Bölümler 17Şu an: Son Nokta
- 1 Üçüncü Tekerler1.472 kelime
- 2 Aşık Oldum Celladıma1.109 kelime
- 3 Sessizlik1.591 kelime
- 4 Yağmurlu Sokak1.197 kelime
- 5 Ama Kıskanç1.383 kelime
- 6 Kral ve Muhafız1.280 kelime
- 7 Gece Bitmeden959 kelime
- 8 Kalabalık1.485 kelime
- 9 Overthink1.464 kelime
- 10 Son Nokta1.859 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 Bilinmeyen Numara1.081 kelime
- 12 Biraz Yalnızlık1.582 kelime
- 13 Datesel1.614 kelime
- 14 Kalbim Çoktan Senin Olmuş771 kelime
- 15 Cevapsız1.164 kelime
- 16 Başka Biri Vardı Yanında1.050 kelime
- 17 Yabancı1.626 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
¹⁰
Son Nokta
༺༻
Parti ilerledikçe evin içindeki kalabalık daha da artmıştı. Müzik, kahkahalar ve birbirine karışan konuşmalar arasında zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştım.
Anlamadığım tek şey, Batu'nun aynı odada benimle birlikte bulunmasına rağmen aramızda kilometrelerce mesafe varmış gibi hissettirmesiydi.
Birkaç kez göz göze gelmiştik. Her seferinde ilk ben bakışlarımı kaçırmıştım. Sanki gözlerimi birkaç saniye daha üzerinde tutarsam, aylardır kendimden bile saklamaya çalıştığım her şey yüzüme vurulacakmış gibi.
Bundan nefret ediyordum.
Ona âşıktım. Bunu inkâr etmiyordum artık. Kendime itiraf etmem gereken bir şey kalmamıştı.
Ama onun için neydim?
Kıvanç'ın kardeşi mi? Yıllardır hayatında olan, arada bir başını belaya sokan küçük kız mı? Yoksa bütün bunlardan biraz daha fazlası mı?
Cevabını bilmiyordum. Daha kötüsü, öğrenmeye cesaretim de yoktu.
"Ceylin!"
Kaan'ın sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım. Elindeki boş cam şişe ile bana bakıyordu..
"Doğruluk mu cesaret mi oynuyoruz. Gel buraya. "
"Ben oynamıyorum."
"Kimse sana sormadı zaten. Gel."
Gözlerimi devirdim ama itiraz etmeyi bırakıp yanlarına gittim. Herkes koltukların ve yere serilmiş minderlerin etrafına toplanmıştı. Kıvanç çoktan yerini almış, elindeki içeceğiyle olan biteni izliyordu. Batu ise Kutay'ın yanında oturuyordu.
Yanlarına değil, karşılarındaki boş mindere oturdum.
Batu'nun bakışlarının üzerimde durduğunu hissettim. Başımı kaldırmadım.
Oyun başladığında ilk birkaç tur oldukça sıradandı. Kaan'a sorulan sorular, Kutay'ın saçma sapan cesaret görevleri ve Kıvanç'ın her fırsatta oyunu sabote etmesi derken kahkahalar birbirine karıştı.
Sonra sıra Batu'ya geldi.
Kutay'ın yüzünde giderek büyüyen o rahatsız edici gülümseme oluştu.
"Doğruluk." dedi Batu, arkasına yaslanarak.
Kutay başını salladı. Birkaç saniye düşündükten sonra gözlerini Batu'dan bana çevirdi.
İçimde tuhaf bir huzursuzluk kıpırdandı.
"Peki," dedi. "Hayatında biri varsa ama o kişi senden habersizse, bunu ona söyler misin? Yoksa hiçbir şey olmamış gibi davranmaya devam mı edersin?"
Salondaki birkaç kişi aynı anda ses çıkardı.
"Ooo!"
"Bu ne biçim soru lan?"
"Birine mi gönderme yapıyorsun sen?"
Kutay kahkahasını bastırmaya çalışırken Batu ona bakmakla yetindi. Yüzünde her zamanki ifadesi vardı. Ne şaşırmıştı ne de soruyu ciddiye almış gibi görünüyordu.
