49.BÖLÜM=BİR FORKS HAYATI

Savaşın üzerinden altı ay geçmişti.Lider yenilmişti

.Onunla birlikte peşindeki grup da dağılmıştı.Forks yeniden sessizdi.Orman yine kuş sesleriyle

doluydu.Uzun zamandır ilk kez…Gerçekten huzur vardı.Luna artık

emeklemeye başlamıştı.Evin içinde durmadan dolaşıyor,

yakalayabildiği her şeye dokunuyordu.

Bir gün Emmett’in ayakkabısını buluyor…Ertesi gün Alice’in çantasını karıştırıyordu.Bütün ev onun kahkahalarıyla

doluydu.Esme her sabah onu kucağına alıyor, Carlisle ise her hafta gelişimini kontrol ediyordu.Artık korkuyla değil…Sevgiyle yaşıyorduk.

Celeste ve Jacob evlecekti bütün hazırlıklar yapıyordu hemde bütün hazırlıklar

Düğün günü geldiğinde bütün Forks sanki bayram yerine dönmüştü

.Tören, ormanın içindeki geniş bir açıklıkta yapılıyordu

.Ağaçların dallarına beyaz ışıklar asılmıştı.Yabani çiçeklerle süslenmiş ahşap bir yol, tören alanına

uzanıyordu.Şelalenin sesi uzaktan huzur veriyordu.Celeste’yi ilk gördüğümde gözlerim doldu.Bembeyaz

, sade ama zarif bir gelinlik giymişti.Uzun koyu saçları dalgalar hâlinde omuzlarına dökülüyordu.Yüzünde

yıllardır görmediğim kadar huzurlu bir gülümseme vardı.Bana yaklaşıp

elimi tuttu.“Heyecanlıyım.”dedi.“Bu normal.”diye gülümseyerek cevap verdim.“Çünkü bugün

hayatının en güzel günlerinden biri.”Jacob ise siyah bir takım elbisenin içinde onu

bekliyordu.Normalde yerinde duramayan Jacob…Bugün şaşırtıcı şekilde sakindi.Ama

Celeste yürümeye başladığında gözlerini ondan ayıramadı

.Aralarında tek kelime geçmedi.Buna gerek de yoktu.Birbirlerine bakışları her şeyi anlatıyordu.

Sam töreni yönetti.Jacob ve Celeste el ele

duruyordu.“Birbirinizi sevgiyle ve sadakatle destekleyeceğinize söz veriyor musunuz?”

Jacob hiç düşünmeden cevap verdi.“Söz veriyorum.”Celeste

gülümsedi.“Ben de söz veriyorum.”Sam başını salladı.“O hâlde…

”“Sizi karı koca ilan ediyorum.”Jacob gülerek Celeste’nin ellerini tuttu.“Artık bana ‘kurtçuk’ demeyi bırakacak

mısın?”Celeste hafifçe güldü.“Hayır.”“Asla.”Herkes kahkahaya boğuldu.Jacob başını iki yana

salladı.“Beklediğim cevaptı.”Sonra birbirlerine sevgiyle sarıldılar.

Akşam olduğunda müzik başladı.Alice herkesi dans pistine çekmeye

çalışıyordu.Emmett yine herkesi güldüren şakalar yapıyordu.Rosalie gülümseyerek onu

izliyordu.Carlisle ve Esme yavaşça dans ediyordu.Ben de Edward’ın elini

tuttum.“Dans edelim mi?”diye sordum.“Büyük bir zevkle.”dedi.Müziğin ritmine yavaşça eşlik ettik.

Başımı omzuna yasladım.“Luna nerede?”diye

fısıldadım.Edward gülümseyerek karşı masayı gösterdi.Luna, Esme’nin kucağında uyuyakalmıştı.Yüzünde

huzurlu bir ifade vardı.İçim sıcacık oldu.Gece ilerlerken gökyüzüne baktım.

Yıldızlar bütün ihtişamıyla parlıyordu.Hayatımız kolay olmamıştı.Kayıplar

yaşamıştık.Savaşmıştık.Korkmuştuk.Ama sonunda…Mutluluğu

bulmuştuk.Edward elimi sıktı.“Ne düşünüyorsun?”Gülümsedim.“Forks artık benim evim.”“O

zaman…”dedi Edward.“Hoş geldin evine.”Başımı

omzuna yasladım.Ormanın serin rüzgârı

saçlarımı savururken sevdiklerime baktım.Aileme…

Dostlarıma…Ve kızıma…İşte o an anladım.

Bazen mutlu son…Bir hikâyenin bitişi

değil,yeni ve huzurlu bir hayatın başlangıcıydı.