Bölümler 17Şu an: Biraz Yalnızlık
- 1 Üçüncü Tekerler1.472 kelime
- 2 Aşık Oldum Celladıma1.109 kelime
- 3 Sessizlik1.591 kelime
- 4 Yağmurlu Sokak1.197 kelime
- 5 Ama Kıskanç1.383 kelime
- 6 Kral ve Muhafız1.280 kelime
- 7 Gece Bitmeden959 kelime
- 8 Kalabalık1.485 kelime
- 9 Overthink1.464 kelime
- 10 Son Nokta1.859 kelime
- 11 Bilinmeyen Numara1.081 kelime
- 12 Biraz Yalnızlık1.582 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 Datesel1.614 kelime
- 14 Kalbim Çoktan Senin Olmuş771 kelime
- 15 Cevapsız1.164 kelime
- 16 Başka Biri Vardı Yanında1.050 kelime
- 17 Yabancı1.626 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
¹²
Biraz Yalnızlık
༺༻
Balkonda oturmuş, kulaklığımı takmış, aşağıdaki yolu izliyordum.
İnsanların telaşla bir yerlere yetişmeye çalışmasını, arabaların kırmızı ışıkta durup yeniden hareket etmesini, kaldırımda yürüyen iki kişinin birbirine bir şeyler anlatırken gülmesini izliyordum. Herkesin yapacak bir işi, gidecek bir yeri, yetişmesi gereken bir hayatı vardı.
Benimse o sabah hiçbir yere gidesim yoktu.
Telefonumun ekranında şarkının adı yazıyordu. Friends - Chase Atlantic
Şarkı bitmeye yaklaştıkça sesini biraz daha açtım. Sanki müziğin sesini yükseltirsem kafamın içindeki düşünceleri bastırabilirmişim gibi.
İşe yaramadı.
Çünkü bazı şeyler insanın aklına gelmek için sessizliğe ihtiyaç duymuyordu.
Batu gibi.
Gözlerimi kapattım. Birkaç saniyeliğine onu düşünmemeyi başardığımı sandım ama zihnim, kendisine verdiğim küçücük özgürlüğü bile kötüye kullanmıştı.
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
Eve geldiğimden beri telefonumu kontrol etmek dışında yaptığım pek bir şey yoktu. Sabah uyandığımda ilk düşündüğüm şeyin o olmasıysa bütün kararlılığımı daha günün başında boşa çıkarmıştı.
Kendime kızıyordum.
Bir insanın bana böyle hissettirmesine izin verdiğim için değil yalnızca. Onun tek bir cümlesinin, bütün günümün önüne geçebilmesine de kızıyordum.
Batu benim için önemliydi. Bunu inkâr etmek, kendime yalan söylemekten başka bir işe yaramazdı.
Ama bu, hayatımın geri kalanını onun ne yapıp ne yapmayacağına göre yaşayacağım anlamına gelmiyordu.
En azından öyle olmasını istiyordum.
Telefonumu elime alıp şarkıyı durdurdum. Ekranda birkaç saniye boyunca hiçbir şey yapmadan bekledim. Sonra mesajlar uygulamasına girdim.
Bilinmeyen Numara.
Dün geceki konuşmamızın üzerine dokundum. Son mesajı hâlâ oradaydı. Ben cevap vermemiştim.
Bir süre yazışmayı okudum. Ardından klavyeyi açıp bir şeyler yazdım.
Siz: Günaydın|
Mesaja baktım. Fazla sıradandı. Sildim.
Siz: Dün gece uyuyabildin mi|
Bunu da sildim.
Neden birdenbire onun uykusunu merak ediyordum ki? Üstelik kim olduğunu bile bilmiyordum. Belki de elli yaşında, bütün gününü insanlara bilmedikleri numaralardan mesaj atarak geçiren tuhaf biriydi.
Kaşlarımı çattım.
Böyle düşünüyorsan neden yazmaya çalışıyorsun ki Ceylin?
Telefonu bırakacak gibi oldum. Sonra yeniden elime aldım. Bu kez fazla düşünmeden yazdım.
Siz: Dün gece konuşma
biraz yarım kaldı.
Gönder tuşuna bastım. Mesaj iletildi.
Telefonu dizlerimin üzerine bıraktım ve yeniden yola döndüm. Sanki mesajı ben değil de başka biri göndermişti. Şimdi cevap bekliyormuşum gibi görünmemek için de ekranı açıp kapatmamaya karar verdim.
