Bölümler 17Şu an: Datesel
- 1 Üçüncü Tekerler1.472 kelime
- 2 Aşık Oldum Celladıma1.109 kelime
- 3 Sessizlik1.591 kelime
- 4 Yağmurlu Sokak1.197 kelime
- 5 Ama Kıskanç1.383 kelime
- 6 Kral ve Muhafız1.280 kelime
- 7 Gece Bitmeden959 kelime
- 8 Kalabalık1.485 kelime
- 9 Overthink1.464 kelime
- 10 Son Nokta1.859 kelime
- 11 Bilinmeyen Numara1.081 kelime
- 12 Biraz Yalnızlık1.582 kelime
- 13 Datesel1.614 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 Kalbim Çoktan Senin Olmuş771 kelime
- 15 Cevapsız1.164 kelime
- 16 Başka Biri Vardı Yanında1.050 kelime
- 17 Yabancı1.626 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
¹³
Datesel
༺༻
Mina'nın arabasının camından dışarıyı izlerken Eylül'ün radyoda çalan şarkıya eşlik edişini dinliyordum. Daha doğrusu, eşlik etmeye çalışmasını.
"Sen şarkı söylemeyi gerçekten bilmiyorsun." dedi Mina, gözlerini yoldan ayırmadan.
Eylül arka koltuktan öne doğru eğildi.
"Sen de araba kullanmayı bilmiyorsun ama ben yüzüne vurmuyorum."
Mina bir anlığına ona ters ters baktı.
"Bir daha arabamda konuşma."
"İstersen inerim."
"İn."
"İnerim!"
"İn o zaman!"
İkisini izlerken gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Sonunda dayanamadım, kahkaham arabanın içine yayıldı. İkisi de aynı anda bana döndü.
"Sen neden gülüyorsun?" diye sordu Mina.
"Çocuk gibisiniz çünkü." dedim kıkırdayarak.
Eylül arkasına yaslandı.
"En azından eğleniyoruz. Senin gibi bütün gün balkonda oturup hayatı sorgulamıyoruz."
Gülümsemem biraz soldu.
Batu'yu kastettiğini anlamak için dâhi olmaya gerek yoktu.
"Konuyu oraya getirmesen olmaz mıydı?"
Eylül'ün yüzündeki ifade yumuşadı.
"Tamam, özür dilerim. Ama bugün onu düşünmeyeceğiz, anlaştık mı?"
Başımı cama çevirdim.
"Deneyeceğim."
"Hayır Ceylin. Denemek yok. Bugün bizimlesin. Güleceğiz, yemek yiyeceğiz, biraz dolaşacağız. Sonra da eve döneceğiz. Bu kadar."
Mina radyonun sesini yükseltti. Bu kez üçümüz de şarkıya eşlik etmeye başladık. Eylül yanlış sözler söylüyor, Mina her fırsatta onu düzeltiyor, ben de ikisinin arasında kalıp gülüyordum.
Bir süredir ilk defa kendimi böyle hissediyordum.
Hafif.
Sanki omuzlarımda taşıdığım bütün düşünceler birkaç dakikalığına başka bir yere bırakılmıştı.
Telefonum çantamın içinde titrediğinde şarkıya eşlik etmeyi bıraktım. Çantayı açıp ekrana baktım.
Bilinmeyen Numara'dan bir mesaj gelmişti.
Bilinmeyen Numara: İyi misin?
Yutkunup birkaç saniye duraksadım. İyi miyim? Ben bile bilmiyordum ki bu sorunun cevabını.
Siz: İyi gibiyim. Sen?
Bilinmeyen Numara: Ben de aynı.
Siz: Neden ki?
Bir şey mi oldu?
Bilinmeyen Numara: Boşver.
Kafanı toplayabildin mi?
Siz: Biraz diyelim işte.
Bilinmeyen Numara: Anladım. İyi olmaya çalış.
Yüzümde kendiliğinden bir tebessüm oluştu.
Siz: Neden beni bu kadar
önemsiyorsun ki?
Görüldü
Çevrimdışı
Kaşlarımı çattım. Neden bir anda gittiğini düşünürken Mina'nın sorusu ile ona döndüm.
"Kiminle mesajlaşıyorsun?"
Telefonumu kilitleyip çantama attım.
"Hiç kimseyle."
Eylül başını koltuğun arasından uzattı.
"Kim bu hiç kimse? Bilinmeyen Numara'n mı yoksa?"
