Bölümler 17Şu an: Kalabalık
- 1 Üçüncü Tekerler1.472 kelime
- 2 Aşık Oldum Celladıma1.109 kelime
- 3 Sessizlik1.591 kelime
- 4 Yağmurlu Sokak1.197 kelime
- 5 Ama Kıskanç1.383 kelime
- 6 Kral ve Muhafız1.280 kelime
- 7 Gece Bitmeden959 kelime
- 8 Kalabalık1.485 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 Overthink1.464 kelime
- 10 Son Nokta1.859 kelime
- 11 Bilinmeyen Numara1.081 kelime
- 12 Biraz Yalnızlık1.582 kelime
- 13 Datesel1.614 kelime
- 14 Kalbim Çoktan Senin Olmuş771 kelime
- 15 Cevapsız1.164 kelime
- 16 Başka Biri Vardı Yanında1.050 kelime
- 17 Yabancı1.626 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
⁸
Kalabalık
༺༻
Güneş ışığının perdelerin arasından süzülerek yüzüme vurmasıyla gözlerimi araladım.
Birkaç saniye boyunca tavana bakarak öylece yattım. Uykum hâlâ üzerimdeydi. Dün gece geç saatlerde eve dönmüş olmanın verdiği yorgunluk, yataktan çıkmamam için yeterli bir bahaneydi. Yorganı çeneme kadar çekip gözlerimi yeniden kapattım.
Ne yazık ki midem, uyumaya devam etme planımı desteklemiyordu.
İç çekerek doğruldum. Komodinin üzerindeki telefonumu elime aldım. Saatin ilerlediğini görünce yataktan kalkmak zorunda olduğumu kabul ettim. Saçlarımı gelişigüzel topladım, yüzümü yıkadım ve üzerime rahat bir şeyler geçirerek odadan çıktım.
Koridorda ilerlerken mutfaktan gelen sesleri duydum. Abimin bu saatte mutfakta olması şaşırtıcı değildi. Şaşırtıcı olan, benim hâlâ yatakta olduğum saatlerde onun kahvaltısını çoktan hazırlamış olmasıydı.
Mutfak kapısından içeri girdiğimde onu tezgâhın önünde, elindeki tavayı ocağa yerleştirirken buldum.
"Hayırdır?" diye sordum. "Erkencisin bugün."
Kıvanç başını çevirip bana baktı. "Günaydın sana da, prenses."
"Günaydın." Sandalyelerden birine oturdum. "Çay var mı?"
"Var var."
Önüme bir tabak bıraktı. Tabağa baktığımda yumurta, peynir ve birkaç dilim domates gördüm. Ardından karşıma oturup kendi kahvaltısına devam etti.
Bir süre yalnızca yemek yedik. Pencereden içeri süzülen güneş ışığı mutfağı aydınlatıyor, dışarıdan gelen kuş sesleri evin sessizliğine karışıyordu.
Dün geceyi düşündüm. Daha doğrusu, düşünmemeye çalıştığım hâlde aklıma gelen kişiyi. Onu bir daha görmeyeceğimi sanmıştım. Sonra siyah arabasıyla karşıma çıkmış, beni eve bırakmıştı. Üstelik bütün yol boyunca konuşmamıştı bile. Kaşlarımı çattım. Gerçekten anlaşılması güç biriydi.
"Ceylin?"
Başımı kaldırdım. "Hı?"
Kıvanç elindeki çatalı tabağına bıraktı. "Yine nerelere gittin?"
"Hiçbir yere."
"Bir şey soruyorum, üç saattir cevap vermiyorsun."
"Ne sordun ki?"
"Akşam müsait misin, dedim."
Bir an duraksadım. "Niye?"
"Bu akşam Kaan'ın doğum günü. Evde küçük bir parti verecekmiş. Biz de gideceğiz."
Kaan'ın adını duyunca yüzümde istemsizce bir gülümseme belirdi.
Kaan, Kıvanç'ın arkadaş grubundaki en küçükleriydi. Benden de küçüktü ve grubun geri kalanıyla arasında birkaç yaş bulunmasına rağmen herkesle rahatça anlaşırdı. Kıvanç'la arkadaşlığından dolayı yıllardır hayatımızdaydı. Bazen öz kardeşiymişim gibi bana sataşır, bazen de başı sıkıştığında soluğu benim yanımda alırdı. Aramızdaki ilişki tam olarak abla kardeş gibiydi.
