annem bize vampir meclisindeki olayları anlattı beni aradıkları ve artık yetimhanede kalmamı beni yanına alacaklarını söylediler artık onlara yaşıyacaktım

Yetimhanede eşyalarımı toplarken son kez odama baktım aklıma bu odada olan şeyler geldi kötü ama güzel olan şeyler

Mesele beni edward burda ilk öpmesi, ilk güç patlamamı geçirmem ve burda olan herşey aklıma geldi

Annem ve babam eve geldiğimiz zaman evin içine girdim ben gerçek aileme kavuşmuştum

Annem bana gülümserek “Evine hoşgeldin canım kızım” dedi artık bir evim vardı

Aileye kavuşmak çok güzeldi onlara kavuşmak çok güzeldi