27. Bölüm

Akşam olmuş, Lina ve Mert kendi evlerinde korku filmini açmışlardı. Lina Mert’in kollarına sarılmış, kafasını göğsüne gömmüştü. Mert ise onu sımsıkı tutuyor, “Korkma, yanındayım,” diyordu. Film ilerledikçe, ekranda karanlık sahneler beliriyor, uğursuz sesler yükseliyordu.
Sinem ve Kemal, onları izlerken birbirlerine bakıyorlardı ama aralarındaki boşanmışlık ve gurur, her hareketi biraz gergin hâle getiriyordu. Filmde birden korkunç bir çığlık yükseldi; Sinem refleks olarak Kemal’in elini tuttu. Kemal önce şaşırdı, sonra Sinem’in korkusunu fark edip elini daha sıkı tuttu. Sinem titriyordu, nefesi kesik, kalbi hızlı atıyordu. “Ahh! Kemal! Ne yapıyorlar?!” diye bağırdı.
Lina Mert’in göğsünde güvenle titrerken, Mert onu hafifçe sıktı, “Sakin ol, canım. Her şey yolunda,” dedi. Lina bir süre sessiz kaldı, sonra kafasını tekrar Mert’in göğsüne gömüp kendini güvende hissetti.
Filmde gerilim tavan yaptı, ani korku sahneleriyle herkes irkildi. Sinem ve Kemal arasında sessiz bir çekiş başladı; Sinem korkudan titrerken, Kemal elini tutmuş ama gözlerini ekrandan ayırmıyordu. “Neden bu kadar korkuyorsun?!” dedi Kemal, sesi hem şaşkın hem endişeliydi. Sinem nefesini toparlayamıyor, “Çok… çok korkuyorum… bu… bu iğrenç!” diye fısıldadı.
Birden filmde ani bir çığlık daha yükseldi, Sinem refleksle Kemal’e daha sıkı sarıldı. Kemal onu koruyacakmış gibi tuttu, ama ikisi de sessizce birbirlerine bakıyordu; korku ve istemeden gelişen yakınlık karışmıştı.
Lina, Mert’in yanında hala titreyerek kafasını göğsüne gömmüştü. Mert ise “Tamam, sakin ol, canım,” diyerek onu rahatlatıyordu. İkisi, kendi tatlı dünyalarına sığınmıştı, kasabanın karmaşası ve Sinem-Kemal’in gerginliği bir anlığına uzaklaşmıştı.
Film ilerledikçe Sinem’in titremesi devam etti. Kemal, Sinem’in elini hâlâ sıkıca tutuyor, bir yandan da sinirle “Tamam, sakin ol, ben buradayım,” diyordu. Sinem gözlerini kapatıyor, bazen Kemal’in koluna sarılıyor, bazen de kendi kendine titriyordu.
Lina ve Mert’in tatlı ve sıcak birlikteliği ile Sinem ve Kemal’in gergin ve korku dolu anları yan yana duruyordu. Evdeki bu sessizlik ve karmaşık atmosfer, kasabadaki diğer sırlarla birleştiğinde, herkesin hislerini iyice karıştırıyordu.Korku filmi bittiğinde evde sessizlik vardı. Lina hâlâ Mert’in göğsüne yaslanmış, hafif titreyerek rahatlamaya çalışıyordu. Mert ise onu sımsıkı tutuyor, “Her şey bitti, canım,” diyordu. Lina gözlerini açtı, Mert’e baktı ve gülümsedi. “Sen yanımda olunca her şey kolay,” dedi. Mert de gülerek, “Ben de seninle olunca her şey güzel,” diye karşılık verdi.
Sinem ve Kemal hâlâ sessizdi. Film boyunca birbirlerine istemeden yaklaşmış, el ele tutuşmuşlardı. Şimdi Kemal Sinem’e bakarken içindeki hisleri fark ediyordu; korku sırasında onu koruma refleksi, istemeden de olsa bir yakınlık doğurmuştu. Sinem ise elini hâlâ hissettiği o sıcaklıkla tutuyor, kalbinin hızlı çarpışını hissediyordu.
Lina, filmden sonra arada sessizce çiçek adamın kim olduğunu araştırmaya başladı. Küçük kasabada gizemli bir figür olan çiçek adam, herkesi toplamak ve gerçekleri açıklamak için hazırlık yapıyordu. Lina yavaş yavaş öğrendi: Çiçek adam aslında kasabada yıllardır saklanan sırları bilen, insanları bir araya getiren bir figürdü.
Birkaç gün sonra çiçek adam, köy meydanında herkesi topladı. Lina ve Mert de yanında gittiler. Çiçek adam sessizce halkın önüne çıktı ve ciddi bir sesle konuştu: “Lina, kızım… Kemal, oğlum… Gerçekler artık ortaya çıkmalı.”
Kemal öfkeyle babasının üzerine yürümek istedi, gözleri hiddetle parlıyordu. Sinem hemen refleksle Kemal’in elini tuttu: “Dur! Yapma!” dedi. Kemal bir an durdu, gözleri hâlâ öfke doluydu ama Sinem’in sıkı tutuşu onu sakinleştirdi.
Kalabalık sessizdi; herkes çiçek adamın açıklamasını bekliyordu. Lina, Mert’in yanında duruyor, kafasını Mert’in göğsüne gömerek biraz rahatlıyordu. Mert de onu sımsıkı tutuyor, “Her şey yoluna girecek,” diyordu.
Çiçek adam tek tek isimleri söyledi ve gerçekleri açıkladı: Lina, Kemal’in kardeşi olduğunu, babalarının yıllarca saklanan sırlarını ve kasabada yaşanan gizemli olayları herkese duyurdu.
Kemal öfkeyle babasının üstüne yürümek istedi ama Sinem hâlâ onun elini tuttu. “Bırakma, Kemal… yapma,” dedi. Kemal durdu, gözleri karışık duygularla doluydu: öfke, şaşkınlık ve Sinem’e karşı istemeden büyüyen bir çekim.
Halk sessizce olan biteni izliyordu. Aras uzaktan bakıyor, sinsi bir şekilde durumu izliyordu. Lina ve Mert ise birbirine sarılmış, güvenle olan biteni izliyordu. Sinem ve Kemal’in arasındaki gerilim, bu açıklamalarla daha da yoğunlaşmış ama aynı zamanda ikisinin de duygularını açığa çıkarmıştı.
Kasabada bir sessizlik çöktü ama bu sessizlik, yeni başlangıçların, sırların ve karmaşık hislerin habercisiydi. Lina, Mert, Sinem ve Kemal için hiçbir şey artık eskisi gibi olmayacaktı.