Doğum gününü unutacak değildim ama bu akşam için bir planım da yoktu.
"Kaçta?" diye sordum.
Kıvanç omuz silkti. "Akşam yediyi buluruz herhâlde. Daha kesin bir şey söylemedi. Önce bir şeyler hazırlayacakmış."
Başımı sallayıp tabağımdaki yumurtadan bir parça aldım.
Normal şartlarda böyle bir daveti düşünmeden kabul ederdim. Kaan'ı severdim, onunla vakit geçirmek de hoşuma giderdi. Ama son zamanlarda yetiştirmem gereken dersler vardı. Akşamı evde geçirip biraz çalışmak, ertesi güne de hazırlıklı olmak istiyordum.
"Ben gelmeyeyim ya." dedim.
Kıvanç kaşlarını kaldırdı. "Niye?"
"Ders çalışacağım. Bir sürü işim var."
Abim birkaç saniye yüzüme baktı. "Ders çalışacağın tuttu demek."
"Ne var? Hiç mi ders çalışmıyorum?"
"Tamam, tamam. Gelmek zorunda değilsin. Kaan'a da ben hesap veririm artık."
İşte o an aklıma bir şey geldi. Kaan'ın doğum günü demek, Kıvanç'ın arkadaşları demekti. Ve Kıvanç'ın arkadaşları demek... Batu demekti.
Elimdeki çatalı tabağa bıraktım.
Bir saniye önce evde oturup ders çalışmayı planlayan ben, şimdi akşamki partinin ayrıntılarını öğrenmeye çalışıyordum. Kendi kendime kızdım. Bu kadar kolay mıydı gerçekten? Birinin adı yetiyor muydu bütün planlarımı değiştirmeme?
Kıvanç'a baktım. Hâlâ kahvaltısıyla ilgileniyordu. "Şey..." dedim.
Abim başını kaldırdı. "Ne?"
"Ben de geleyim aslında."
Kıvanç'ın yüzüne yavaşça, son derece şüpheci bir ifade yerleşti. "Hani ders çalışacaktın?"
"Çalışırım sonra."
"Az önce bir sürü işin olduğunu söyledin."
"Var zaten."
"Peki." Bana bakmaya devam etti.
"Ne?"
"Hiç. Fikrini bu kadar hızlı değiştirmen ilgimi çekti."
Gözlerimi devirdim. "Alt tarafı Kaan'ın doğum günü. Onu görmeyeli oldu. Gitmek istedim, ne var bunda?"
"Hiçbir şey yok." Kıvanç dudaklarının kenarında beliren gülümsemeyi saklamaya çalıştı. "Gel tabii. Zaten Kaan da seni görünce sevinir."
"Tamam, o zaman." Kahvaltıma devam etmeye çalıştım ama aklım çoktan akşama gitmişti. Batu orada olacak mıydı? Elbette olabilirdi. Kıvanç'ın yakın arkadaşlarından biriydi. Böyle bir doğum gününe gelmemesi için bir neden yoktu.
Kahvaltıdan sonra tabağımı tezgâha bıraktım ve mutfaktan çıkmak üzereyken abim arkamdan seslendi.
"Bu arada, Batu da gelecek büyük ihtimalle."
Olduğum yerde durdum.
Kalbimin ritmi bir anlığına değişmiş gibi hissettim ama yüzüme yansıtmamaya çalıştım. Yavaşça arkamı döndüm. Kıvanç'ın yüzünde şüpheli bir gülümseme vardı. Birbirimize birkaç saniye baktık. Sonra gözlerimi devirdim.
"Ee?"
"Bu kadar."
Gözlerimi devirip arkama döndü.. Mutfağın kapısından çıkarken yüzümdeki gülümsemeyi engelleyemedim.
Batu da gelecekti. Bunu öğrendiğim anda içimde oluşan heyecanı inkâr edemezdim.
Odaya çıkarken telefonumu elime aldım. Yapmam gereken dersler hâlâ beni bekliyordu. Üstelik akşam için hazırlanmak da zaman alacaktı.