Ben ise olduğum yerde kaskatı kesilmiştim.
Çünkü Batu, Kutay'a cevap vermek yerine başını çevirip bana baktı.
Doğrudan gözlerimin içine.
Bakışlarını kaçırmadı. Bir şey söylemeden önce sanki cevabını çoktan seçmişti de yalnızca benim duymamı bekliyordu.
"Bazı şeyleri söylemenin bir anlamı yoktur," dedi sonunda. Sesi sakindi. "Karşındaki insanın anlamayacağını biliyorsan, kendini boşuna anlatmazsın."
Salondan yükselen sesler bir anda arttı.
"Ooooo!"
"Batu, sen neler biliyorsun böyle?"
"Kim bu insan, anlatsana!"
Kutay omzuna vurdu. Batu ise gülümsemekle yetindi.
Ben gülümseyemedim.
Çünkü bana bakarken söylemişti bunları.
Belki de yalnızca tesadüftü. Belki de sorunun cevabını düşünürken gözleri bana kaymıştı. Belki de kendime yine gereğinden fazla anlam yüklüyordum.
Ama içimde bir yer, bu sözlerin bana ait olduğunu biliyormuş gibi sızlıyordu.
Batu ayağa kalktı.
"Ne oldu?" diye sordu Kaan. "Nereye?"
"Hava alacağım."
Kutay arkasından seslendi. "Sorudan kaçmak yok ama!"
Batu cevap vermeden kapıya yöneldi. Gidişini gözlerimle takip etmemeye çalıştım. Başaramadım.
"Ceylin," dedi Kıvanç, yanımdaki koltuktan. "İyi misin?"
"İyiyim." Cevabım fazla hızlı çıkmıştı.
Kıvanç bir süre yüzüme baktı ama üstelemedi. Ben de önüme döndüm. Salondaki kahkahalara yeniden karışmaya çalıştım. Birkaç dakika sonra biri başka bir soru sordu, herkesin dikkati dağıldı.
Benimki dağılmadı.
Batu'nun sözleri zihnimde dönüp duruyordu.
Karşındaki insanın anlamayacağını biliyorsan, kendini boşuna anlatmazsın.
Peki ya hiç anlatmayı denememişsen?
Peki ya karşı tarafın anlamayacağına kendin karar vermişsen?
Peki ya ben, onun ne düşündüğünü öğrenebilmek için yıllardır tek bir doğru dürüst cümlesini bekliyorsam?
Daha fazla oturamadım.
"Birazdan geliyorum." diyerek ayağa kalktım. Kimse nereye gittiğimi sormadı. Antreyi geçip kapıyı açtığımda yüzüme serin hava çarptı.
Batu bahçenin kenarındaki duvara yaslanmıştı. Bir elinde sigarası vardı. Başını hafifçe öne eğmiş, diğer eliyle telefonunu karıştırıyordu.
Kapının açıldığını duyunca gözlerini kaldırdı.
Beni görünce yüzündeki ifade değişmedi.
"Ne oldu?" diye sordu. "Sen de mi hava almaya geldin?"
Kapıyı arkamdan kapattım.
"Konuşmamız lazım."
Telefonunu cebine koydu. Sigarasından bir nefes çekti.
"Konuş."
Bu kadar kolay söylemesine sinir oldum. Sanki biraz önce salonda hiçbir şey yaşanmamıştı. Sanki kalabalığın ortasında gözlerimin içine bakarak söylediği sözler hâlâ kafamın içinde yankılanmıyordu.
"Az önceki soruya verdiğin cevap neydi?"
Kaşını hafifçe kaldırdı. "Hangi cevap?"
"Batu."
"Ceylin."
Sesindeki sakinlik beni daha da geriyordu.
"Neden bana öyle baktın?"
Sigarasını bir kez daha ağzına götürürken tek kaşını çattı. "Nasıl bakmışım?"
Derin bir nefes alıp başımı evin önündeki ıssız yola çevirdim. Ardından birkaç adımda yanına gidip kollarımı göğsümde birleştirdim.
