Paparazzi kitap kapağı

4. bölüm / 17

Yağmurlu Sokak

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 17Şu an: Yağmurlu Sokak

⁴
Yağmurlu Sokak
༺༻

~Stan - Eminem

Yağmur, gecenin sessizliğini usulca bölüyordu.

Sokak lambalarının sarı ışıkları ıslak kaldırımlara yansıyor, yol kenarındaki su birikintileri her damlayla hafifçe dalgalanıyordu. Hava soğuktu. Ceylin, kulaklıklarından yükselen müziği dinleyerek kaldırım boyunca yürüyordu.

Ellerini ceplerine sokmuş, başını hafifçe öne eğmişti. Yağmur damlaları kapüşonunun üzerinden süzülürken müziğin ritmine kapılmış, etrafındaki dünyadan uzaklaşmıştı.

Bir süre sonra sokağın köşesini döndü. Ve tam karşısında birini gördü. Adımları yavaşladı. Batu.

Siyah sweatshirt'ünün kapüşonu başına örtülmüştü. Yüzünün bir kısmı gölgede kalıyor, yağmurun altında sessizce dururken bakışları doğrudan Ceylin'i buluyordu.

Ceylin olduğu yerde kaldı.

Batu da birkaç saniye kıpırdamadı. Ardından başını hafifçe kaldırdı ve ona doğru yürümeye başladı.

Ceylin'in parmakları sweatshirt'ünün ceplerinde birbirine kenetlendi. Gözlerini Batu'dan ayıramıyordu. Her adımında aralarındaki mesafe biraz daha azalıyordu.

Batu sonunda tam karşısında durdu.

Ceylin başını kaldırıp yüzüne baktı. Kapüşonunun gölgesine rağmen gözlerini seçebiliyordu. Batu'nun bakışları yüzünde gezindi, sonra elini yavaşça kaldırdı. Parmakları Ceylin'in yanağına dokundu. Ceylin'in nefesi kesildi.

Batu, yüzüne düşen ıslak saç tutamını nazikçe kenara çekti. Bir süre gözlerinin içine baktı. Ardından bakışları dudaklarına indi.

Ceylin'in kalbi hızla çarpmaya başladı. Batu biraz daha yaklaştı. Yağmur ikisinin de üzerine düşmeye devam ediyordu. Ceylin kulaklıklarından gelen müziği artık duymuyordu bile. Bütün dikkati karşısındaki çocuğa, yanağında hissettiği sıcak parmaklara ve gittikçe azalan mesafeye odaklanmıştı.

Batu başını hafifçe eğdi.

Ceylin gözlerini kapattı.

Biraz daha...

Biraz daha yaklaşmıştı.

Tam dudakları birbirine değecekken...

TAK TAK TAK!

Gözlerimi bir anda açtım.

Ne?

Bir süre gözlerimi kırpıştırarak önümdeki masaya baktım. Matematik kitabım açıktı. Kalemim hâlâ elimdeydi. Başım defterimin üzerine düşmüş, yanağım da sayfanın kenarına yapışmıştı.

Kapı yeniden çalındı.

TAK TAK TAK!

Yerimden öyle hızlı doğruldum ki sandalyem geriye doğru sürüklendi.

"Geliyorum!"

Bir elimle saçlarımı düzeltmeye çalışırken diğer elimle masaya tutundum. Az önce gördüğüm rüyanın etkisinden henüz çıkamamıştım.

Batu. Bana doğru eğiliyordu. Neredeyse öpecekti. NEREDEYSE. Ve birileri tam o anda kapıyı çalmak zorundaydı.

İçimden kapının arkasındaki kişiye yönelik birkaç güzel olmayan düşünce geçirdim. Ardından saate baktım. Masanın üzerinde uyuyakalmışım. Ne kadar süre geçtiği hakkında en ufak bir fikrim yoktu.

Kapı yeniden çalındı.

"Tamam be, geliyorum!"

Koridora çıkıp giriş kapısına doğru yürüdüm. Kapının önünde durarak gözümü dürbüne yaklaştırdım. Kapının önünde Batu duruyordu.

Bir eli cebindeydi, diğer eliyle telefonuna bakıyordu. Yüzünde her zamanki ifadesizliği vardı.

Ben ise kapının arkasında, az önce aynı çocukla rüyamda öpüşmek üzere olduğumu hatırlayarak ruhumu bedenimden ayırmakla meşguldüm.

