Bölümler 17Şu an: Üçüncü Tekerler
- 1 Üçüncü Tekerler1.472 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 Aşık Oldum Celladıma1.109 kelime
- 3 Sessizlik1.591 kelime
- 4 Yağmurlu Sokak1.197 kelime
- 5 Ama Kıskanç1.383 kelime
- 6 Kral ve Muhafız1.280 kelime
- 7 Gece Bitmeden959 kelime
- 8 Kalabalık1.485 kelime
- 9 Overthink1.464 kelime
- 10 Son Nokta1.859 kelime
- 11 Bilinmeyen Numara1.081 kelime
- 12 Biraz Yalnızlık1.582 kelime
- 13 Datesel1.614 kelime
- 14 Kalbim Çoktan Senin Olmuş771 kelime
- 15 Cevapsız1.164 kelime
- 16 Başka Biri Vardı Yanında1.050 kelime
- 17 Yabancı1.626 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Wattpad: Asamiyth
¹
Üçüncü Tekerlek
༺༻
Aynanın karşısında yaklaşık on beş dakikadır kendimle bakışıyordum.
Hayır, kendime âşık değildim. Sadece hangi küpenin daha iyi durduğuna karar vermeye çalışıyordum ve bu, insanlık tarihindeki en zor kararlardan biri olabilirdi.
Siyah deri ceketimi üzerime geçirdim. Altıma giydiğim kot şortumun kemerini düzelttim, ardından saçlarımı omuzlarımın arkasına attım.
Telefonumu yatağın üzerinden alıp ekranını açtım.
Engellendin Koçum grubundan 17 mesaj
Mina: Ceylin, ne kadar yolun kaldı?
Eylül: Daha evden çıkmamıştır o.
Siz: Sakin olun.
Çıkıyorum birazdann.
Eylül: Çıkmamıştır dedim ben.
Abin izin vermedi mi yoksa?
Siz: Haberi yok ki.
Mina: Geçmiş olsun o zaman.
İstemeden güldüm. Tam dudak parlatıcımı çantama atarken odamın kapısı tıklatılmadan açıldı. Ve tabii ki...
"Hayırdır, bu ne güzellik?"
Kapının eşiğinde duran abime aynadan baktım. Kollarını göğsünde birleştirmiş, yüzünde insanın sinirlerini bozmak için özel olarak tasarlanmış o sırıtışla beni süzüyordu.
"Kıskanma, sana da alırız."
Kıvanç kaşlarını kaldırdı. "Ciddi misin lan?"
"Tabii ki hayır." Yüzündeki hevesin anbean yok oluşunu izlerken kıkırdayıp çantamı omzuma geçirdim.
"Sen nereye hazırlanıyorsun bakalım?" diye sordu. İşte beklenen soru.
Hiç istifimi bozmadan cevap verdim: "Dışarı."
"Hmm... Hangi dışarıymış bu?"
Gözlerimi devirip arkama döndüm. Kapının eşiğine yaslanmış, yüzünde sorgular bir ifadeyle doğrudan yüzüme bakıyordu.
"Off, abi. Dışarı işte. Sana ne nereye gittiğimden?"
Kaşlarını çattı sinirlendiğini belli eden bir ifadeyle. "Ne demek sana ne kızım? Abinim ben senin. Nereye gittiğinden haberim olmak zorunda."
Tam karşı çıkacakken telefonum çalmaya başladı. Ekranına baktığımda arayan kişinin Mina olduğunu anladım. Aramayı kabul edip telefonu kulağıma tuttum.
"N'aptın aşkım, çıktın mı?"
"Çıkıyorum şimdi. Tabii abimi halledebilirsem." dedim son cümleyi özellikle vurgulayıp abime ters ters bakarak.
"Abin mi? E geçmiş olsun o zaman."
Derin bir nefes alıp gözlerimi devirdim. Abim ise dikkatle bana bakıp yüzümdeki her mimiği kontrol ediyordu. Amacı kiminle konuştuğumu öğrenmekti tabii ki.
"Tamam, tamam. Çıkıyorum işte."
