Bölümler 17Şu an: Overthink
- 1 Üçüncü Tekerler1.472 kelime
- 2 Aşık Oldum Celladıma1.109 kelime
- 3 Sessizlik1.591 kelime
- 4 Yağmurlu Sokak1.197 kelime
- 5 Ama Kıskanç1.383 kelime
- 6 Kral ve Muhafız1.280 kelime
- 7 Gece Bitmeden959 kelime
- 8 Kalabalık1.485 kelime
- 9 Overthink1.464 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 Son Nokta1.859 kelime
- 11 Bilinmeyen Numara1.081 kelime
- 12 Biraz Yalnızlık1.582 kelime
- 13 Datesel1.614 kelime
- 14 Kalbim Çoktan Senin Olmuş771 kelime
- 15 Cevapsız1.164 kelime
- 16 Başka Biri Vardı Yanında1.050 kelime
- 17 Yabancı1.626 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
⁹
Overthink
༺༻
Batu, Kıvanç'ın arkadaşıydı. Yıllardır hayatımdaydı. İnsanların çoğuna -hepsine- karşı mesafeli davranır, kimseye kendini açmazdı. Fakat insanın birini uzun zamandır tanıması, onu gerçekten anladığı anlamına gelmiyordu. Hele ki söz konusu Batu'yken.
Çünkü onun hakkında bilmediğim tek bir şey vardı ve bu, bilmek istediğim her şeyden daha önemliydi.
Bana nasıl baktığı.
Ne zaman bir yerde denk gelsek benimle muhattap olmamak için elinden geleni yapar, eğer bir şekilde konuşursak da sert ve ciddi tepkileriyle beni başından savardı.
Telefonumu elime alıp saate baktım. Birkaç dakikadır aynı şarkı çalıyordu ve ben tek bir kelimesini bile dinlememiştim.
Harika, Ceylin. Gerçekten çok verimli bir akşam geçiriyorsun.
Başımı iki yana sallayıp düşüncelerimi dağıtmaya çalıştım. Bugün Kaan'ın doğum günüydü. Buraya bunun için gelmiştim. Arkadaşlarımla vakit geçirecek, eğlenecek ve eve döndüğümde ertesi gün yapmam gerekenleri düşünecektim.
Bir insanın kafasını dağıtmak için bundan daha basit bir plana ihtiyacı olmamalıydı. Üstelik Batu'nun burada olacağını biliyordum. Dolayısıyla onu gördüğümde şaşırmayacak, hatta mümkünse heyecanlanmayacaktım. Umarım.
Batu'ya âşık olduğumu ilk ne zaman kabul ettiğimi hatırlamaya çalıştım. Belki de ortada tek bir an yoktu. Belki bazı duygular, insanın hayatına kapıyı çalıp girmezdi. Sessizce yerleşir, farkına varana kadar her köşeyi kendine ait hâle getirirdi.
Önce onun sesini kalabalıkta diğerlerinden ayırmaya başlamıştım. Sonra bir yere girdiğinde istemsizce gözlerimin onu aradığını fark etmiştim.
Bir zamanlar sıradan bulduğum mimikler, günün sonunda zihnimde dönüp duran sorulara dönüşmüştü. En kötüsü de bunların hiçbirini ona belli etmemek için harcadığım çabaydı. Sanki duygularımı saklayabilirsem bir gün kendiliğinden geçeceklerdi. Sanki onu düşünmemeyi başarabilirsem kalbim de aklımın verdiği karara uyacaktı.
Ama bazı şeyler insanın kontrolünde değildi. Ben de bunu Batu'yu sevmeye başladığımda öğrenmiştim.
Onu sevmek istemiş miydim, bundan bile emin değildim. Kimse birine âşık olmaya karar vermiyordu. Hele benim gibi, duygularını kontrol altında tutmayı seven biri için bu kadar savunmasız kalmak kabul etmesi zor bir şeydi.
