Bölümler 17Şu an: Sessizlik
- 1 Üçüncü Tekerler1.472 kelime
- 2 Aşık Oldum Celladıma1.109 kelime
- 3 Sessizlik1.591 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 Yağmurlu Sokak1.197 kelime
- 5 Ama Kıskanç1.383 kelime
- 6 Kral ve Muhafız1.280 kelime
- 7 Gece Bitmeden959 kelime
- 8 Kalabalık1.485 kelime
- 9 Overthink1.464 kelime
- 10 Son Nokta1.859 kelime
- 11 Bilinmeyen Numara1.081 kelime
- 12 Biraz Yalnızlık1.582 kelime
- 13 Datesel1.614 kelime
- 14 Kalbim Çoktan Senin Olmuş771 kelime
- 15 Cevapsız1.164 kelime
- 16 Başka Biri Vardı Yanında1.050 kelime
- 17 Yabancı1.626 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
³
Sessizlik
༺༻
Şarkının sonlarına doğru gözlerimi açtım.
Dışarıdaki sokaklar artık tanıdık gelmeye başlamıştı. Köşedeki market, kaldırımın kenarındaki ağaçlar, apartmanların önüne park edilmiş arabalar...
Eve yaklaşıyorduk. İçimde tuhaf bir rahatlama hissettim. Yanlış anlaşılmasın, Batu'yla aynı arabada olmaktan şikâyetçi değildim. Hatta hayatım boyunca hiç bu kadar sessiz bir yolculuğun bu kadar fazla düşünceye sebep olabileceğini bilmiyordum. Ama insanın hoşlandığı kişiyle konuşacak tek bir şey bulamaması da ayrı bir başarıydı.
Batu direksiyonu çevirerek sokağımıza girdiğinde doğrulup camdan dışarı baktım. Apartmanımız birkaç saniye sonra görüş alanıma girdi. Araba apartmanın önünde yavaşlayıp durdu. Emniyet kemerimi çözerken çantamı kucağıma aldım. Kapıyı açmadan önce Batu'ya döndüm.
"Bıraktığın için teşekkür ederim." Sesim normal çıkmıştı. Sanırım. En azından boğazımdan anlaşılır bir Türkçe çıkmıştı, buna da şükür.
Batu bana kısa bir bakış attı. Ardından başını hafifçe eğip kaldırdı. Hepsi buydu. Ne bir rica ederim ne de iyi geceler. Sadece küçük bir baş hareketi. Bir süre yüzüne baktım. Belki devamında bir şey söyler diye bekledim. Söylemedi.
Tamam. Anlaşıldı. İletişim departmanınız bugün kapalı. Dudaklarımı belli belirsiz kıvırıp kapıyı açtım.
"İyi geceler."
Batu bu kez de başıyla selam vermekle yetindi.
Kapıyı kapattıktan sonra birkaç adım uzaklaşıp apartmana yöneldim. Anahtarlarımı çantamda ararken arkamdan arabanın motor sesini duydum. Dönüp bakmadım. Bakmak istedim mi? Evet. Hem de fena hâlde. Ama gurur diye bir şey vardı.
Anahtarı kilide sokup kapıyı açtım. İçeri girdikten sonra kapıyı sessizce kapattım ve sırtımı kapıya yasladım. Derin bir nefes aldım. Sonra iki elimle yüzümü kapattım.
"Allah'ım, ben ne yaşıyorum?"
Ev sessizdi. Abim hâlâ uyuyordu. Muhtemelen sabaha kadar da uyumaya devam ederdi. En azından beni karşılayıp sorguya çekmeyecek olması güzel bir gelişmeydi.
Telefonumu çıkarıp ekranı açtım. Mina'dan iki yeni mesaj vardı.
Mina: EVE VARDIN MI
CEYLİN CEVAP VER
Siz: Daha yeni girdim eve.
Cevap hemen geldi.
Mina: NASILDI
Siz: Ne nasıldı
Mina: BATU
Telefonun ekranına birkaç saniye boyunca baktım.
Siz: Konuşmadık ki.
Mina: Şaşırmadım ki.
Telefonu yatağın üzerine fırlattım. Ardından kendimi de yatağa bıraktım. Tavana bakarken istemsizce gülümsedim.
Batu benimle doğru düzgün konuşmamıştı. Yol boyunca yüzündeki o ifadesizliği korumuş, beni eve bıraktıktan sonra da yalnızca başıyla selam vermişti. Bunun romantik bir anlamı yoktu. Bunu biliyordum. Bir baş hareketi, bir baş hareketiydi. Hepsi bu.
