24. Bölüm

Yangın büyüyordur. Alevler gökyüzünü yutmuş, duman kasabanın üstüne çökmüştür. İnsanlar panik içinde bağırırken Kemal hiç düşünmeden içeri girer.
Sinem arkasından çığlık atar: “Kemal yapma!”
Ama Kemal çoktan alevlerin arasına dalmıştır.
İçerisi karanlık, sıcak ve nefes alınamaz haldedir. Kemal ağzını kapatır, etrafa bakar. “Kimse var mı?!” diye bağırır.
İçeriden zayıf bir ses gelir: “Buradayım…”
Kemal sesi takip eder. Yerde bayılmak üzere olan bir adamı görür. Onu kolundan tutup kaldırır. Tam çıkacakken tavandan bir parça düşer. Alevler yolu kapatır.
Kemal dişlerini sıkar. Başka bir yol bulmak zorundadır.
Dışarıda Sinem çaresizce bekler. Gözleri doludur. “Çık artık…” diye fısıldar.
Lina kalabalığın arasından her şeyi izliyordur. Kalbi hızla atar. Elindeki kolyeyi sıkar. Gözleri alevlerin içindeki kapıya kilitlenir.
“Çık…” der kendi kendine.
İçeride Kemal son gücüyle adamı sürükler. Duman artar. Gözleri yanar. Nefesi kesilir. Ama durmaz.
Son anda yan tarafta yarı açık bir kapı görür. Oraya yönelir. Tekmeyle açar.
Temiz hava.
Adamı dışarı çıkarır.
Kalabalık bir anda bağırır. “Çıktı!”
Sinem koşarak gelir. Kemal’in yanına çöker. “İyi misin?!”
Kemal zor nefes alıyordur ama ayaktadır. “İyiyim…” der.
Tam o sırada içeriden bir patlama sesi gelir.
💥
Herkes irkilir. Alevler daha da yükselir.
Kemal arkasına bakar… gözleri daralır. Bu sıradan bir yangın değildir.
Lina yavaşça yaklaşır. Gözleri Kemal’dedir. Elindeki kolyeyi açar… fotoğrafa bakar… sonra Kemal’e.
Fısıldar: “Bu… o…”
Ama sesi kalabalıkta kaybolur.
Kemal bir an Lina’ya bakar. Göz göze gelirler.
İkisi de tuhaf bir şey hisseder… ama anlam veremez.
Sinem bunu fark eder. Lina’ya bakar… sonra Kemal’e. İçine bir şüphe düşer.
O sırada biri bağırır: “Yangın kendiliğinden çıkmadı!”
⚡️ Herkes donar.
Kemal hemen döner: “Ne demek o?”
Adam korkuyla: “Birini gördüm… kaçıyordu…”
Kemal’in aklına tek bir isim gelir.
Aras.Kemal odada sinirli bir şekilde ayakta duruyordu, elleri yumruk olmuş, gözleri öfke ve şaşkınlık karışımıyla doluydu. Sinem yatağın kenarında oturmuş, kollarını kavuşturmuştu. Gözleri kararlı, sesi sert: “Sen kimsin gerçekten? Kocam değilsin, sadece kağıt üstünde. Bana karışamazsın. Sen niye kocalığa özeniyorsun?”
Kemal donakaldı, nefesi hızlandı. Sözleri duyunca gözleri doldu, içinden bir şeyler kırılıyordu ama öfkesini bastırmaya çalışıyordu. “Sen… sen bunu nasıl diyebilirsin?” diye fısıldadı.
Sinem yerinden kalktı ve Kemal’in gözlerinin içine bakarak devam etti: “Benim sınırlarım var, Kemal. Sen bana karışamazsın. Kağıt üstünde kocam olabilirsin ama kalbim, hayatım… hiçbir şeye sahip değilsin. Neden sürekli kocalığa özeniyorsun, anlamıyorum.”
Kemal’in nefesi kesildi, gözleri daha da doldu. İçindeki duygular kontrolden çıkmıştı. Sinem’in sert sözleri ve dik duruşu onu hem üzdü hem de düşündürdü. İçinde hem öfke hem de aşkın karışımı bir his vardı.
Sessizlik oldu. Kemal yavaşça başını salladı, gözlerini yerde gezdirdi. Sonra hiç bekletmeden kapıya yöneldi, sessizce çıktı ve evden uzaklaştı. Sinem şaşkın ve kırgın bir şekilde arkasından baktı. Gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü ama sertliğini bozmamaya çalıştı.