"Yok artık." diye fısıldadım.

Batu başını kaldırıp kapıya baktı. Sonra zile bastı.

DİİİİİİİİİT!

Kapıyı hemen açtım.

Karşımda onu görünce yüzüme olabildiğince normal bir ifade yerleştirmeye çalıştım. Başarılı olup olmadığımı bilmiyordum. Muhtemelen yüzümde aynı anda hem şaşkınlık hem de az önce gördüğüm rüyanın suçluluğu vardı.

Batu çatık kaşlarıyla gözlerime bakıyordu.

"Niye açmıyorsun kapıyı?"

Ağzımı açtım. Kapattım. Tekrar açtım.

"Ben... Şey..." Harika. Konuşma yeteneğimi de uykuda bırakmıştım.

Batu birkaç saniye yüzüme baktı. Ardından kapının eşiğine biraz yaklaşıp evin içine kısa bir göz attı. "Evde kimse yok mu?"

"Var. Yani... Ben varım."

"Onu görüyoruz zaten. Abin nerede?"

"Abim mi?"

"Evet. Ona geldim."

Başımı salladım. "Ha. Abim."

Batu yüzüme baktı. Sonra koridora, ardından tekrar bana döndü. "Evde değil mi?"

"Değil, hastanede."

"Ne zaman çıktı?"

"Sabah."

Batu başını salladı. Telefonunu cebine koyduktan sonra arkasını dönmek üzereydi ki birden durdu. "Bir de..."

Kalbim istemsizce hızlanırken Batu yeniden bana baktı.

"Kapıyı bir daha bu kadar geç açma."

Derin bir nefes alıp başımı eğdim. Batu ise başını ağır ağır sallayıp merdivenlere yöneldi.

Ben kapının eşiğinde öylece dururken onun ayak sesleri giderek uzaklaştı. Sonunda kapıyı yavaşça kapattım ve sırtımı kapıya yasladım. Gözlerimi tavana diktim.

Az önce rüyamda öpüşmek üzereydik. Sonra uyandım. Ve çocuk gerçekten kapıma geldi. Üstelik siyah kapüşonluyla. Yüzümü iki elimle kapattım.

"Bir daha uyumayacağım." Bir saniye durdum. Sonra ellerimi yüzümden çekip kendi kendime başımı salladım. "Hayır. Ben bir daha rüya görmeyeceğim."

Çünkü belli ki beynimle aramızdaki iletişim tamamen kopmuştu. Ve bu gidişle üniversite sınavı gelmeden beni akıl hastanesine yatıracaklardı.

Kapıya birkaç saniye daha baktıktan sonra kendimi zorla oradan uzaklaştırdım. Tamam. Bitti. Batu gitmişti. Ben hâlâ hayattaydım. Dünya dönmeye devam ediyordu. Her ne kadar az önceki rüyam yüzünden yerin dibine girmek istesem de hayat devam ediyordu. Maalesef.

Mutfağa gidip kendime kahve yapmaya karar verdim. Belki biraz kafein alırsam beynim yeniden normal çalışma düzenine dönerdi. Gerçi benim beynimin normal bir çalışma düzeni olduğundan da emin değildim.

Kahve makinesini çalıştırıp tezgâha yaslandım. Makinenin çıkardığı ses eşliğinde az önce yaşananları düşünmemeye çalışıyordum.

Gözlerimi kapatıp başımı geriye attım. "Bir gün beni gerçekten öldüreceksin Batu."

Kahvem hazır olduğunda kupama doldurup mutfak masasındaki sandalyeye oturdum. Telefonumu cebimden çıkararak ekranı açtım. Birkaç bildirim vardı. Önce önemsiz olanlara göz gezdirdim, sonra kızların bulunduğu gruptan gelen mesajlar dikkatimi çekti.

Mina: CEYLİNN
BU AKŞAM DIŞARI ÇIKIYORUZ
HEM DE HEP BİRLİKTE

Siz: Nereye gidiyoruz?

Mina: Güzel bir yereee

Siz: Güzel bir yer ne kızım

Mina: Kulübe gidiyoruz işte AHSKDJDKD

Kahvemden bir yudum alırken kaşlarımı kaldırıp mesajları okumaya devam ettim.

Kulüp mü?

Mina: Aras ve Emir de geliyor btw

Telefonu masaya bırakıp kahvemi karıştırdım.

