34.BÖLÜM=MEZUNİYET

Zaman gerçekten çok hızlı geçmişti.Sanki daha dün Edward’ın bana ilk kez yardım ettiği

günü, Jacob’ın sırrını öğrendiğim günü ve ilk dönüşümümü yaşamıştım.

Ama şimdi…Mezuniyet günü gelmişti.Forks Lisesi’nin bahçesi insanlarla doluydu.

Herkes heyecanlıydı.Bazıları ağlıyor, bazıları fotoğraf çekiliyordu

.Ben ise aynada kendime bakıyordum.Üzerimde mezuniyet kıyafetim vardı.

Saçlarımı Alice yapmıştı.Tabii ki.“Harika görünüyorsun.”demişti Alice.

Ben ise gülmüştüm.“Abartıyorsun.”“Hayır.”demişti.“Ben asla abartmam.”Emmett arka taraftan

gülmüştü.“Herkes Alice’in bunu söylemesini bekliyordu.

”Cullen ailesi benim için oradaydı.Gerçek ailem de.annem ve babam birkaç sıra arkada

oturuyordu.Onları hâlâ görmek garip geliyordu.Ama güzel bir gariplikti.

Edward yanıma geldi.Bana baktı.“Gergin misin?”Başımı salladım.“Biraz.”Edward hafifçe gülümsedi.

“Başaracaksın.”Onun yanında kendimi daha güçlü hissediyordum

.Sonra ismim okunmaya başladı.“Nera…”Kalbim hızlandı.Herkes alkışlamaya başladı

.Yürümeye başladım.Adımlarımı atarken hayatımdaki her şeyi

düşündüm.Yetimhanede yalnız olduğum günleri

.Ailemi aradığım günleri.Kurt olduğumu öğrendiğim anı.

Edward’ı.Jacob’ı.Cullen ailesini.Ve şimdi…Buradaydım

.Diplomamı aldım.Gülümsedim.Çünkü artık geçmişimden kaçmıyordum.

Geçmişim beni ben yapan şeydi.Tören bittikten sonra herkes fotoğraf çekilmeye başladı.

Alice hemen yanıma geldi.“Fotoğraf zamanı!”“Tabii ki.”dedim.

Önce Cullen ailesiyle fotoğraf çektik.Sonra annem ve babam ile.Annem bana bakarken gözleri

doldu.“Seninle gurur duyuyorum.”dedi.Bu söz benim için her şeydi

.Sonra Jacob geldi.Elinde küçük bir hediye vardı.“Bu ne?”diye sordum.Omuz silkti.“Mezuniyet

hediyesi.”Kutuyu açtım.İçinde küçük bir kurt sembolü vardı

.“Benimle dalga mı geçiyorsun?”dedim gülerek.Jacob sırıttı.“Hayır vampircik.”“Hatırlatıcı.”“Neyin?”“Bizi ne kadar farklı şeylerin bir araya getirdiğinin.

”Bir an sustum.Haklıydı.Kurtlar.Cadılar.Vampirler.Hepsi aynı hikâyenin parçası olmuştu

.Edward yanıma geldi.Elimi tuttu.Bahçeye baktım.

Bugün sadece okul bitmemişti.Eski hayatım da kapanmıştı

.Ve önümde yeni bir hayat vardı.Ama bu kez yalnız değildim

.Ailem vardı.Dostlarım vardı.Sevdiklerim vardı

.Ve belki de en önemlisi…Kendimdim

EDWARD GÖZÜNDEN ANLATIM;
Mezuniyet gecesi herkes için mutlu geçmişti.Nera’nın yüzündeki gülümsemeyi görmek

…Bunu uzun zamandır bekliyordum.Onu ilk gördüğüm günü hatırlıyordum.Kimsesiz olduğunu düşünen,

geçmişini bilmeyen bir kızdı.Ama şimdi…Kendi gücünü bilen, ailesini bulan ve herkese rağmen ayakta duran biriydi.

Cullen evinin salonunda herkes hâlâ konuşuyordu.Emmett her zamanki gibi şaka yapıyor.

Alice gelecekle ilgili planlar anlatıyor.Esme ise Nera’ya bakıp mutlu görünüyordu.

Ben ise sessizdim.Çünkü Carlisle’ın biraz önce söyledikleri aklımdan çıkmıyordu.“Nera ile konuşman gerek.”

Bunu duyduğum anda içimde kötü bir his oluşmuştu.Çünkü biliyordum.Bir gün bu konuşmayı yapacaktık.Gitmek zorundaydık

.Carlisle yanıma geldi.Sakin bakışlarıyla bana baktı.“Edward.”Başımı kaldırdım

.“Evet, Carlisle?”Bir süre sustu.“Nera bunu öğrenmeli.”Kaşlarımı çattım.“Şimdi mi?”Carlisle yumuşak bir sesle konuştu.“

Ne kadar erken olursa, o kadar dürüst olur.”Haklıydı.Ama onu kırmak istemiyordum.Nera çok fazla kayıp yaşamıştı

.Yeni ailesini bulmuştu.Yeni bir hayat kurmuştu.Ve şimdi…Biz gidecektik.

Pencereye baktım.Dışarıda Nera bahçedeydi

.Ay ışığının altında tek başına duruyordu.Onu izlerken tek düşündüğüm şey şuydu:Onu bırakmak istemiyordum.Ama bizim hayatımız böyleydi.