Telefonumu yatağın üzerine bırakıp çalışma masama yöneldim. Sandalyeye oturur oturmaz önümdeki kitapları açtım. Bugün kendime verdiğim tek bir söz vardı: Akşam olana kadar en azından birkaç konuyu bitirecektim. Defterimi açıp kalemimi elime aldım.
İlk on dakika oldukça verimli geçti. Sonraki on dakikada telefonumu kontrol ettim. Bir on dakika daha geçince mutfağa gidip su aldım. Geri döndüğümde masamın üzerinde duran çikolatayı fark ettim ve kendime küçük bir mola vermeye karar verdim.
Molanın ne kadar sürdüğünü sormayın.
İnsan bazen ders çalışmamak için gösterdiği çabayı ders çalışırken gösterseydi çoktan bütün sınavları geçmiş olurdu.
Telefonumun ekranına baktığımda öğlen olmuştu.
"Harika, Ceylin. Gerçekten harika."
Defterime yeniden eğildim. Bu kez kendimi toparlayıp birkaç sayfa daha bitirmeyi başardım. Sonunda kitabı kapattığımda omuzlarımın ne kadar gerildiğini fark ettim. Sandalyeden kalkıp kollarımı yukarı doğru uzattım, ardından yatağa kendimi bıraktım.
Bir süre tavana baktım.
Bugün evde geçireceğim sıradan bir gün olabilirdi. Birkaç saat ders çalışacak, akşam hazırlanıp Kaan'ın doğum gününe gidecek, sonra da eve dönecektim. Bazen insanın hayatında büyük olaylara gerek yoktu. Sevdiği insanlarla geçirdiği birkaç saat bile yeterdi.
Yüzümde küçük bir gülümseme belirdi.
Kaan'ı en son ne zaman doğru düzgün görmüştüm, hatırlamıyordum. Geçenlerde abimle konuşurken yeni bir oyun konsolu aldığını anlatmıştı. Bütün gece onunla uğraşmış, ertesi sabah da uykusuzluktan ayakta duramamıştı. Kıvanç bunu anlatırken gülmekten kendini alamamıştı.
Kaan'ın en sevdiğim yanı buydu. Ne kadar büyürse büyüsün, içindeki o çocuksu heyecanı kaybetmiyordu.
Telefonumu elime alıp ona bir mesaj yazdım.
Siz: Doğum günü çocuğu, akşam görüşürüz. Hediyeni hak etmek için uslu dur bakalım.
Mesajı gönderdikten birkaç saniye sonra cevap geldi.
Kaan: Hediyeni beğenmezsem geri veririm haberin olsun.
Siz: Yaşın ilerledikçe saygısızlığın da artıyor senin bakıyorum da.
Bir süre sonra yeniden doğruldum ve masanın üzerindeki kitapları toplamaya başladım. En azından akşam için kendimi suçlu hissetmeyecektim. Çalışmam gerekenlerin hepsini bitirememiştim ama elimden geleni yapmıştım.
Şimdi sıra hazırlanmak ve güzel bir akşam geçirmekteydi.
---
Saat ilerledikçe evin içindeki sessizlik yerini küçük telaşlara bıraktı.
Önce duş aldım. Ardından saçlarımı kurutup yatağımın üzerine birkaç kıyafet çıkardım. Dolabımın karşısında kollarımı göğsümde birleştirerek seçenekleri incelemeye başladım.
Bir doğum günü partisine gidiyordum, sanki kraliyet ailesinin karşısına çıkacakmışım gibi davranmama gerek yoktu.
Yine de ne giyeceğime karar vermek beklediğimden uzun sürdü.

Sonunda siyah bir pantolonla üzerine açık renk bir bluz seçtim. Fazla uğraşılmış görünmeyen ama özenli bir kombin olmuştu. Saçlarımı açık bırakıp biraz şekillendirdim. Aynanın karşısında makyajımı tamamladıktan sonra birkaç adım geri çekilip kendime baktım.
"Tamamdır."
Çantama telefonumu, anahtarlarımı ve ihtiyacım olabilecek birkaç şeyi koydum. Ardından odadan çıkıp salona indim.
Kıvanç kanepenin üzerinde oturmuş, telefonuyla ilgileniyordu. Beni görünce başını kaldırdı.