Benim dışarı çıkma isteğimle evde pijamalarımla oturma isteğim arasında ciddi bir savaş vardı. Bir yanım bütün gün evde kalmanın yeterli olduğunu söylerken diğer yanım da biraz eğlenmenin kimseye zarar vermeyeceğini düşünüyordu.

Tam cevap yazacakken yeni bir mesaj geldi.

Mina: BU AKŞAM GELMEK ZORUNDASIN

Siz: Neden zorundaymışım?

Mina: Çünkü...
[Yazıyor...]

Mina: Aras'ın bir arkadaşı da gelecek.

Kahvemi içerken ekrana baktım.

Siz: Ee?

Mina: O bekâr, sen bekâr.

İstemeden güldüm. Konunun buraya geleceğini tahmin etmiştim.

Mina: Çocukla bir tanışırsın, sohbet edersiniz. Belki anlaşırsınız.

Gülümseyerek başımı iki yana salladım.

Aras ve Emir'in ortak arkadaşlarından biriydi demek. Çocuğu tanımıyordum. Hakkında hiçbir şey bilmiyordum. Açıkçası yeni biriyle tanışmak gibi özel bir isteğim de yoktu.

Çünkü benim kalbim, sağ olsun, tek bir kişiye takılıp kalmıştı. Ve o kişi de insanlarla konuşmak yerine başıyla selam vermeyi tercih eden, kapıma gelip beni azarlayan Batu'dan başkası değildi.

Kahvemi biraz daha içtim.

Belki de dışarı çıkmak iyi gelirdi. Evde oturup Batu'yu düşünmektense birkaç saat arkadaşlarımla vakit geçirirdim. Hem abim de bu gece nöbetteydi. Eve erken dönmem konusunda başımda dikilecek kimse yoktu.

Siz: Tamam, gelirim.

Mesajı gönderir göndermez grup karıştı.

Mina: AAAAAAAAA

Eylül: SONUNDA

Mina: Saat 8de. Sana konum atıyorum şimdii.

Siz: Tamamm.

Mina: Konum gönderildi📍

Telefonu masaya bıraktım. Kahvemin son yudumunu da içtikten sonra kupamı tezgaha bıraktım. Ardından odama geçip yatağın üzerine oturdum.

Bu akşam dışarı çıkacaktım. Yeni insanlarla tanışacaktım. Biraz eğlenecektim. Ve kesinlikle Batu'yu düşünmeyecektim.

Bu sonuncusunu söylerken kendime olan güvenim pek sağlam değildi ama olsun. İnsan bazen kendi kendine yalan söyleyerek hayata tutunuyordu.

Telefonumu elime alıp saate baktım. Henüz hazırlanmak için vaktim vardı.

Dolabımın önüne geçip kıyafetlerime göz gezdirmeye başladım. Birkaç parça çıkarıp yatağın üzerine bıraktım. Sonra onları beğenmeyip yeniden dolaba astım. Ardından başka kıyafetler çıkardım.

Yarım saat sonra yatağımın üzerinde küçük bir tekstil fabrikası açılmıştı.

Sonunda sade ama şık bir kombin hazırladım. Üzerime kıyafetlerimi giyip aynanın karşısına geçtim. Saçlarımı düzelttim, hafif bir makyaj yaptım ve son olarak parfümümü sıktım. Aynadaki yansımama baktım. Fena değildi. Hatta kendimi beğenmiştim. Bu da bugün yaşanan mucizelerden biriydi.

Çantama telefonumu, cüzdanımı ve ev anahtarlarımı koydum. Ardından odadan çıkıp giriş kapısına yöneldim. Ayakkabılarımı giyerken telefonuma bir mesaj daha geldi.

Mina: NERDESİN
ÇABUK GEL

Siz: Geliyorum.

Kapıyı kilitleyip apartmandan çıktım. Akşam havası yüzüme çarptığında derin bir nefes aldım. Biraz yürüdükten sonra çağırdığım araca binip kızların gönderdiği konuma doğru yola çıktım. Yol boyunca telefondan birkaç şarkı dinledim.

Kulübün önüne geldiğimizde arabadan indim. Kapıdaki müzik sokağa kadar taşıyor, girişte bekleyen insanların konuşmaları birbirine karışıyordu. Derin bir nefes alıp çantamın askısını düzelttim ve içeri girdim.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

55okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…