Mina'nın dudaklarında şüpheli bir gülümseme belirdi.
"Tahmin etmiştim. O. Değil mi?"
Eylül kıkırdarken gözlerimi devirdim.
"İkiniz de susabilir misiniz?"
"Tamam tamam. Sadece merak ettik."
Onlara cevap vermedim. Telefonumu yeniden çıkarıp mesaj yazmayı düşündüm ama vazgeçtim.
Bugün gerçekten başka şeylerle ilgilenmek istiyordum.
Hem daha nereye gittiğimizi bile bilmiyordum.
Yaklaşık on dakika sonra Mina arabayı yavaşlattı. Önümüzde, büyük pencerelerinden sıcak bir ışık yayılan bir restoran vardı. Dışarıdaki masalarda küçük mumlar yanıyor, kapının önündeki saksılarda beyaz çiçekler duruyordu.
Kaşlarımı çattım.
"Neden buradayız?"
Mina arabayı park etti.
"İn de görelim."
Arabadan indim ve restoranın girişine doğru yürüdüm. Tam kapının önünde durduğumda içeride, pencere kenarındaki masalardan birinde oturan tanıdık bir yüz gördüm. Can.
Bir an duraksadım. Sonra başımı çevirip arkamdaki iki kıza baktım. Mina bana dünyanın en masum gülümsemesini sundu. Eylül ise gözlerini kaçırdı.
"Hayır." dedim.
"Ne hayırı?" diye sordu Mina.
"Hayır."
"Henüz hiçbir şey söylemedim."
"Can içeride, Mina!"
Eylül başını hafifçe yana eğdi. Mina iki elini havaya kaldırdı teslim olurmuş gibi.
"Ne var? Birlikte yemek yiyeceksiniz. Bunun neresi kötü?"
"Bana neden söylemediniz?"
"Çünkü söyleseydik gelmezdin."
Bu kadar rahat söylemesi karşısında ağzımı açıp kapattım.
Gerçekten de gelmeyebilirdim.
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.
"Size bir daha hiçbir şey anlatmayacağım."
Mina koluma girdi.
"Önce içeri gir. Sonra bize istediğin kadar kızarsın."
"Şu an da kızabiliyorum zaten."
Beni neredeyse sürükleyerek içeri soktu.
Restoran düşündüğümden daha güzeldi. Tavandan sarkan küçük lambalar, masaların üzerindeki mumlar ve arka planda çalan hafif müzik mekâna sakin, romantik bir hava veriyordu. Burası arkadaşlarla oturup gürültü yapacağımız sıradan bir yerden çok, iki kişinin baş başa yemek yiyeceği bir yere benziyordu.
Yani tam da istemediğim şeye.
Can bizi görünce ayağa kalktı. Yüzündeki gülümseme içtendi. Yanına yaklaştığımda bana sarıldı.
"Geleceğini bilmiyordum." dedim.
"Ben de son ana kadar emin değildim." Sonra Mina'yla Eylül'e baktı. "Ama sağ olsunlar, ikisi de çok ısrarcıydı."
Arkamdaki iki hain aynı anda gülümsedi.
"Biz yalnızca insanların güzel vakit geçirmesini istiyoruz." dedi Mina. "Kesinlikle." diye ekledi Eylül.
İkisine dönüp bakışlarımla onları tehdit ettim. Hiç etkilenmediler.
Can sandalyemi çekti.
"Otursana."
Otururken hâlâ kızlara ne yapacağımı düşünüyordum.
Mina çantasını omzuna taktı.
"Biz de şuradaki masaya geçiyoruz."
İşaret ettiği masa, birkaç metre ilerideydi. Orada Emir ve Aras oturuyordu. Yani bütün planı ayarlamışlardı.
Biz Can'la baş başa yemek yiyecektik, onlar da uzaktan bizi izleyeceklerdi.
Harika.
Can karşımdaki sandalyeye otururken gülümsüyordu. Mina ve Eylül ise çoktan tüymüştü ortamdan.
"Sanırım bizi bir araya getirmek için bayağı uğraşmışlar."
Başımı ellerimin arasına almak istedim.
"Sanırım mı?"
Can güldü.
"En azından yemek güzel görünüyor."
Menüye baktım. Sonra ona.
"Önceden biliyor muydun?"
"İstersen kalkıp gidebiliriz," dedi Can. "Gerçekten sorun değil. Benim için fark etmez."
