Bölümler 17Şu an: Bilinmeyen Numara
- 1 Üçüncü Tekerler1.472 kelime
- 2 Aşık Oldum Celladıma1.109 kelime
- 3 Sessizlik1.591 kelime
- 4 Yağmurlu Sokak1.197 kelime
- 5 Ama Kıskanç1.383 kelime
- 6 Kral ve Muhafız1.280 kelime
- 7 Gece Bitmeden959 kelime
- 8 Kalabalık1.485 kelime
- 9 Overthink1.464 kelime
- 10 Son Nokta1.859 kelime
- 11 Bilinmeyen Numara1.081 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 Biraz Yalnızlık1.582 kelime
- 13 Datesel1.614 kelime
- 14 Kalbim Çoktan Senin Olmuş771 kelime
- 15 Cevapsız1.164 kelime
- 16 Başka Biri Vardı Yanında1.050 kelime
- 17 Yabancı1.626 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
¹¹
Bilinmeyen Numara
༺༻
Eve döndüğümüzde saat gece yarısını çoktan geçmişti.
Arabanın içinde tek kelime etmemiştim. Kıvanç birkaç kez bana baktı ama bir şey sormadı. Belki yorgun olduğumu düşünüyordu. Belki de konuşmak istemediğimi anlamıştı.
Keşke mesele yalnızca yorgunluk olsaydı.
Kapıyı açıp içeri girdiğimde ayakkabılarımı çıkardım ve çantamı antredeki sehpaya bıraktım. Her zamanki evimizdi. Her şey yerli yerindeydi. Salondaki lambanın altında duran kitap, koltuğun kenarına bırakılmış battaniye, mutfak tezgâhındaki bardak...
Dışarıdan bakıldığında değişen hiçbir şey yoktu.
Ama içimde bir şeylerin yerinden oynadığını hissediyordum.
"Ceylin."
Kıvanç'ın sesiyle arkamı döndüm.
Montunu çıkarıp askıya asıyordu. Bakışları yüzümdeydi.
"İyi misin?
Basit bir soruydu.
Bütün gece boyunca kimsenin sormadığı, benim de kendime sormaya cesaret edemediğim kadar basit bir soru.
"İyiyim."
Kıvanç cevap vermedi. Birkaç saniye beni izledi.
"Emin misin?"
Başımı salladım. "Biraz yoruldum sadece."
"Partide bir şey mi oldu?"
Kalbim sıkıştı. Batu'nun sesi zihnimde yeniden yankılandı.
Bundan sonra yüzüme bile bakma, Ceylin.
Bakışlarımı kaçırdım.
"Yok. Bir şey olmadı."
Kıvanç derin bir nefes verdi. Bana inanmadığını biliyordum. Beni yıllardır tanıyordu; sesimin ne zaman değiştiğini, ne zaman gerçekten güldüğümü, ne zaman bir şeyleri geçiştirdiğimi çoğu insandan daha iyi anlardı.
Yine de üstelemedi.
"Peki," dedi. "Ama bir şey olursa bana anlatırsın, tamam mı?"
Boğazımdaki düğüm kendini belli ederken yutkundum.
"Tamam."
Kıvanç elini başımın üzerine koyup saçlarımı hafifçe karıştırdı.
"Hadi, git uyu."
Odama doğru yürüdüm. Arkama dönüp ona baktığımda hâlâ antrede duruyordu.
"İyi geceler abiciğim."
"İyi geceler." diye mırıldandım sesimi normal tutmaya çalışarak.
Kapımı kapattığımda yüzümdeki ifade de kayboldu.
İnsan bazen en güvendiği kişinin yanında bile her şeyi anlatamıyordu. Çünkü bazı şeyleri dile getirmek, onları gerçek hâle getiriyordu.
Ve ben, Batu'nun söylediklerini hâlâ gerçek kabul etmek istemiyordum.
---
Odamın ışığını açmadım.
Yalnızca yatağımın yanındaki küçük lambayı yaktım. Sarı ışık, odanın karanlığını tamamen dağıtmadan eşyaların üzerine yayıldı. Üzerimi değiştirdim ve saçlarımı gelişigüzel topladım.
Sonra yatağımın kenarına oturdum.
Bir süre hiçbir şey yapmadım.
Telefonumu elime aldım. Ekranda birkaç bildirim vardı. Mina'dan bir mesaj, Eylül'ün gönderdiği bir fotoğraf, Kaan'ın gruba attığı saçma bir video...
Hepsini görmezden geldim.
Batu'nun adını aramadım. Sohbete girmedim. Fotoğraflarına bakmadım.
