39.BÖLÜM=BALAYI

Düğünden sonraki sabah gözlerimi açtığımda hâlâ olanlara inanamıyordum

.Evlenmiştim.Gerçekten evlenmiştim.Bir süre tavana baktım

.Sonra yanımda oturan Edward’ı gördüm

.Pencereden dışarıyı izliyordu.Gülümsedim.“Ne düşünüyorsun?”diye sordum

.Edward bana döndü.Altın gözlerinde her zamanki sıcak ifade vardı.“Seni.

”dedi.Yanaklarım kızardı.“Bu biraz klişe oldu.”Edward güldü.“Belki.”Tam o sırada Alice’in

bir gün önce söylediği şey aklıma geldi.“Balayınızı mahvetmeyin.

”Gözlerimi devirdim.Alice gerçekten Alice’ti.Birkaç saat sonra yola çıkmıştık.

Edward her şeyi planlamıştı.Nereye gittiğimizi

söylememişti.“Bu da sürpriz mi?”dedim.“Evet.”“Sürprizlerden nefret ettiğimi biliyorsun.”

“Buna bayılacaksın.”dedi gülümseyerek.Saatler sonra araba durdu

.Kapıyı açtığımda nefesim kesildi.Karşımda masmavi bir sahil

uzanıyordu.Dalgalar kıyıya vuruyordu.

Uzaktaki palmiyeler rüzgârda sallanıyordu.

Gökyüzü bulutsuzdu.“Edward…”Şaşkınlıkla ona baktım.

“Burası inanılmaz.”Edward gülümsedi.“Beğenmene sevindim.

”Elimi tuttu.Birlikte sahile doğru yürümeye başladık

.Ayakkabılarımızı çıkardık

.Dalgalar ayaklarımıza çarpıyordu.Uzun zamandır bu kadar

huzurlu hissetmemiştim.Ne vampir meclisi vardı.Ne tehlikeler

.Ne savaşlar.Sadece biz vardık.Akşam olduğunda sahilde

yürüyüş yaptık.Gökyüzü turuncu ve pembe renklere bürünmüştü

.Başımı Edward’ın omzuna yasladım

.“Mutlu musun?”diye sordu.Ona baktım.“Çok.”Sonra güldüm.“

Sen?”Edward hiç düşünmeden cevap verdi.“

Hayatımda hiç olmadığım kadar.”Bir süre sessizce oturduk.Dalgaların sesini dinledik

.Gökyüzünde ilk yıldızlar görünmeye başlamıştı.O an aklıma her şey geldi

.Yetimhane.Jacob.Celeste.Cullen ailesi.Annem ve babam.

Yaşadığım bütün zorluklar.Hepsi beni buraya getirmişti.

Edward elimi sıktı.“Sessizleştin.”Gülümsedim.“Sadece ne kadar

uzun bir yol geldiğimizi düşündüm.”Edward başını salladı.

“Ve daha gideceğimiz çok yol var.”Gökyüzündeki yıldızlara

baktım.Haklıydı.Bu bir son değildi.Yeni bir başlangıçtı.

Ve ilk kez geleceğe korkmadan bakabiliyordum

.Çünkü sevdiğim insan yanımdaydı

.Dalgalar kıyıya vururken başımı

onun omzuna yasladım.Ve balayımızın

ilk gecesinde, hayatın sonunda bana güzel bir şey verdiğini düşündüm

Sahilde geçirdiğimiz o güzel akşamdan sonra otele geri dönmüştük

.Balkonun kapısını açtığımda denizin sesi hâlâ duyuluyordu

.Gece serinlemişti.Gökyüzü yıldızlarla doluydu.Balkon korkuluklarına

yaslandım.Uzaktaki dalgaları izliyordum.Bir süre sonra Edward yanıma geldi

.“Sana bir şey sorabilir miyim?”diye sordum.“Her zaman.”Gözlerimi denizden ayırmadan

konuştum.“Beni ilk gördüğün günü hatırlıyor musun?”Edward hafifçe gülümsedi.

“Nasıl unutabilirim?”Şaşkınlıkla ona baktım.“Neden?”“Bütün hayatım değişti

çünkü.”Kalbim hızlandı.Edward ufka baktı.“İlk başta seni anlamamıştım.”

“Ben de seni anlamamıştım.”dedim gülerek.“O konuda haklısın.”İkimiz de güldük.

Sonra sessizlik oldu.Ama bu rahatsız edici bir sessizlik değildi.Huzurlu bir sessizlikti.Başımı onun omzuna yasladım.“Edward.”“Hmm?”“Sence gelecekte ne olacak?”Bir süre düşündü.“

Bilmiyorum.”Sonra bana baktı.“Ama ne olursa olsun birlikte olacağız.”Gülümsedim.Bu cevap yeterliydi.

Çünkü geleceğin nasıl olacağını bilmek zorunda değildim.Önemli olan yalnız olmamaktı.

Ertesi sabah güneş ışıkları odaya dolarken uyandım.

Bir an nerede olduğumu anlamadım

.Sonra denizin sesini duydum.Ve gülümsedim.Balayındaydık.Hızla balkona çıktım.

Karşımdaki manzara nefes kesiciydi.Masmavi deniz.Parlayan güneş.Bembeyaz kumlar.Birkaç dakika sonra Edward da geldi.Elinde iki bardak vardı.

Birini bana uzattı.“Teşekkür ederim.”Yan yana oturduk.Aşağıdaki sahili izliyorduk.Bir süre sonra Edward bana baktı.“Bugün bir yere gitmek ister

misin?”“Mesela?”“Sürpriz.”Gözlerimi devirdim.“Yine mi?”Edward güldü.“Evet.”Birkaç saat sonra küçük bir tekneyle adanın başka bir tarafına gittik.Orası

çok daha sakindi.Neredeyse hiç insan yoktu.Şelalelerin aktığı yemyeşil bir yerdi.“Edward…”“Evet?”“Burası büyüleyici.”

“Senin seveceğini düşündüm.”Gülümseyerek elini tuttum.Birlikte yürümeye başladık.Uzun süre konuştuk.Çocukluğumu anlattım

.O kendi geçmişinden bahsetti.Saatler nasıl geçti anlamadım.Akşamüstü güneş batarken sahile geri döndük.Gökyüzü altın rengine bürünmüştü

.O an içimden geçen tek düşünce şuydu:Hayatım boyunca birçok şey kaybetmiştim.Ama sonunda kazandıklarım çok daha değerliydi.

Bir aile.Bir yuva.Ve sevdiğim insan.Edward elimi tuttu.“Ne düşünüyorsun?”Başımı onun omzuna yasladım.“Mutlu olduğumu.

”Edward gülümsedi.“Ben de.”Ve güneş yavaşça ufkun arkasında kaybolurken, balayımızın en güzel günlerinden biri daha sona erdi.