Bunu söylerken yüzünde en ufak bir alınmışlık yoktu.
Bir an durup düşündüm.
Can kötü biri değildi. Aksine, yanında rahat hissedebildiğim insanlardan biriydi. Üstelik buraya gelmemin tek sebebi kızların planı olsa bile onunla yemek yemek dünyanın sonu değildi.
"Yok," dedim. "Madem geldik, yiyelim. Hem burası güzelmiş."
Can gülümsedi.
"Ben de öyle düşündüm."
Menüye göz atmaya başladık.
İlk birkaç dakika biraz garipti. İkimiz de ne sipariş edeceğimize karar vermeye çalışırken arada bir konuşuyor, sonra yeniden menüye dönüyorduk. Fakat siparişlerimizi verdikten sonra sohbet kendiliğinden ilerlemeye başladı.
Bir ara Can'ın bir şey anlatırken yaptığı espiriye kahkahamı tutamadım.
Gülmeye devam ederken birkaç metre ötedeki masaya gözüm kaydı. Mina bana bakıyordu. Beni fark edince başparmağını kaldırıp onayladı. Gözlerimi devirdim. Eylül ise bir şey söyleyip gülerek Emir'in koluna vuruyordu. İkisi de kendi dünyalarındaydı ama arada bir bizim masaya bakmayı ihmal etmiyorlardı.
Onları görmezden gelip Can'a döndüm.
"Bu arada, burayı nereden buldunuz?"
"İnternetten. Mina birkaç yer göstermişti, burayı seçtik."
"Yemekleri güzel mi bari?"
"Birazdan öğreneceğiz."
Tam o sırada siparişlerimiz geldi. Yemek boyunca konuşmaya devam ettik. Can'ın anlattığı komik bir anıya gülerken, bir süredir ilk kez kendimi bir şeyleri unutmaya çalışırken değil, gerçekten eğlenirken yakaladım.
Batu aklıma gelmemiş değildi.
Ama her düşüncemin peşinden gidip kendime neden böyle olduğunu sormamıştım. Belki de bugün ihtiyacım olan şey buydu. Biraz normal hissetmek. Biraz gülmek. Biraz da kendimi, yaşadığım her şeyin ortasında kaybetmemek.
Yemeğimizin sonuna doğru Mina telefonuma bir mesaj attı.
Mina: Nasıl gidiyor? 👀
Telefonu masanın altından kontrol edip cevap yazdım.
Siz: Görüyorsun ya zaten.
Canım benim.
Dişlerimi sıkarak yazdığım mesajı gönderip telefonu çantama koydum. Can bana baktı.
"Her şey yolunda mı?"
"Evet." dedim gülümseyerek.
Bir süre sonra ikimiz de yemeklerimizi bitirdik. Garson masayı toplarken Can su bardağını alıp bir yudum içti.
"İyi ki geldin." dedi.
O kadar sade söylemişti ki bir an ne cevap vereceğimi bilemedim.
"Ben de geldiğime pişman değilim," dedim sonunda.
Can gülümsedi.
"Bu, alabileceğim en iyi cevap sanırım."
Ben de gülümsedim.
Fakat içimde küçük bir huzursuzluk vardı. Can'la vakit geçirmek hoşuma gitmişti ama kızların bunu başka bir şeye dönüştürmeye çalışması beni rahatsız ediyordu. Ona karşı bir şey hissedip hissetmediğimi bile düşünmek istemiyordum.
Çünkü şu an böyle bir şeyi çözmeye ihtiyacım yoktu.
Bir kaç dakika sonra Mina yanımıza geldi.
"Biz tuvalete gidiyoruz." dedi. "Ceylin, sen de geliyor musun?"
Bana attığı bakıştan, bunun yalnızca tuvaletle ilgili olmadığını anladım.
Ayağa kalktım.
"Birazdan gelirim." dedim Can'a.
"Tamam. Ben de hesabı halledeyim."
Kızların peşinden yürürken içimden onları sorguya çekmeye hazırlanıyordum. Tuvalete girer girmez Mina kapıyı kapattı. Ben de kollarımı göğsümde birleştirip ikisine döndüm.
Mina lavabonun önüne geçip ellerini yıkamaya başladı.
"Niye öyle bakıyorsun kızım? Birlikte yemek yemenizde ne var?"
"Birlikte yemek yemekle, bana haber vermeden romantik bir restoranda baş başa yemek ayarlamak arasında büyük bir fark var Mina."