Ama nedense zihnim, o küçücük hareketi bile tekrar tekrar gözümün önüne getiriyordu. Gözlerimi kapattım.
"Salak..." diye mırıldandım kendi kendime. Kime söylediğim konusunda hiçbir fikrim yoktu. Muhtemelen ikimize birden söylüyordum.
Telefonumu komodinin üzerine bırakıp yorganı üzerime çektim. Yüzümü yastığa gömerek rahat bir pozisyon bulmaya çalıştım. Bir sağa döndüm. Bir sola döndüm. Yastığı ters çevirdim. Sonra tekrar tavana baktım. Batu. Gözlerimi sıkıca kapattım. Sus artık Ceylin. Birkaç saniye sonra yüzü gözümün önüne geldi. O ifadesiz bakışları, direksiyonu tutuşu, başını hafifçe eğerek verdiği o saçma sapan selam... Yastığı yüzüme bastırıp "YETER!" diye bağırdım.
Evde yankılanan sesimle birlikte aniden doğruldum. Birkaç saniye boyunca kapıya baktım. Abim uyanmış mıydı acaba? Ses gelmeyince omuzlarımı gevşetip yeniden yatağa uzandım. Tamam. Artık düşünmeyecektim. Yarın erkenden kalkmam gerekiyordu. Hayatımda Batu'dan daha önemli şeyler de vardı.
Acaba Batu'nun parfümü neydi?
Gözlerimi açtım. Bu beyinle üniversiteye girmem mucize olurdu zaten.
Neyse ki uykum yavaş yavaş ağır basmaya başladı. Düşüncelerim birbirine karışırken göz kapaklarım kapandı ve sonunda kendimi uykunun kollarına bıraktım.
---
Sabah, odama dolan güneş ışığının yüzüme vurmasıyla uyandım.
Yüzümü buruşturarak yorganı başıma çektim. Hayır. Henüz insanlarla iletişim kurmaya hazır değildim. Özellikle de sabahın bu saatinde. Komodinin üzerindeki telefonumu el yordamıyla bulup ekranına baktım.
09.16
Yatağın içinde doğruldum. Bir saniye sonra yeniden yastığa düştüm. Dünya henüz kurtarılmaya ihtiyaç duymuyordu. Derin bir nefes alıp esnedim. Saçlarımın birbirine girdiğini hissedebiliyordum. Muhtemelen şu an bir kuş gelip kafama yuva yapabilirdi.
Yataktan çıkıp terliklerimi giydim. Üzerime ince bir hırka geçirerek kapıyı açtım ve koridora çıktım. Ev sessizdi. Mutfaktan gelen herhangi bir ses yoktu. Televizyon da kapalıydı.
Salona doğru yürürken abimin hâlâ uyuduğunu düşünüyordum. Dün gece beni almaya gelecekken Batu'yu göndermiş, sonra da muhtemelen hiçbir şey olmamış gibi uyumaya devam etmişti. Gerçi Kıvanç'ın uyuma kapasitesi ayrı bir araştırma konusuydu.
Salona girdiğimde adımlarım yavaşladı.
Abim koltuğa uzanmış, bir kolunu başının altına koymuştu. Üzerindeki tişört hafifçe yukarı sıyrılmış, battaniyenin yarısı yere düşmüştü. Televizyonun kumandası göğsünün üzerinde duruyordu.
Birkaç saniye boyunca onu izledim. Sonra dudaklarımın kenarı kıvrıldı. Evin reisi beyefendi, kendi yatağına gitmeye üşenmiş.
Sessizce yanına yaklaşıp yere düşen battaniyeyi aldım. Üzerine örtecektim ki aniden kıpırdandı. Olduğum yerde donakaldım. Gözlerini açmadan kaşlarını çattı.
"Kapıyı kim çarptı?"
Kaşlarımı çattım. "Kimse kapıyı çarpmadı abi. İnme falan mı indi bir anda ne kapısı?"
Kıvanç gözlerini araladı. Beni görünce birkaç saniye boyunca öylece baktı. Sonra doğrulmaya çalışırken üzerindeki kumanda yere düştü.
ÇAT.
İkimiz de kumandaya baktık. Ardından bana döndü.
"Ceylin."
İçimden bir şeyler koptu. İşte başlıyorduk.
"Efendim, canım abiciğim?" dedim, yüzüme olabildiğince masum bir ifade yerleştirerek.