Sigarasını dudaklarına götürdü. Bir süre cevap vermedi. Sonra dumanı uzak bir noktaya doğru üfledi.
"Ne sormak istiyorsun Ceylin? Söyle."
"Yani..." Bir an duraksadım. "Bilmiyorum. Sadece neden öyle söylediğini anlamak istiyorum."
"Her söylediğim şeyin altında bir anlam aramak zorunda değilsin."
Güldüm ama bu, gerçekten güldüğüm bir an değildi.
"Sen de her şeyi böyle geçiştirmek zorunda değilsin."
Bakışları yüzüme döndü. "Ne istiyorsun benden?"
İşte buydu.
Aylardır kendime sorduğum, ona sormaya bir türlü cesaret edemediğim soru, sonunda onun ağzından çıkmıştı.
Ne istiyordum?
Bana bir kez olsun diğer insanlardan farklı baktığını görmek istiyordum. Yanında durduğumda yalnızca Kıvanç'ın kardeşi olmadığımı bilmek istiyordum.
Bunların hiçbirini söyleyemedim.
"Bir şey istemiyorum." dedim.
Batu başını iki yana salladı. "Yalan söyleme bari."
"Ne?"
~Mute - The Neighbourhood
"Ceylin. Ben salak mıyım sence? Uzun süredir tuhafsın. En ufak bir hareketimde ürküyorsun, sürekli gözlerin üzerimde, tedirginsin."
Kalbim göğsüme sertçe vurdu.
Demek fark etmişti.
Her şeyi değil belki ama bir şeyleri. Bakışlarımı, sustuğum anları, onun yanında ne yapacağımı bilemediğim zamanları...
"Peki ya sen?" diye sordum. "Sen hiç tuhaf davranmıyor musun?"
"Benim ne yaptığımın konuyla ilgisi yok."
"Tabii. Senin hiçbir zaman bir şeyle ilgin olmuyor zaten."
Yüzündeki ifade sertleşti. "Ne demeye çalışıyorsun?"
"Hiçbir şey. Seninle insan gibi konuşmaya çalışıyorum ama sen hemen bana sağlam bir duvar örüyorsun."
"Çünkü ne konuştuğunu bilmiyorsun."
"Belki de sen bana konuşabileceğim bir alan bırakmıyorsun!"
Sesim istemeden yükselmişti. İçeriden bir kahkaha sesi geldi. Burada, birkaç metre ötede, herkes hiçbir şeyden habersiz eğlenmeye devam ediyordu.
Batu sigarasından son bir nefes alıp yere bastırdı.
"Bak, Ceylin. Her şeyi bu kadar büyütmene gerek yok."
"Ben mi büyütüyorum?"
"Evet."
"Sen önce bir insan gibi davranmayı dene, sonra bana neyi büyütüp büyütmeyeceğimi söylersin."
Bunu söyler söylemez pişman oldum. Ama sözler ağzımdan çıkmıştı bir kere.
Batu'nun çenesi gerildi.
"Dikkatli konuş."
"Niye? Gerçekleri duyunca sinirleniyor musun?"
"Ne gerçeği?"
"Bilmiyorum, Batu! Sen söyle!" Ellerimi iki yana açtım. "Bir gün benimle ilgileniyormuş gibi davranıyorsun, ertesi gün sanki yanında olmam bile seni rahatsız ediyormuş gibi. Bazen beni merak ediyorsun, bazen de sana bir şey sorduğumda sanki haddimi aşmışım gibi yüzüme bakıyorsun. Ben ne düşüneceğimi nereden bileyim?"
Batu birkaç saniye boyunca bana baktı.
Bu kez gözlerinde alıştığım o umursamazlık yoktu. Öfkesini bastırmaya çalışıyordu. Bunu fark edebiliyordum ama geri adım atmak için artık çok geçti.
"Benden ne bekliyorsun?" dedi yeniden.
"Bilmiyorum!"
"Bilmiyorsan neyin hesabını soruyorsun?"
"Çünkü beni böyle hissettirmeye hakkın yok!"