Mina gülmeye başladı. Eylül iç çekti ve yanıma geldi.
"Bizim kötü bir niyetimiz yok ki. Biraz eğlenip kafa dağıt istedik."
Şüpheyle suratlarına baktım. Kaşlarım çatılmıştı.
"Can'la beni sevgili yapmaya mı çalışıyorsunuz?"
Mina hemen başını iki yana salladı.
"Sadece Can'la iyi anlaşıyorsun ve birlikte vakit geçirmenizin kötü bir fikir olmadığını düşündük."
Eylül de başını salladı.
"Son zamanlarda kendini eve kapatıp duruyordun."
Bakışlarımı yere indirdim. Bunu inkâr edemezdim.
Gerçekten de son birkaç gündür kendimi herkesten uzaklaştırmıştım. Batu'yla aramızda yaşananları düşünmekten başka bir şey yapmamış, kendime ayırabileceğim zamanı bile o tartışmanın içinde tüketmiştim.
Eylül koluma girdi.
"Özür dileriz."
İkisine baktım. Öfkeli kalmak istiyordum ama seslerindeki samimiyet buna pek izin vermiyordu.
"Bir daha yapmayın."
"Tamam." dedi Mina. "Söz."
Bir an sessizlik oldu.
Sonra Eylül, yüzünde dikkatle saklamaya çalıştığı bir ifadeyle konuştu.
"Ama kabul et, Can'la eğlendin."
Gözlerimi kapattım.
"Eylül..."
"Ne? Eğlendin işte."
Mina da hemen araya girdi.
"Yemek boyunca güldün. Uzun zamandır seni böyle görmemiştik."
Bu kez cevap veremedim. Çünkü haklıydılar. Can'la konuşurken gerçekten eğlenmiştim. Gülmüştüm. Birkaç saatliğine de olsa kendimi kötü hissetmeyi bırakmıştım. Ama bunun romantik bir anlamı olmak zorunda değildi.
"Can'ı seviyorum." dedim sonunda. "Ama bir arkadaş olarak. Şu an onunla başka bir şey düşünmüyorum."
Eylül'ün yüzündeki ifade yumuşarken Mina kollarını göğsünde birleştirip dikkatle yüzüme baktı.
"Ceylin, bak. Onu bir günde unutmanı beklemiyoruz. Böyle bir şey mümkün değil, biliyoruz."
Eylül devam etti.
"Ama seni üzmesine izin verip sonra hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam etmesini izlemek de istemiyoruz. Senin de kendi hayatın var. Arkadaşların var, yapmak istediğin şeyler var. Her şey onun etrafında dönmek zorunda değil."
Yutkundum. Bunu biliyordum. Bildiğim hâlde uygulamakta zorlanıyordum.
"Ben de bunu istiyorum." dedim sessizce. "Onu düşünmeden bir gün geçirebilmek istiyorum. Ama kendimi zorladıkça daha çok aklıma geliyor."
Mina yanıma gelip omzuma dokundu.
"O zaman düşünmemeye çalışma. Sadece hayatına devam et. Aklına gelirse gelsin. Ama sırf onu düşünüyorsun diye bütün gününü mahvetme."
Eylül hafifçe gülümsedi.
"Bir de eğlenmek için birine âşık olmayı bırakman gerekmiyor. Can'la yemek yedin, güldün. Bu kadar. Her şeyi hemen bir yere bağlamak zorunda değilsin."
Başımı salladım. İçimdeki düğüm tamamen çözülmemişti ama en azından artık biraz daha gevşemişti. Belki de mesele Batu'yu unutmak değildi. Belki mesele, onu hâlâ severken bile kendim için bir şeyler yapabilmekti.
"Tamam." diyip çantamı aldım ve kapıya yöneldim.
Tuvaletten çıktığımızda restoranın içindeki müzik hâlâ aynı sakinlikle çalıyordu. Can masada oturmuş, telefonuna bakıyordu. Bizi görünce başını kaldırıp gülümsedi. Ben de karşılık verdim.
O an, bunun yalnızca güzel bir akşam yemeği olarak kalmasına izin vermeye karar verdim. Ne daha fazlası ne de daha azı.
Batu'yu hâlâ seviyordum. Bunu değiştiremezdim.
Ama bugün, onun yokluğunun içinde kaybolmak yerine kendi hayatımın içinde kalmayı seçmiştim.
Ve şimdilik, bu bana yetiyordu.
Bölüm etkileşimi