"Görüşürüz o zaman, öptüm."
Telefonun kapanmasıyla kulağımdan çekip çantama attım. Abim ise hâlâ meraklı bakışlarla bana bakıyordu.
Ve işte beklenen soru: "Kimdi o?"
"Mina. Geç kaldığım için çıktın mı diye soruyor. Yani izninle çıkmak istiyorum artık evden."
Dudaklarını büzüp düşünür gibi yaptı bir süre. "Nerede?"
"Kafede beni bekliyorlar Eylül'le."
Suratındaki memnun ifadeyle başını salladı. "Tamam öyleyse. Hadi çık."
Gözlerimi devirdim. Tam yanından geçip odamdan çıkacakken kolumdan tutup beni durdurdu. Kolumu çekmeye çalışsam da bir türlü bırakmayınca sinirle ofladım. "Abi! Ne var yine ya?"
"Geç kalma."
"Ya sabır! Saat daha 7. Dönerim işte 10 gibi ya bırak beni artık!"
Derin bir nefes verip başını salladı. Pek hoşuna gitmediğini anlasam da itiraz etmeyeceğini biliyordum.
"Aradığımda aç. Ayrıca geç kalırsan seni kendi ellerimle almaya gelirim."
Benden bir cevap beklediğini anlayınca başımı salladım hızla. Beni bir kez daha süzüp şühpeyle suratıma baktı.
"Var mı paran?"
"Var."
Başını "Öyle olsun bakalım" der gibi yana eğip "İyi eğlenceler o zaman." dedi.
"Sağ ol." diyip yüzüne baktım "Bırak artık kolumu" der gibi.
Kolumdaki elini serbest bırakıp evden çıkıp gitmemi izledi sessizce. Kapıyı arkamdan kapatıp kapının önündeki kahverengi çizmelerimi aldım. Çizmeleri hızla ayağıma geçirip merdivenleri inmeye başladım. Bir yandan da telefonumu çıkarıp Mina'ya mesaj yazmaya başladım.
Merdivenleri neredeyse ikişer ikişer inerken önümdeki köşeyi dönmemle bir bedene çarpmam bir oldu.
"Sikeyim..." Duyduğum küfür ile başımı kaldırdım. Batu'yu görmemle gözlerim büyüdü. Cidden mi? Şu an gereklimiydi yani bunu yaşamam?
Üzerindeki siyah tişörtün özellikle de omuz kısmı bedenine yapışmıştı. Bir eli cebindeyken diğerinde telefonunu tutuyordu. Gözleri bir anlığına yüzüme değdiğinde onun da şaşırdığını anladım.
Kalbim, kişiliğime ihanet ederek hızlandı. Allah belanı versin Ceylin.
"Önüne baksana."
Son derece ciddi ve sert olan sesiyle irkildim. "Görmedim, kusura bakma."
Hiçbir şey söylemeden yanımdan geçip gitti. Yanımdan geçerken omzunun benimkine hafifçe değmesiyle bütün düşüncelerim birbirine girdi.
SAKIN ARKASINDAN BAKMA. Baktım.
Köşeyi dönüp gözden kaybolduğunda derin bir nefes verip önüme döndüm. Çok sinir bozucuydu. Fakat benim yıllardır bu herife olan hoşlantım yüzünden bu kadar sinir bozucu olması bile hoşuma gidiyordu. Ne yazıkki.
Batu, Kıvanç'ın yakın arkadaşlarından biriydi ve büyük ihtimalle abim için gelmişti zaten az önce de. Ara sıra eve gelir, abimin odasına geçer, saatlerce konuşurlardı. Ben de ne konuşuklarını öğrenmek için sürekli türlü bahanelerle odaya dalardım. Çünkü insanın hoşlandığı kişinin kendisini fark etmediğini anlaması yetmiyormuş gibi bir de onu evinin içinde görmek zorunda kalması gerekiyordu. Hayat gerçekten yaratıcı bir işkence uzmanıydı. İçimden geçenleri yüzüme yansıtmamak için dudaklarımı birbirine bastırdım.
