25. bölüm / 56

23.BÖLÜM=MUTLU ANLAR

SESSİZLİĞİN İÇİNDEKİ BÜYÜYazar: Miray ŞEREF

Bölümler 56Şu an: 23.BÖLÜM=MUTLU ANLAR

Hafta sonu olmuştu Edward beni dışarı çıkacağını söylemişti onun arabası

ile birlikte giderken gülümsedim merakla ona bakıyordum “Nereye götürüyorsun beni?” Diye sordum edward bana bakarak “Sürpriz” dedi gülümserek ona bakarak gülümsedim

Orda bana bakarak gülümsedi sonra bir orman yerine geldik “neden buraya geldik?” Diye sordum “Sürpriz” dedi edwaed ve beni arabandan indirdi

Onun uzattığı eli tutum Etrafa baktım. Burası daha önce hiç görmediğim bir yerdi.

Dev ağaçlarla çevrili küçük bir açıklık. Uzakta bir nehir akıyordu Yağmur damlaları yapraklardan süzülüyordu.

“Burası…” dedim “Nefes kesici.” dedi Edward benim yerime.Haklıydı. Gerçekten öyleydi.

Birlikte açıklığın ortasına doğru yürüdük. Oraya vardığımızda gözlerim büyüdü. Yere büyük bir örtü serilmişti. Üzerinde sandviçler, meyveler, sıcak çikolata ve tatlılar vardı.

“Edward…” dedim o bana bakarak “Ne?” Dedi “Bunu sen mi hazırladın?” Diye sordum

Edward biraz utanmış görünüyordu.“Belki.” Dedi Kahkaha attım. “Belki mi?” Dedim “Tamam. Evet.” Dedi Örtünün üzerine oturdum.

İlk kez onu böyle görüyordum. Utangaç. Ve biraz gergin.” Çok güzel olmuş.” dedim.

Edward’ın yüzünde rahatlamış bir ifade oluştu.Saatler boyunca sohbet ettik Çocukluğumdan yetimhaneden Hayallerimden. Onun geçmişinden.

Bir ara nehir kenarına yürüdük. Su taşların arasından akıyordu. Edward yanıma geldi.”Mutlu musun? diye sordu.Bir süre düşündüm. Sonra etrafa baktım.

Yağmura Ormana.Nehre ve Edward’a.”Evet. dedim.”Uzun zamandır ilk kez gerçekten mutluyum.” Edward gözlerini kaçırdı.”Neden?” Diye sordum Çünkü sen varsın demek istedim.

Ama söyleyemedim. Bunun yerine gülümsedim.”Sadece mutluyum.” dedim. Edward da gülümsedi.

Sonra yağmur biraz şiddetlendi. Damlalar saçlarıma düşüyordu. Ben yağmurdan kaçmaya çalışırken

Edward kahkaha attı. “Neden gülüyorsun?” Diye sordum “Çünkü yağmurdan kaçıyorsun.” Dedi “Eee?” Dedim

“Forks’ta yaşıyorsun.”
dedi “Bu mantıklı bir açıklama değil.”
dedim Bu sefer ikimiz de güldük.
Bir süre sonra büyük bir ağacın altına sığındık.

Yağmur çevremizde devam ediyordu. Ama o an dünyanın geri kalanı kaybolmuş gibiydi.
Sadece ben ve Edward vardık.

Sessizlik oldu.
Ama bu sessizlik güzeldi.
Edward bana baktı.
Ben de ona.

Kalbim yine hızlandı. “Ne oldu?” diye sordum.
Edward hafifçe gülümsedi. “Hiç.”
Sonra saçımın önüne düşen bir tutamı kulağımın arkasına bıraktı.

Yanaklarım kızardı. Edward bunu fark etmişti.
Gülümsemesi büyüdü.

“O kadar belli mi?”
dedim.

“Biraz.”

Başımı omzuna yasladım.

İlk başta hiç konuşmadık.

Nehri dinledik.
Yağmuru dinledik.
Ormanı dinledik.

Ve ilk kez…
Kendimi tamamen güvende hissettim.

Belki gelecekte bizi bekleyen tehlikeler vardı.
Vampir meclisi.
Kurt sürüleri.
Sırlar.
Güçler.

Ama o gün bunların hiçbiri önemli değildi.

Çünkü o gün sadece Edward ve bendik.

Ve hayatımın en güzel günlerinden biriydi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 1beğeni 1yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.