43.BÖLÜM=DOĞUM

Dokuz ay…Nasıl geçtiğini anlamamıştım.Her gün farklıydı.

Bazen kendimi güçlü hissediyordum.Bazen ise tek bir adım atacak hâlim kalmıyordu.

Ama her sabah uyandığımda elimi karnıma koyuyor ve aynı şeyi söylüyordum.

“Lütfen iyi ol.”O gece şiddetli bir gök gürültüsüyle uyandım.Bir anda karnımda güçlü bir

sancı hissettim.Derin bir nefes aldım.“Ah…”Yatağın kenarına tutundum.Edward hemen

doğruldu.“Nera?”Tam cevap verecekken ikinci sancı geldi.

Bu kez çok daha güçlüydü.Edward’ın gözleri büyüdü.“Doğum…”Başımı salladım.

“Sanırım başladı.”Birkaç dakika sonra Cullen evi hareketlenmişti.Carlisle doğum

odasını hazırlıyordu.Esme temiz havlular getiriyordu.Alice heyecandan

yerinde duramıyordu.Rosalie onu sakinleştirmeye çalışıyordu

.annem ise yanıma gelip elimi tuttu.“Nefes al.”dedi yumuşak bir sesle.“Sen güçlüsün.

”Başımı salladım.Ama sancılar giderek sıklaşıyordu

.Saatler ilerledikçe yorulmaya başladım.Edward bir an bile yanımdan ayrılmadı

.Elimi hiç bırakmıyordu.“Harikasın.”diye fısıldadı.“Biraz daha.”Onun sesi bana güç veriyordu.

Carlisle sakin bir ifadeyle beni kontrol etti.“Her şey yolunda ilerliyor.”dedi.“Bebek geliyor.”Kalbim hızlandı.Gerçekten…Birazdan

bebeğimizi görecektik.Son bir kez derin nefes aldım.annem omzumu sıvazladı

.Edward gözlerimin içine baktı.

“Bunu birlikte başaracağız.”Başımı salladım.Bütün gücümü topladım

.Odanın içinde birkaç saniyelik sessizlik oldu.

Sonra…İnce, güçlü bir bebek ağlaması duyuldu

.Zaman durmuş gibiydi.Gözlerimden yaşlar süzüldü.

“Bebeğimiz…”diye fısıldadım.Carlisle’in yüzünde sıcak bir gülümseme

belirdi.“Sağlıklı.”dedi.“Hem anne hem de bebek iyi

.”Edward derin bir nefes verdi.Sanki aylardır ilk kez rahatlamıştı

.Carlisle bebeği dikkatlice battaniyeye sardı.Sonra bana uzattı.

Kollarıma aldığım anda bütün korkularım kayboldu

.Küçücük parmakları battaniyenin arasından görünüyordu

.Gözleri yavaşça aralandı.Merakla etrafına bakıyordu.Edward yanıma oturdu

Gözleri dolmuştu.“Merhaba.”dedi bebeğimize.

“Biz annen ve babanız.”Ben gülerek ona baktım.“Bence önce adını söylemeliyiz

.”Edward bana döndü.“Kararı sen ver.”Bebeğimize uzun uzun baktım.Sonra gülümsedim.“Hoş geldin…

”Odayı sıcak bir sessizlik kapladı.Kapı yavaşça açıldı

.Esme, Alice, Emmett, Rosalie, Jasper, annem babam Jacob ve Celeste sırayla içeri girdiler

.Hepsi sessizce yaklaştı.Alice gözyaşlarını silerek

gülümsedi.“Çok güzel.”Esme bana sarıldı.“Seninle gurur duyuyorum.

”annem kızına ve torununa bakarken gözlerinden mutluluk gözyaşları akıyordu.

Babam ise gururla gülümsedi.Jacob, Edward’ın omzuna hafifçe vurdu.

“Tebrikler.”Edward gülümsedi.“Teşekkür ederim.”Celeste ise bebeğe bakıp yumuşak bir sesle,“Ailemize hoş geldin, küçük

mucize.”dedi.Kollarımdaki küçücük hayata baktım.

Onun doğumuyla birlikte sadece bir bebek dünyaya gelmemişti.

Aynı zamanda umut, sevgi ve yeni bir başlangıç da doğmuştu.

Küçük bebeğimi kollarımda tutmaya devam ediyordum

.Yanakları pembe, saçları ise incecik ve koyu renkti.Gözleri henüz tam açılmamıştı

.Ama küçücük parmakları parmağıma sıkıca tutunmuştu.Kalbim sevgiyle doldu.

“Merhaba, küçük mucize…”diye fısıldadım.Edward yanıma oturdu.Bebeğimize öyle dikkatle bakıyordu

ki sanki gözünü bir an bile ayırmak istemiyordu.“Çok güzel.”dedi sessizce.

Gülümsedim.“Bana göre sana benziyor.”Edward hafifçe güldü.“Bence sana.”Tam o sırada Emmett

araya girdi.“Bence ikinize de benzemiyor.”Rosalie dirseğiyle Emmett’e hafifçe vurdu.“Biraz sessiz ol.

”Odadakiler gülmeye başladı.Alice heyecanla yanıma geldi.“Adını düşündünüz mü?”Bir an Edward’a baktım.

Sonra tekrar bebeğime…Hamileliğim boyunca birçok isim düşünmüştüm

.Ama içlerinden biri kalbime daha yakın geliyordu.Edward da bana baktı.“Söyle.”dedi gülümseyerek

.Derin bir nefes aldım.“Luna…”dedim.Odadaki herkes sessizleşti.Edward’ın yüzünde sıcak

bir gülümseme oluştu.“Luna…”diye tekrarladı.“Çok güzel.”Başımı salladım.“Ay ışığını hatırlatıyor.”

“Ve hayatımızdaki bütün karanlık gecelerde bize umut veren ışığı…”Edward elimi tuttu.“O zaman…”“

Bundan sonra kızımızın adı Luna.”Carlisle gülümsedi.“Hoş geldin, Luna Cullen.”Freya’nın gözlerinden

yaşlar süzüldü.“Çok güzel bir isim.”Mason da başını salladı.“Anlamı da çok özel.”Tam o sırada

Luna minicik gözlerini açtı.Odadaki herkes nefesini tuttu.İlk kez etrafına bakıyordu.

Gözleri…Birbirinden farklı renkteydi.Biri altın sarısına çalan sıcak bir kahverengi

…Diğeri ise griye yakın, ay ışığını andıran açık bir tondaydı.Carlisle dikkatle baktı

.“İlginç…”Edward şaşkınlıkla kızımıza bakıyordu.“Bu…”Freya sessizce gülümsedi.“

Annesinin ve babasının mirasını taşıyor.”Luna küçücük bir ses çıkardı.Sonra

minicik elini uzatıp Edward’ın parmağını tuttu.Edward’ın gözleri doldu.

“Merhaba, Luna.”diye fısıldadı.“Ben babanım.”Ben de kızımın alnına

küçük bir öpücük kondurdum.“Ben de annenim.”O an pencereden içeri ay ışığı süzüldü.Gümüş

renkli ışık, Luna’nın yüzüne vurdu.Küçük kızımız huzurla uykuya dalarken,

odadaki herkes onu sessizce izliyordu.Hayatımız boyunca pek çok zorluk yaşamıştık

.Ama o gece…Kollarımızdaki küçük Luna ile birlikte, yepyeni bir hikâye başlıyordu.