Benden nefret ediyor. Bu düşünceyi kafamdan kaç kez geçirdiğimi saymayı çoktan bırakmıştım. Belki de nefret etmiyordu. Belki sadece umursamıyordu. Ve nedense ikinci ihtimal, birincisinden çok daha kötü hissettiriyordu. Bana karşı bir duygu hissetmesi -nefret etmesi de dahil- beni tamamen görmemesinden daha iyiydi sonuçta.
Telefonumun titremesiyle tüm düşüncelerimden sıyrılıp telefonu çantamdan çıkardım.
Engellendin Koçum (1)
Eylül: Ceylin nerede kaldın kızım?
Siz: Geliyorum şimdii.
Telefonu çantama attım ve apartmandan çıktım. Çantamdan kulaklığımı çıkarıp kulağıma taktım ve çalan rastgele bir müzik ile yürümeye başladım. Yaklaşık 20 dakika sonra sonunda buluşacağımız kafenin önüne gelmiştim.
İçeri girip etrafa bakınmaya başladım. Sonunda aradığım kişileri görüp yanlarına yürümeye başladım. Masaya yaklaştığımda Mina geldiğimi fark edip heyecanla konuşmaya başladı.
"Sonunda geldin ya! Neler anlatıcam bak, otur hemen."
"Sakin ol Mina. Daha yeni geldim bir soluklansaydım."
Çantamı sandalyeye asıp masaya yerleştiğimde bu sefer konuşan Eylül oldu.
"Yarım saat geç kaldın. Senin bu dakikliğini ne yapacağız biz?"
Kıkırdayıp garsona el işareti yaptım. Garson siparişimi aldıktan sonra kızlarla sohbet etmeye başladık. Başta konuştuklarımız son derece normal şeylerdi. Eylül'ün sınıfındaki kızın eski sevgilisine attığı akılalmaz mesajlar, Mina'nın dün gece izlediği dizideki karaktere duyduğu nefret... Yani kısacası, insanlığın geleceğine hiçbir katkısı olmayan ama saatlerce konuşulabilecek meseleler.
"Bak, ben size söylüyorum. Bu kız normal değil." Mina, pipetini elinde sallayarak masaya doğru eğildi. "Eski sevgilisinin yeni sevgilisini sahte hesaptan takip etmiş. Sonra da kızın fotoğrafına yanlışlıkla kendi hesabından bakmış."
Eylül kahvesinden bir yudum alırken başını iki yana salladı. "İnsan böyle bir şeyi nasıl başarabilir?"
Omuz silktim gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırırken. Mina derin bir nefes alıp telefonunu masaya bıraktı. Ekranında sevgilisi Aras'tan gelen bir mesaj görünüyordu. Mesajı okurken yüzünde beliren aptal gülümsemeyi görünce kaşlarımı kaldırdım.
"Ay, başladı yine."
"Ne başladı?" diye sordu, telefonunu göğsüne bastırarak.
"Şu yüzündeki sırıtış. Ne Aras'mış anlamadım gitti!"
Gözlerini kısıp dudaklarını büzdü. "Hmm. Sen de birilerinden bahsederken aynı böyle oluyorsun Ceylin Hanım."
Kaşlarımı çattım. "Kimmiş?"
İmalı bir şekilde dudağının tek kenarı kıvrıldı. Ardından cilveli bir sesle o ismi söyledi: "Batu!"
Gözlerimi devirip kıkırdadım. Eylül de telefonunu kontrol edip gülümseyince ikisine birden baktım. Onlar ise aynını yapıp suratıma hevesle baktı.
"Sen de sevgili yap."
"Ben mi?" dedim kaşlarımı kaldırarak.
"Sen. Batu Batu, nereye kadar kızım?"
İstemsizce güldüm.
"Benim sevgili yapmaya vaktim yok, hanımefendi. Kendimle ilgileniyorum."
Mina alaycı bir ifadeyle bana baktı. "Tabii canım. Kesinlikle başka bir sebebi yok."