Batu'nun karşısında bazen kendime bile itiraf edemediğim kadar kırılgan hissediyordum. Tek bir cümlesi aklımda saatlerce yankılanabiliyordu. Buna kızıyordum. Çünkü benim hakkımda ne düşündüğünü bilmediğim hâlde hayatımı bu kadar etkileyebilmesi adil gelmiyordu.
Ben onun için neydim?
Kıvanç'ın küçük kardeşi mi? Kesinlikle. Mecbur olmasa benimle 1 saniye bile geçirmezdi.
Hatta, bana katlanamıyordu. Biliyordum.
Tamam, Batu sosyal birisi değildi. Hatta abim hariç herkese karşı oldukça mesafeliydi. Yani en azından benim gördüğüm, bildiğim buydu.
Ama bana karşı olan tavrını benden başka kimseye göstermiyordu. Beni ne zaman görse kaşları çatılır, o sert bakışlarını üzerime diker ve sanki her hareketimin bir hata olduğunu hissettirirdi.
Benim hakkımda ne düşündüğünü hep merak ettim. Bu soruların cevabını öğrenmek istiyordum. Fakat cevabın beni mahvetmesinden korktuğum için hiçbirini sormaya cesaret edemiyordum.
Tam kendimi bütün bunları düşünmeyi bırakmaya ikna etmişken kapının zili çaldı.
Salondaki müzik ve konuşmaların arasından gelen sesle başımı kaldırdım. Kaan mutfakta bir şeylerle uğraşıyor, Kıvanç da diğerlerinin yanına geçmişti. Kapıya en yakın kişi bendim.
Telefonumu masaya bırakıp ayağa kalktım.
Zil bir kez daha çaldı.
"Geliyorum, sabırsız insan!" diye seslendim kapıya doğru yürürken. Sesim beklediğimden daha yüksek ve sert çıkmıştı. Büyük ihtimalle az önce düşündüklerim yüzünden yükselen sinirimi kapının arkasındaki kişiden çıkarmak üzereydim.
Kapının kolunu kavradım ve düşünmeden açtım. Sonra olduğum yerde kaldım. Karşımda Batu duruyordu.
Üzerinde beyaz ve hafif dar bir tişört, altında ise siyah renk bol bir eşofman vardı. Saçları her zamanki gibi dağınık ama bir o kadar da düzenli görünüyordu. Yüzünde, ciddi ama bir o kadar da rahat bir ifade vardı.
Batu'nun beni böyle etkilemesine alışmam gerekiyordu artık. Ne var ki insan, kalbinin aynı kişiye tekrar tekrar yenilmesine alışamıyordu.
Sonunda kendimi toparlayıp kapının önünden çekildim.
"Hoş geldin."
Başıyla o klasik selamını verip yanımdan geçerek eve girdi. Ben kapıyı kapatırken salondan Kaan'ın sesi yükseldi.
"Batu! Sonunda!"
Kaan, Batu'yu görür görmez elindeki işi bırakıp yanına gitti. Yüzündeki heyecan, doğum gününün başından beri eksik olmayan gülümsemesini daha da belirginleştirmişti.
"Sonunda gelebildin!" dedi. "Bir an gelmeyeceksin sandım."
Batu, elini Kaan'ın sırtına vurdu. "Geldik işte."
Kaan'ın itirazını duymadan salona doğru yürüdü. Batu, diğerlerinin yanına ulaştığında Kıvanç onu görünce ayağa kalktı. Birbirlerine sarılıp kısa bir şeyler konuştular. Sonra Batu, salondakilerin arasına karıştı.
Ben hâlâ kapının yakınında duruyordum.
Kendime gelmem birkaç saniyemi aldı. Sonra mutfağa yöneldim. Zaten yapacak bir işim vardı. En azından kendime bunu söylemek, bulunduğum yerden uzaklaşmak için yeterliydi.
Mutfakta Kaan'ın doğum günü için hazırlanan yiyecekler masanın üzerinde duruyordu. Tabakların bir kısmı boş, bardakların bazıları eksikti. Birkaç dakika önce Kaan'a yardım etmek için bıraktığım işi tamamlamaya karar verdim.