Gözlerini kıstı. "Dün gece kaçta geldin sen?"
Dudaklarımı birbirine bastırdım. Yalan söylemek için geçerli bir sebebim var mıydı? Hayır. Söyleyecek miydim? Muhtemelen. "10 gibiydi... Hatırlamıyorum." dedim ürkerek.
Kıvanç alnını ovuşturup derin bir nefes aldı. Ardından koltuğa yaslanarak bana baktı. "Sana dokuz buçukta evde ol demedim mi ben?"
"Dedin." Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Fakat abimin yüzündeki ifadeyi görünce gülümsemem yavaş yavaş kayboldu.
Kıvanç'ın sinirlenmesinin sebebini anlayabiliyordum. Annemle babamızı kaybettikten sonra benim için fazlasıyla endişelenmeye başlamıştı. Bazen bu endişe, evin içinde nefes alacak alan bırakmıyordu ama onun da elinde değildi. Yine de bunu yüzüne söylemek yerine yanına oturdum.
"Abi, özür dilerim. Telefonum sessizdeydi, aramalarını görmedim. Bir daha haber vermeden bu kadar geç kalmam."
Yüzündeki sert ifade biraz yumuşadı. "Ben seni merak ediyorum Ceylin. Başına bir şey gelse haberim bile olmayacak."
İçimde küçük bir suçluluk hissi belirdi.
"Biliyorum."
"Ayrıca bir dahakine telefonunu aç. Üç kere aramışım."
"Tamam."
"Tamammış... Göreceğiz tamam mı değil mi."
"Tamam babacığım."
Kıvanç başını geriye atıp gözlerini kapattı. "Allah sabır versin."
Kıkırdayarak ayağa kalktım. "Sana da abi. Benim gibi bir kardeş kolay bulunmaz."
"Şükür ki bulunmuyor zaten."
Dilimi çıkarıp mutfağa doğru yürüdüm.
"Ben kahvaltı hazırlıyorum. İster misin?"
"Yok. Sen yap kahvaltını, ben bir duşa gireyim."
Başımı sallayıp kahvaltılıkları çıkarmaya başladım. Tek başıma yemeğimi yiyip telefonda gezindim. Kahvaltım bittikten sonra sofrayı hızlıca toparlayıp odama geçtim. Asıl mesele şimdi başlıyordu. Ders çalışmak.
Üniversite sınavına yeniden hazırlanma fikri ilk başta bana ikinci bir şans gibi gelmişti. Geçen yıl istediğim sonucu alamamıştım. O zamanlar bunun dünyanın sonu olduğunu düşünüyordum. Herkes bir yerlere yetişiyor, bir şeyler başarıyor, hayatına devam ediyordu. Ben ise aynı yerde takılıp kalmışım gibi hissediyordum.
Şimdiyse yeniden denemeye karar vermiştim. Bu kez başaracaktım. En azından her sabah kendime verdiğim söz buydu.
Çalışma masama oturup kitaplarımı çıkardım. Masanın üzerindeki kalemleri düzelttim, su şişemi yanıma koydum ve matematik kitabımı açtım. İlk soruya baktım. Sonra ikinciye. Sonra tekrar ilk soruya. Kaşlarımı çattım. "Sen benimle dalga mı geçiyorsun?" Soru elbette cevap vermedi. Kalemimi elime alıp soruyu çözmeye çalıştım. Birkaç dakika sonra sonunda sonuca ulaştım. Yanlış. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.
"Harika. Muhteşem. Nobel'e doğru emin adımlarla ilerliyorum."
Telefonum masanın üzerinde titredi. Elimi uzatıp ekrana baktım. Mina'dan mesaj gelmişti.
Mina: Günaydınnnn
Siz: g.
Mina: Ders mi çalışıyon
Siz: Maalesef evd
Mina: AHSJDJDKDKDK
Neyse, akşam buluşalım mıı?
Bir an düşündüm. Sonra masamdaki kitap yığınına baktım. Ardından tekrar telefona.
Siz: Bugün çalışmam lazım ya
Mina: SEN Mİ
HAHAHHAHA
Siz: Engelliyorum seni
Mina: tmam tmam çalış hadi
Telefonu gülümseyerek bıraktım. En azından arkadaşlarımın bana olan güveni tamdı.
Kitabı yeniden kendime doğru çektim. Bu sefer soruyu dikkatlice okuyup çözmeye başladım. Birkaç dakika sonra kalemimi masaya bıraktım ve sonucu kontrol ettim. Doğruydu. Dudaklarımda küçük bir gülümseme belirdi.