Elimdeki bardağı ağzıma götürdüm ve başımı iki yana salladım. Eylül ise minik bir kahkaha attı masanın ortasına. Mina hafifçe kıkırdayıp omuz silkti "Ne var ya?" der gibi.
Neyse ki konu bir süre sonra değişti. Eylül bize okulda yapılacak etkinliklerden bahsetti, Mina da Aras'la hafta sonu gidecekleri sinemayı anlatmaya başladı. Arada telefonlarımızı birbirimize uzatıp videolar izledik, saçma sapan fotoğraflar çektik ve yan masadaki insanların bizi birkaç kez garip garip süzmesine neden olacak kadar yüksek sesle güldük.
Zamanın nasıl geçtiğini anlamadım bile. Bir ara telefonumun ekranını açtığımda neredeyse bir saat geçtiğini fark ettim.
"Biz ne ara bu kadar oturduk?" diye sordum.
Eylül çantasını omzuna takarken ayağa kalktı. "Zaman çok hızlı geçiyor, biz n'apalım?"
Gülerek ayağa kalktım ve çantamı aldım. Hesabı ödedikten sonra kafeden çıktık. Hava hafif serinlemişti. Sokak lambaları yanmaya başlamış, caddede akşam telaşı iyice artmıştı. Mina telefonuna bakıp heyecanla bize döndü.
"Aras geldi. Şurada bekliyor."
Biraz ileride, siyah montunun cebine ellerini sokmuş bir çocuk duruyordu. Mina'yı görünce gülümsedi. Mina da yüzünde kocaman bir gülümsemeyle ona doğru yürüdü. Aras, Mina'nın alnına küçük bir öpücük kondurduğunda istemsizce gülümsedim.
Hemen ardından Eylül'ün sevgilisi Emir de yanımıza geldi. Eylül'ün yanına geçip elini tuttu ve ona bir şeyler fısıldadı. Kızın yanaklarının kızardığını görünce bakışlarımı başka tarafa çevirdim.
İki sevgili.
İki çift.
Ve ben.
Üçüncü çiftin eksik parçası değil, doğrudan üçüncü tekerleğiydim. Hem de krom kaplama, son model bir üçüncü tekerlek.
"Ne dikiliyorsun orada?" diyerek koluma girdi Mina. "Hadi, bowling'e gidiyoruz."
"Beni bu plana katmayın. Siz dörtlü dateinizi yaparken ben evde uyumak istiyorum. "
Mina kıkırdayarak koluma vurdu. "Saçmalama Ceylin. Yürü."
Minik bir kahkaha atıp onlarla birlikte yürümeye başladım. Aslında bu durum sandığım kadar kötü değildi. Mina'yla Eylül'ün mutlu olması hoşuma gidiyordu. Onların yanında kendimi yalnız hissetmiyordum.
Sadece bazen...
Bazen birinin de benim için kalabalığın içinden geçip gelmesini istiyordum. Beni gördüğünde yüzü aydınlanan, anlattığım en saçma şeye bile gülen, mesajımı gördüğünde cevap vermek için üç saat beklemeyen biri. Sonra beynim, hiç gereği yokken, gidip Batu'yu önüme koyuyordu. Harika. Beynim bile bana düşmandı.
Bowling salonuna vardığımızda Mina çoktan Aras'ın elini tutmuş, ona hangi topu seçeceğini anlatmaya başlamıştı. Eylül ve Emir de kendi aralarında iddiaya girmişti.
Ben ise ayakkabılarımı değiştirirken derin bir nefes aldım. Tam o sırada Mina elinde bir bowling topuyla yanıma geldi.
"Ceylin, ilk sen oynuyorsun!"
Topa, sonra ona baktım.
"Niye ben?"
"Çünkü atamazsan seninle hep beraber dalga geçeceğiz."
Gülümsedim. "Tamam. Ama kazanırsam da ben hepinizle dalga geçeceğim."
Mina gülümseyerek başını salladı. Topu elime alıp piste doğru yürüdüm. Bu gece en azından birilerini yere serecektim.
Bowling lobutlarını.
Şimdilik. 🎳
Bölüm etkileşimi