Bu karar yaklaşık kırk saniye sürdü. Ekranı açtım. Yeni mesaj yoktu. Telefonu ters çevirip yanımdaki sandalyeye bıraktım.
"Harika,"diye mırıldandım kendi kendime. "Daha sabahın köründe kendi kendime oyun oynuyorum."
Tam ayağa kalkacakken telefonum titredi. Elim istemsizce ona uzandı.
Bilinmeyen Numara: Yarım kalan konuşmayı tamamlamak mı istiyorsun, yoksa canın mı sıkıldı?
İstemeden gülümsedim.
Çok küçük bir gülümsemeydi. Bir anlığına yüzümde belirip kayboldu ama yine de vardı.
Siz: İkisi de olabilir.
Bilinmeyen Numara: En azından dürüstsün.
Daha dün tanıştığım, kim olduğunu bilmediğim bir insanla sabah sabah tartışıyordum. Üstelik bunu yaparken kendimi tuhaf bir şekilde daha iyi hissediyordum.
Siz: Kim olduğunu söylememek konusunda ısrarcı mısın hâlâ?
Bilinmeyen Numara: Evet.
Gözlerimi devirip bakışlarımı tekrar yola çevirdim. Birkaç saniye düşündükten sonra tekrar ekrana döndüm.
Siz: En azından ipucu versen?
Bilinmeyen Numara:
Ne tür bir ipucu?
Siz: Mesela,
daha önce hiç yüz yüze geldik mi?
Cevap birkaç saniye sonra geldi.
Bilinmeyen Numara: Birçok kez.
Kaşlarımı çattım. Birçok kez... Demek yüzünü daha önce gördüğüm biriydi.
Siz: Abimin arkadaşı mısın peki?
Bilinmeyen Numara: Bu kadar ipucu yeter.
Telefonun ekranına birkaç saniye boyunca baktım. Bir yandan merakım artıyor, diğer yandan bu insanın ağzından tek bir düzgün cevap alabilmenin neden bu kadar zor olduğunu sorguluyordum.
Telefonu dizlerimin üzerine bıraktım. Kim olduğunu öğrenemiyordum ama onunla konuşmak, dün geceden beri zihnimde dönüp duran düşüncelerin sesini biraz olsun kısıyordu. Belki de tanımadığım biriyle konuşmanın iyi yanı buydu. Benden ne beklediğini bilmiyordum, ben de ona kendimi açıklamak zorunda hissetmiyordum.
En azından şimdilik.
Tam yeniden mesaj yazacakken evin içinden zil sesi geldi. Başımı kaldırdım. Telefonu kilitleyip masaya bıraktım, kulaklığımı çıkardım ve içeri girdim. Koridordan geçerken bir kez daha zil çaldı.
"Geliyorum, geliyorum!"
Kapıyı açtığımda karşımdaki iki tanıdık yüzü görünce şaşkınlığım yerini gülümsemeye bıraktı.
"Mina? Eylül?"
Mina elindeki kahve poşetini havaya kaldırdı.
"Günaydın! Sana kahve getirdik."
Eylül, Mina'nın omzunun üzerinden bana baktı. Mina kendinden emin bir ifadeyle içeri girdi. Eylül de peşinden girip kapıyı kapattı.
Mina ayakkabılarını çıkarırken "Kahvaltı da yapmadın kesin." dedi. "Haklı mıyım?"
"Haklısın." dedim umursamaz bir sesle.
Mina ve Eylül birbirine kısa bir bakış atarken onları salona götürdüm. Mina getirdiği kahveleri masaya bırakırken Eylül koltuğa yerleşti. Ben de karşılarına oturdum.
Bir süre havadan sudan konuştuk. Mina, dün gece izlediği dizinin finaline sinirlenmişti. Eylül ise ona dizinin başından beri karakterlerin saçma kararlar verdiğini anlatmaya çalışıyordu.
İkisini dinlerken gülümsüyordum ama aklımın bir köşesi hâlâ başka yerdeydi.
Mina birden bana döndü.
"Tamam, şimdi anlat."
Kaşlarımı kaldırdım.
"Neyi?"
"Ceylin."
Adımı o tonda söylemesi hiç hoşuma gitmemişti.
"Ne var?"