Buzdolabından içecekleri çıkarıp tezgâha yerleştirdim. Ardından birkaç tabağı alıp salona götürdüm.
Batu, Kıvanç'ın yanındaki koltuğa oturmuştu. Bir kolunu koltuğun başlığına koymuş, elindeki bardağı parmaklarının arasında çeviriyordu. Karşısında oturan Kutay bir şey anlatıyordu. Batu onu dinlerken ara sıra başını sallıyor, bazen de dudaklarının kenarında beliren belli belirsiz bir gülümsemeyle karşılık veriyordu.
Gülümsediğinde yüzünün nasıl değiştiğini seviyordum.
Bu düşünce zihnimden geçer geçmez bakışlarımı ondan çekip elimdeki tabaklara odaklandım.
Harika. Daha geleli beş dakika olmuştu ve ben çoktan kendimi ele vermiştim. Üstelik bunu yaparken ortada beni ele verecek kimse bile yoktu.
Tabakları masaya bıraktım ve yeniden mutfağa döndüm. Mutfak tezgahına yaslanıp ellerimi tezgahın zeminine dayadım ve mutfağın açık olan duvarından Batu'yu incelemeye başladım.
Her zaman soğuk, mesafeli ve ulaşılmaz görünürdü. Belki de onu bu kadar merak etmemin sebebi buydu. Herkese göstermediği taraflarını görmek istiyordum. Beni yanında rahat hissedebileceği insan olarak görmesini istiyordum.
Ama bunları düşünmekle bir şey değişmiyordu.
Batu'nun gözünde kim olduğumu bilmiyordum. Bazen beni fark edip etmediğinden bile emin olamıyordum.
Başımı geri çekip tezgâha döndüm.
Biraz meyve hazırlamaya karar verdim. En azından ellerim bir işle meşgul olursa aklımı da başka bir şeye verebilirdim. Elmaya uzandım, bıçağı aldım ve kesme tahtasının üzerine yerleştirdim.
Tam ilk dilimi kesmiştim ki Kıvanç mutfağa girdi.
"Ceylin, bardaklar kaldı mı?"
"Tezgâhın üzerinde. İstersen içecekleri de götürebilirsin."
Kıvanç, buzdolabından bir şişe su alırken hazırladığım meyvelere baktı.
"Sen neden aramıza gelmiyorsun? Bugün kendini işe vurdun bakıyorum da. Hamaratlığın tuttu."
Gözlerimi meyvelerden ayırmadan dudaklarımı büzdüm. "Hıı. Çok komiksin şu an bayıldım yani gülmekten."
Kıvanç güldü.
"Neyse... Tersinden kalktın herhâlde bugün."
Elindeki şişeyle salona döndü. Ben de gülümseyerek başımı salladım. Abimle atışmak, kafamı dağıtmanın en kolay yollarından biriydi. Üstelik onun yanında kendimi olduğumdan farklı göstermek zorunda hissetmiyordum.
Meyveleri tabağa yerleştirdikten sonra salona götürdüm. Masanın üzerine bırakırken birkaç kişi teşekkür etti. Kaan, tabağı görür görmez yanıma geldi.
"İyi ki varsın!"
"Doğum günü hediyen buydu zaten. Bir tabak meyve."
"Ben senden daha fazlasını beklemiyorum."
"Ne kadar duygulandım, anlatamam."
Kaan güldü, sonra tabağı alıp arkadaşlarının yanına döndü. Ben de boş kalan tepsiyi mutfağa götürdüm.
Bu kez kendime söz vermeden önce düşünmeliydim. Çünkü mutfağa her gelişimde gözlerim salona kayıyordu.
Batu beni fark etmiş miydi, bilmiyordum. Ama fark etmemesi için yeterince çaba göstermiyordum.
Derin bir nefes alıp mutfaktan çıktım. Salona girdiğimde Batu'nun gözleri kısa bir an bana değse de saliseler içerisinde tekrar karşısında ona bir şeyler anlatan Kutay'a döndü.