"Ben sana ne hissettirdim, Ceylin?"
Sorusu aramıza bırakılmış keskin bir şey gibi durdu.
Cevap vermek istedim. Hem de nasıl istedim.
Beni sana âşık ettin.
Bana bazen dünyanın en güvende hissettiren insanıymışsın gibi davranıp sonra yabancıymışım gibi uzaklaştın.
Bana hiçbir şey vaat etmedin ama senden bir şey beklememe neden oldun.
Bunları söylesem ne değişirdi?
Belki hiçbir şey.
Belki de her şey.
"Boş ver," dedim sonunda. "Zaten sen anlamayacaksın."
Batu'nun yüzündeki ifade bir anda değişti.
"Ben mi anlamayacağım?"
"Evet."
"Sen ne düşündüğünü söylemiyorsun, sonra da benim anlamamı bekliyorsun."
"Her şeyi açık açık söylemek zorunda mıyım? Bazı şeyleri insanın kendisinin de fark etmesi gerekmez mi?"
"Hayır, gerekmez!" Sesi ilk kez bu kadar sert çıkmıştı. "Ben senin kafanın içini okuyamam, Ceylin."
"Senden böyke bir şey istemedim!"
"Ama tam olarak bunu yapıyorsun!"
Bir an sustuk.
Nefesim düzensizleşmişti. Gözlerimi ondan ayırmamaya çalışıyordum ama içimde biriken kırgınlık, öfkenin arkasından yavaş yavaş ortaya çıkıyordu.
"Biliyor musun, en kötüsü ne?" dedim daha alçak bir sesle. "Bazen bana karşı böyle davranmanın bir sebebi olduğuna inanıyorum. Sonra sen öyle bir şey söylüyorsun ki kendimi her şeyi kafamda kurmuş gibi hissediyorum."
Batu'nun bakışları yüzümde gezindi.
"Belki de kuruyorsundur."
Sanki biri içimdeki bütün sesleri aynı anda susturmuştu.
Bir süre ona baktım. Söylediği şeyin arkasından bir açıklama gelecekmiş gibi bekledim. Sesini yumuşatmasını, geri adım atmasını, en azından sözlerinin bende açtığı yeri fark etmesini...
Hiçbir şey yapmadı.
Başımı salladım.
"Tamam."
Yüzünü çevirdi.
"Tamam ne?"
"Hiçbir şey. Haklısın. Ben kuruyorum."
"Ceylin, konuyu başka yere çekme."
"Konuyu başka yere çeken ben miyim?" Sesim titremeye başlamıştı. "Seninle konuşmaya çalışıyorum. Bir kere olsun bana ne düşündüğünü söylemeni istiyorum. Ama sen her seferinde beni kendimden şüphe ettiriyorsun. Sonra da hiçbir şey olmamış gibi davranıyorsun."
"Çünkü ortada konuşulacak bir şey yok!"
Bu kez ikimiz de sustuk.
Batu'nun nefesi sertleşmişti. Benim gözlerim dolmaya başlamıştı ama ağlamayacaktım. Onun karşısında değil. Bana ne hissettiğini bile söylemeye yanaşmayan birinin karşısında, hislerimi daha fazla ortaya dökmeyecektim.
"Peki," dedim. "O zaman bundan sonra da konuşmayız."
Batu'nun gözleri yeniden bana döndü. Hiçbir şey söylemedi. Sadece baktı.
"Benimle bir kez olsun konuşmak istemeyen biriyle konuşmaya çalışmaktan yoruldum!"
"Ben senden böyle bir şey istemedim!"
"İstemene gerek yok Batu. Belli ediyorsun zaten!"
Bir an tekrar duraksayıp yalnızca birbirimize baktık.
Sonra Batu, başını geriye atıp sinirli bir nefes verdi. Sanki bu konuşmanın bitmesi için tek bir cümleye ihtiyacı vardı. Ve o cümleyi seçerken bir an bile tereddüt etmedi.
"İyi." dedi soğuk bir sesle. "Bir daha görüşmeyiz o zaman."