"İşte bu."
Tek bir soruyu çözmüş olabilirdim ama olsun. İnsan bazen küçük zaferlerle yetinmek zorundaydı. Dün gece bowlingte öğrendiğim bir şey varsa o da buydu.
Kapım iki kez tıklatıldığında önümdeki denemeye gömülmüş hâldeydim.
"Gel."
Kapı açıldı ve Kıvanç içeri girdi. Üzerine temiz bir gömlek giymiş, saçlarını düzeltmişti. Elinde arabasının anahtarları vardı. Abime şöyle bir baktım. "Hayırdır? Bu şıklık ne? Nöbette içeceğin kahveleri tavlamaya mı çalışıyorsun?"
Yaptığım espriye büyük bir kahkaha atıp abime baktım. Suratında tek bir gülme belirtisi yoktu.
"Çok komiksin."
"Biliyorum."
Derin bir nefes alıp kapının yanına yaslandı.
"24 saatlik nöbetim var bugün. Hastaneye gidiyorum."
Yüzümü buruşturdum. "Bütün gün mü?"
"Evet Ceylin. Doktorların da böyle saçma sapan çalışma saatleri olabiliyor."
"Saçma sapan kısmına katılıyorum."
"Bugün evde tek başına olacaksın. Bir şeye ihtiyacın olursa beni ara. Ulaşamazsan çocuklardan birini ararsın."
Çocuklar dediği, arkadaşlarıydı. Kıvanç'ın arkadaşlarının neredeyse hepsini tanıyordum. Beni küçük kardeşleri gibi görürlerdi. Başım sıkıştığında yardım isteyebileceğim insanlardı.
Batu hariç.
Batu'yu bu kategoride değerlendirmem mümkün değildi. Çünkü kendisiyle iki cümlelik bir konuşma yapabilmek için önce evrenin bütün fizik kurallarının değişmesi gerekiyordu.
"Tamam abi. Sen merak etme."
Kıvanç kaşlarını kaldırdı. "Telefonun açık olacak."
"Açık olacak."
"Kapıyı tanımadığın kimseye açmayacaksın."
"Açmayacağım."
"Yemek yiyeceksin."
"Abi, sınava hazırlanıyorum diye beni hayatta kalma kampına mı yazdırdın?"
"Ceylin."
"Tamam, tamam!"
Yanıma gelip saçlarımı karıştırdı.
"Başımın belası."
Elini ittim. "Saçımı bozdun!"
"Zaten kuş yuvası gibiydi."
"Defol!"
Kahkaha atarak kapıya yöneldi. Tam çıkacakken yeniden durdu. "Bir de..." Başımı kaldırıp ona baktım.
"Ne?"
"Geçen yılki sınav yüzünden kendini fazla yıpratma. Bu sene elinden geleni yapman yeterli. Tamam mı?"
Yüzümdeki gülümseme hafifçe yumuşadı. Kıvanç bu konuyu açtığında genellikle ne diyeceğimi bilemezdim. Çünkü kendisi benden bir şey beklemese bile ben kendimden çok şey bekliyordum.
"Tamam." diye mırıldandım.
"Sonuç ne olursa olsun, hallederiz. Tek başına değilsin."
Başımı salladım. "Biliyorum abi."
Kıvanç gülümsedi, sonra kapıdan çıktı. Koridordan ayakkabılarını giydiğini duydum. Ardından anahtarların sesi geldi.
"Ben çıkıyorum!"
Sandalyemde dönüp kapıya doğru seslendim. "Tamam. Kendine dikkat et."
Birkaç saniye sonra giriş kapısı kapandı. Ev sessizliğe gömüldü. Sandalyemde bir süre öylece oturup kapıya baktım. Sonra başımı iki yana sallayarak önüme döndüm. Bugün bütün gün yalnızdım. Yapılacak bir sürü soru, bitirilmesi gereken konular ve önümde kocaman bir sınav vardı.
Telefonumu sessize alıp masanın kenarına koydum. Matematik kitabımı kendime doğru çektim ve kalemimi elime aldım. "Tamam Ceylin," diye mırıldandım. "Bu sefer gerçekten çalışıyoruz."
İlk soruyu okudum. İki saniye sonra gözüm pencereye kaydı. Derin bir nefes aldım ve yeniden kitaba döndüm. Hayır. Bugün dikkatimi dağıtacak hiçbir şey olmayacaktı. Kesinlikle.
Bölüm etkileşimi