Bu detayı pek kafama takmamaya çalışarak abimin yanına oturdum. Abim geldiğimi görünce kolunu omzuma sarıp başıma minik bir öpücük bıraktı.
Gerçekten eğleniyordum.
Bunu fark etmek hoşuma gitmişti. Batu aynı odadaydı diye akşamın geri kalanını kendime zehir etmek zorunda değildim. Onu seviyordum, evet. Bu gerçeği değiştiremezdim. Ama hayatımda başka insanlar, başka güzel anlar da vardı.
Ve ben o anların tadını çıkarmak istiyordum.
Bir süre sonra Kaan müziğin sesini yükseltti. Herkesin katılmasını istediği bir oyun başlattı. Önce itiraz edenler oldu, ardından itiraz edenlerin çoğu oyunun ortasında en çok eğlenen kişilere dönüştü. Kıvanç, kuralları yanlış anladığı için iki kez ceza aldı. Kaan ise kendi doğum gününde oyunun kurallarını sürekli değiştirmekle suçlandı.
Ben ise o kadar çok güldüm ki bir noktada gözlerimden yaş geldi. Uzun zamandır böyle rahat hissetmemiştim.
Bir ara gülmekten yorulup mutfağa geçtim. Kendime su doldururken salondaki sesler hâlâ duyuluyordu. Bardağı dudaklarıma götürdüm ve derin bir nefes aldım.
Sonra, hiç istemediğim hâlde, gözlerim yeniden salona kaydı.
Batu ayaktaydı. Kıvanç'la konuşuyordu. Bir elini cebine sokmuş, diğer eliyle bardağını tutuyordu. Yüzündeki ifade her zamanki gibiydi; sakin, ölçülü ve mesafeli.
Onunla aynı odada olmak bile bazen bana yetiyordu. Yanına gitmesem, onunla konuşmasam, hatta beni fark etmese bile...
Bu düşünce içimi hafifçe burktu.
Çünkü insan sevdiği kişinin hayatında yalnızca uzaktan izleyen biri olmak istemiyordu. Ben de istemiyordum. Onunla konuşmak, bir şey anlatırken beni dinlediğini görmek, hiçbir sebep yokken bana gülümsemesine tanık olmak istiyordum.
Bunların hepsi kulağa çok basit geliyordu.
Ama Batu söz konusu olduğunda, en basit şeyler bile ulaşılması zor ihtimallere dönüşüyordu.
Bardağı tezgâha bıraktım. Bu kez bakışlarımı kaçırıp mutfağa saklanmak istemiyordum. Kendime kızmayı da bıraktım. Onu sevdiğimi biliyordum. Onu izlediğimi de biliyordum. Bu, benim gerçeğimdi.
En azından kendi içimde bunu saklamak zorunda değildim.
Başımı yeniden kaldırdığımda Batu, Kıvanç'la konuşmayı bırakmıştı.
Sanki bir şey hissetmiş gibi yüzünü mutfağa çevirdi. Ve gözleri beni buldu. Bir anlığına her şey sustu.
Salondaki kahkahalar, yükselen müzik, Kaan'ın birilerine seslenişi... Hepsi arka planda kaldı. Batu'nun bakışları doğrudan benim üzerimdeydi. Ne kızgın görünüyordu ne de her zamanki gibi sabırsız. Yüzünde okuyabildiğim belirgin bir ifade yoktu.
Sadece bana bakıyordu.
Ben de ona.
Kalbim göğsümde hızlanırken bakışlarımı kaçırmam gerektiğini düşündüm. Her zamanki gibi başımı çevirebilir, elimdeki işle ilgileniyormuş gibi yapabilir, bu anı hiç yaşanmamış sayabilirdim.
Ama yapmadım.
Yıllardır onun bana nasıl baktığını merak etmiştim.
Şimdi, gözlerimin içine bakarken ne düşündüğünü anlamaya çalışıyordum.
Ve yine hiçbir şey bilmiyordum.
Bölüm etkileşimi