"Bir saattir buradayız ve sen arada bir dalıp gidiyorsun. Bizi dinlemiyormuş gibi yapıyorsun ama sonra konuşmanın ortasında gülümseyip hiçbir şey olmamış gibi devam ediyorsun." Mina kahvesinden bir yudum aldı. "Dün gece bir şey mi oldu yoksa?"
Gülümsemem yüzümden silindi. Eylül'ün bakışları da bana çevrildi.
"Bir şey mi oldu gerçekten?" diye sordu daha yumuşak bir sesle.
Parmaklarımla kahve bardağının kenarını çevirdim. Bir an anlatmamayı düşündüm. Sonuçta dün gece olanları tekrar konuşmak, söylediklerimi ve duyduklarımı yeniden hatırlamak demekti.
Ama onlar benim en yakın arkadaşlarımdı.
Üstelik bir şeyleri içime atıp sonra kendi kendime daha da büyütmekte zaten yeterince başarılıydım. Biraz olsun değişiklik yapabilirdim.
"Batu. Bir daha görüşmememiz gerektiğini söyledi."
İkisi de sustu. Mina'nın yüzündeki ifade bir anda ciddileşti.
"Ne?"
"Dün gece tartıştık. Sonra..." Derin bir nefes aldım. "Bundan sonra yüzüne bile bakmamamı söyledi."
Eylül hafifçe öne eğildi.
"Sen ne dedin?"
"Hiçbir şey."
Eylül derin bir nefes alıp dudaklarını ıslattı.
"Neden tartıştınız?"
Bakışlarımı kahveme indirdim.
"Çünkü, ne istediğini anlayamıyorum. Bazen..." Duraksadım. Bunu söylemek bile canımı sıkıyordu. "Bazen bana diğer insanlardan farklı davranıyor. Sonra bir anda araya mesafe koyuyor. Ben de ne düşüneceğimi bilmiyorum."
Mina'nın yüzünde anlamlı bir ifade belirdi.
"Ceylin, sen ondan hoşlanıyorsun."
Başımı kaldırıp ona baktım.
"Hayır, âşıksın."
Telaşla öne eğildim.
"Sesini alçalt!"
Mina hemen etrafına bakındı.
"Evde bizden başka kimse yok."
"Yine de..." desem de devamını getirmeyip tekrar arkama yaslandım. Eylül gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı. Mina ise hiç etkilenmemiş görünüyordu.
"Bak, ben sana bunu kaç kere söyledim? Batu'nun ne hissettiğini bilmiyoruz. Ama bildiğimiz bir şey var: Sen onun yüzünden kendini yiyip bitiriyorsun."
"Ben kendimi yemiyorum."
İkisi de bana baktı. Bir süre sonra omuzlarımı düşürdüm. Mina'nın yüzündeki sert ifade yumuşadı. Elini uzatıp elimi tuttu.
"Bak, seni anlıyoruz. Ama onun ne düşündüğünü çözmeye çalışırken kendini unutmanı istemiyoruz."
Eylül de başını salladı.
"Bir de şunu düşün. Sen ona duygularını belli etmekten korkuyorsun, o da sana belli bir şey söylemiyor. Sonra ikiniz de karşı tarafın anlamasını bekliyorsunuz. İnsanlık gerçekten çok yorucu."
İstemeden güldüm. "Bu konuda sana katılıyorum."
"Zekâmın fark edilmesi güzel."
Mina gözlerini devirdi. "Konuyu kendine bağlamadan 5 dakika geçiremiyorsun."
"Bu da benim yeteneğim."
Onların atışmasını izlerken göğsümdeki sıkışmanın biraz hafiflediğini hissettim. Batu'yu unutmuş değildim. Onun söyledikleri de bir anda önemsiz hâle gelmemişti.
Ama ilk defa, yaşadığım şeyin dışında başka bir şeyle ilgilenebiliyordum.
Sonra Mina'nın bakışları sehpanın üzerindeki telefonuma kaydı. Ekran açıldı ve ekranda Bilinmeyen Numara'dan gelen bildirim göründü. Mina kaşlarını çatıp bana baktı.
"Bilinmeyen Numara mı?"
Eylül de hafifçe eğilip önce telefona, sonra bana baktı.
"Ne numarası? Kim bu?"
Sıkıntılı bir nefes alıp dudaklarımı kemirmeye başladım.
Sonuçta ortada anlatılacak çok fazla şey yoktu. Kim olduğunu bilmiyordum. Dün gece biraz mesajlaşmıştık, bu sabah da konuşmaya devam etmiştik.