"Vay canına."
Şüpheyle baktım. "Ne oldu?"
"İlk defa hazırlanman bu kadar hızlı sürdü."
Gözlerimi kısıp dudağımı büzdüm. "Çok komiksin."
"Teşekkür ederim. Bunu duymak beni mutlu etti."
Yanına gidip koltuğun diğer ucuna oturdum. "Ne zaman çıkıyoruz?"
"Birazdan. Kaan az önce aradı. Her şeyin hazır olduğunu söylüyor ama ona pek güvenmiyorum."
"O niyeymiş?"
"Öyle. Sorgulama."
Gözlerimi devirip koluna vurdum hafifçe. Bir süre daha onunla uğraştıktan sonra ayağa kalktım. Kapının yanındaki aynadan son kez kendime baktım ve çantamı omzuma yerleştirdim.
"Hazırım."
Kıvanç da telefonunu cebine koyup anahtarlarını aldı. "Tamam, çıkalım."
Kapıdan birlikte çıktık. Arabaya bindiğimizde hava çoktan akşamın serinliğine dönmüştü. Sokak lambaları yanmaya başlamış, gökyüzündeki turuncu renkler yerini soğuk bir koyu maviye bırakmıştı.
Kıvanç arabayı çalıştırdıktan sonra rastgele bir şarkı açtı. Yol boyunca şarkılara eşlik ettik, arada birbirimize laf attık.
Bir süre sonra araba daha sakin bir sokağa girdi. Evlerin önündeki ışıklar yanıyor, birkaç bahçeden müzik sesleri geliyordu. Kaan'ın yaşadığı eve yaklaştığımızı anlayınca doğruldum.
"Sanırım geldik."
Kıvanç arabayı evin önüne park etti. Arabadan inip kapıya doğru yürüdük. Daha zili çalmaya fırsat bulamadan kapı hızla açıldı. Karşımızda Kaan vardı.
Üzerinde renkli bir tişört, dağınık saçları ve yüzünde kocaman bir gülümsemeyle duruyordu. Bizi gördüğü anda önce Kıvanç'a sarıldı, ardından bana dönüp kollarını açtı. "Sonunda geldiniz!"
Gülümseyerek ona sarıldım. "Doğum günün kutlu olsun ufaklık."
"Ufaklık mı? Ben artık büyüdüm!"
"Tabii, tabii. Çok büyüdün."
Kaan gülerek hediyemi sordu. Çantamdan kutuyu çıkarıp ona uzattım. Paketi görünce yüzü aydınlandı. Hediyeyi açmaya koyulurken Kıvanç içeri girdi. Ben de peşinden salona geçtim. Ev, beklediğimden daha kalabalıktı. Mutfaktan konuşma sesleri geliyor, salonda birkaç kişi masayı hazırlıyordu. Bir köşeye balonlar yerleştirilmiş, sehpanın üzerine atıştırmalıklar dizilmişti. Her şeyin arasında Kaan'ın telaşlı sesi duyuluyordu.
"Kimse pastaya dokunmasın!" Kaan şüpheyle bize baktıktan sonra hediyesine geri döndü.
Ben de salondaki diğer insanlarla selamlaşmaya başladım. Birkaç tanıdık yüzü görünce sevindim. Herkes kendi arasında konuşuyor, arada kahkahalar yükseliyordu. Ortamın sıcaklığı daha ilk dakikadan kendini hissettirmişti. Çantamı bir sandalyeye bıraktım ve Kaan'ın yanına geçtim.
"Bir şeye yardım edeyim mi?"
"Olur! Şu tabakları mutfağa götürür müsün?"
Tabakları alıp mutfağa yöneldim. Kaan da peşimden geldi; bir yandan masanın nasıl hazırlanacağını anlatıyor, bir yandan da doğum günü için aldığı hediyelerden bahsediyordu. Onu dinlerken gülümsedim. Akşam daha yeni başlıyordu ve ben şimdiden iyi vakit geçireceğimi hissediyordum.
Bu gece için tek istediğim buydu.
Sevdiğim insanlarla gülmek, biraz eğlenmek ve yarın hatırladığımda yüzümde bir gülümseme bırakacak güzel anılar biriktirmek.
Bölüm etkileşimi