Kalbim yerinden çıkacakmış gibi oldu.
Batu devam etti.
"Zaten bu kadar sorun çıkaracaksan birbirimizi görmememiz daha iyi. Bundan sonra yüzüme bile bakma, Ceylin."
Söyledikleri yüzüme tokat gibi çarptı.
Birkaç saniye önce ona anlatmak istediğim her şey, dilimin ucunda öylece kaldı. Onunla kavga etmek istememiştim. Ondan bir cevap almak istemiştim yalnızca. Belki küçücük bir dürüstlük, belki de aramızdaki belirsizliğin bir gün bitebileceğine dair bir işaret...
Bana bir veda vermişti.
Hem de hiç sahip olmadığım bir şeyin vedasını.
Gözlerimi kırpıştırıp yaşlarımın düşmesini engelledim.
"Merak etme..." dedim. Sesim düşündüğümden daha sakindi. "Bundan sonra yüzüne bile bakmam."
Batu'nun bakışları bir anlığına gözlerimde takılı kaldı.
Sanki başka bir şey söyleyecekmiş gibi oldu.
Ama söylemedi.
Arkasını dönüp kapıya doğru yürüdü. Adımları sertti. Kapıyı açıp içeri girdiğinde başını bir kez bile çevirmedi.
Ben olduğum yerde kaldım.
Bir süre sonra içeriden müziğin sesi yeniden yükseldi. Birileri kahkaha attı. Hayat, sanki az önce benimki ikiye ayrılmamış gibi devam ediyordu.
Başımı eğdim ve derin bir nefes aldım.
Bir daha görüşmeyiz.
Bu kadar kolay mıydı?
Ben yıllardır onun bir bakışına, bir cümlesine, küçücük bir ilgisine anlam yüklerken o tek bir öfke anında aramızdaki her şeyi silebiliyordu.
Ya da belki silinecek bir şey hiç olmamıştı.
Bu düşünce canımı, söylediklerinden daha çok yaktı.
Bir süre sonra yüzümü toparlayıp içeri girdim. Kimsenin beni o hâlde görmesini istemiyordum. Salona döndüğümde Kıvanç bir şey anlatıyordu; Kaan gülmekten iki büklüm olmuştu.
Batu'yu göremedim.
Gözlerim onu aramıştı.
Bunu fark ettiğimde kendi kendime kızdım.
Yüzüne bile bakma.
Peki.
Bundan sonra bakmayacaktım.
Telefonumun ekranı birkaç dakika sonra cebimde aydınlandı. Kimin yazdığına bakmak için çıkardığımda ekranda kayıtlı olmayan bir numara gördüm.
Mesajı açtım.
Bilinmeyen Numara: İyi misin?
Kaşlarımı çattım.
Numarayı tanımıyordum. Mesajın kimden geldiğine dair hiçbir fikrim yoktu.
Bir an cevap vermeden ekrana baktım. Sonra parmaklarım klavyenin üzerinde hareket etti.
Siz: Kimsin?
Cevap birkaç saniye sonra geldi.
Bilinmeyen Numara: Bunu sorma.
Normalde böyle bir mesaja cevap bile vermezdim. Ama bu gece normal bir gece değildi. İçimde bir şey kırılmıştı ve tanımadığım birinin sorusu, nedense, susmakta zorlandığım bir yere dokunmuştu.
Siz: O zaman neden yazdın?
Bu kez cevap biraz daha geç geldi.
Bilinmeyen Numara: İnsan, tanımadığı birine daha kolay anlatır kendini.
Ekrana baktım.
Sonra, uzun zamandır ilk kez, kime ait olduğunu bilmediğim bir cümlenin içinde kendime yer buldum.
Belki de bu gece anlatacak bir şeylerim vardı.
Belki de artık beni tanıyan birinin anlamasını beklemekten yorulmuştum.
Başparmağım klavyenin üzerinde durdu.
Siz: Belki de
anlatacak bir şeyim yoktur.
Cevap hemen geldi.
Bilinmeyen Numara: O zaman telefon neden hâlâ elinde?
Bölüm etkileşimi