Yine de nedense bunu söylerken biraz çekindim.
"Birisiyle konuşuyorum."
Mina'nın gözleri parladı. "Birisi mi?"
Eylül hemen doğruldu. "Kim?"
"Kim olduğunu bilmiyorum."
İkisi de birkaç saniye boyunca sessiz kaldı. Sonra Mina yavaşça kahve bardağını masaya bıraktı.
"Nasıl kim olduğunu bilmiyorsun?"
"Numarası kayıtlı değil. Kim olduğunu söylemiyor."
Eylül'ün kaşları çatıldı. "Tanımadığın biri mi mesaj atıyor sana?"
"Tam olarak öyle değil. Dün gece mesaj attı. Ben de cevap verdim. Biraz konuştuk."
Mina bana sanki az önce uzaylılarla iletişim kurduğumu açıklamışım gibi baktı. Ardından iki elini yüzüne kapattı.
"Harika. Gerçekten harika. Elimizde hiçbir bilgi yok ama büyük bir gizemimiz var."
Eylül daha ciddi görünüyordu. "Çok tuhaf. Dikkatli ol. Numaranı nereden bulduğunu bile bilmiyorsun."
Başımı salladım. "Biliyorum. Ona da sordum. Söylemedi."
Mina ellerini yüzünden çekti. "Peki, neden konuşmaya devam ediyorsun?"
Cevap vermek için ağzımı açtım ama bir an durdum.
Çünkü konuşmak kolaydı. Çünkü karşımdaki kişi beni tanımıyordu ve bu yüzden onun yanında bir şeyleri açıklamak zorunda hissetmiyordum. Çünkü dün gece, kendimi berbat hissettiğim sırada bana mesaj atmıştı. Bu sabah da konuşmayı sürdürmüştük. Ve belki de en önemlisi, onunla konuşurken Batu'yu düşünmediğim birkaç dakika oluyordu.
"Bilmem," dedim sonunda. "Biraz kafamı dağıtıyorum konuşurken."
Mina'nın dudaklarında yavaş bir gülümseme belirdi. "Bak sen."
"Başlama."
"Ben hiçbir şey demedim."
"Yüzünden belli."
Eylül güldü. "Tamam, gizemli numaranla konuşabilirsin. Ama lütfen dikkatli ol."
Mina kahvesini alıp koltuğa yaslandı. "Doğru. Dikkat et."
Başımı salladım. Sonra sehpadaki telefonumu alıp ekranını kapattım.
Bilinmeyen Numara'nın kim olduğunu hâlâ bilmiyordum. Belki bir gün öğrenecektim, belki de bir süre daha böyle devam edecekti.
Ama şu an için tek bildiğim, onunla konuşmanın bana iyi geldiğiydi.
Mina, "Bugün dışarı çıkıyoruz." dedi kararlı bir sesle. "Üçümüz. Sen de hazırlanıyorsun."
"Eve geleli daha yarım saat olmadı Mina."
Eylül başını salladı. "Bu konuda Mina'ya katılıyorum. Biraz hava alman iyi gelir."
İkisine baktım. Sonra pencereye, ardından yeniden telefonuma. Belki de haklıydılar.
Batu'nun söylediği bir cümle yüzünden bütün günümü balkonda oturarak geçirmek istemiyordum. Onu hâlâ seviyordum, evet. Bu gerçeği bir düğmeye basar gibi kapatamazdım. Ama kendimi de bir kenara bırakmak zorunda değildim.
Derin bir nefes alıp ayağa kalktım.
"Peki. Ama nereye gideceğimize ben karar vereceğim."
Mina anında gülümsedi. "İşte benim tanıdığım Ceylin!"
Eylül kahvesini bitirip ayağa kalktı. "Yarım saat içinde hazır ol."
Başımı sallayıp odama doğru yürüdüm.
Arkamdan ikisinin konuşmaları ve kahkahaları geliyordu. Birkaç gündür evin içinde hâkim olan sessizlik, yerini tanıdık bir gürültüye bırakmıştı.
İlk kez, bunun ne kadar özlediğim bir şey olduğunu fark ettim. Belki her şey hemen düzelmeyecekti. Ama hayatım, Batu'yla aramızda yaşananlardan ibaret değildi. Bunu kendime hatırlatmam gerekiyordu. Ve belki bugün, gerçekten hatırlamaya başlayacaktım.
Bölüm etkileşimi