En azından kendime bunu kanıtlamak istiyordum.
Ama zihnim, benim koyduğum kurallara uymak gibi bir alışkanlığa sahip değildi.
Sözlerini tekrar tekrar hatırlıyordum. Bana bakışını, sesinin nasıl sertleştiğini, son cümlesini söylerken yüzünde beliren o ifadesizliği...
Bir daha görüşmeyiz o zaman.
Gözlerimi kapattım. Yastığımı kucağıma çektim. "Salak..." diye fısıldadım.
Kime söylediğimi bilmiyordum. Ona mı, kendime mi? Muhtemelen ikimize de.
İlk gözyaşı yanağımdan süzüldüğünde yüzümü hemen sildim. Sanki ağlamamaya karar verirsem bedenim de bana itaat edecekmiş gibi.
Etmedi.
Bir süre sonra kendimi tutmayı bıraktım. Başımı yastığa gömdüm. Sesim dışarı çıkmasın diye değil, kendi ağlayışımı duymak istemediğim için.
Batu'nun beni kırmasına kızgındım.
Ama asıl canımı yakan, hâlâ onun ne düşündüğünü merak ediyor olmamdı.
Beni istemediğini söylemişti. Bunu açıkça söylememiş olsa bile sözleri yeterince açıktı. Yine de zihnimin bir köşesi, onun öfkesinin ardında başka bir şey olabileceğini düşünmeye devam ediyordu.
Kendime umut vermekten nefret ediyordum.
Çünkü umut, insanın kendi kendine kurduğu en inandırıcı yalandı.
Bir süre sonra doğrulup komodinin çekmecesini açtım. Günlüğümü çıkardım. Kapağının köşesi biraz kıvrılmıştı. Son sayfayı açıp kalemi elime aldım.
Tarih attım.
Sonra bir süre boş sayfaya baktım.
Nereden başlayacağımı bilmiyordum.
Sonunda yazmaya başladım.
Bir insanın seni sevmediğini anlamak için bunu söylemesine gerek kalmıyor
Duraksadım.
Kalemin ucunu kâğıda bastırdım.
Yalnızca sana nasıl baktığına, bir şey sorduğunda nasıl cevap verdiğine, yanında dururken seni ne kadar yalnız hissettirdiğine bakman yetiyor
Bir damla gözyaşı kâğıdın üzerine düştü. Mürekkep hafifçe dağıldı.
Elimin tersiyle yanağımı sildim.
Ben Batu'ya âşığım
Bu cümleyi yazmak artık zor değildi. Onu ilk kez kendime itiraf etmiyordum. Ne hissettiğimi biliyordum.
Zor olan, devamında yazacaklarımdı.
Ama onun için neyim, bilmiyorum
Kalemi bıraktım. Sayfaya bir süre daha baktım.
Belki de hiçbir şeyim.
Bu kez cümlenin sonuna nokta koydum.
Sanki noktayı koyarsam düşüncelerim de susacaktı.
Günlüğü kapatıp komodine bıraktım. Ardından telefonumu alarak müzik uygulamasını açtım. Uzun zamandır dinlemediğim bir çalma listesini başlattım ve telefonu yastığımın yanına koydum.
Odayı müzik doldurdu.
Birkaç dakika boyunca yalnızca tavana baktım. Şarkının sözlerini takip etmeye çalıştım ama düşüncelerim sürekli başka bir yere kayıyordu.
Batu'nun olduğu yere.
Telefonum titredi.
Ekrana baktığımda yine o kayıtlı olmayan numarayı gördüm.
Bilinmeyen Numara: Hâlâ uyanık mısın?
Mesaja bakakaldım.
İnsanların çoğu bu saatte uyuyor olmalıydı. Benim gibi gecenin ortasında yatağında oturup hayatını sorgulayan başka biri olması tuhaf bir şekilde iyi hissettirmişti.
Siz: Uyumak mümkün olsa uyuyacağım.
(Görüldü)
Siz: Sen neden uyumadın?
Mesajı gönderdikten sonra ekrana baktım. Cevap hemen gelmedi.
Bir dakika geçti.
Sonra iki.
Tam telefonu bırakacakken ekran yeniden aydınlandı.
Bilinmeyen Numara: Kafamda çözmem gereken birkaç şey var.
Bir an durdum.
Siz: Çözebildin mi bari?
Bilinmeyen Numara: Hayır.
Gözlerim istemsizce kapının yanındaki aynaya kaydı. Aynada yüzümün kızarmış olduğunu görebiliyordum. Saçlarım dağılmış, gözlerimin altı şişmişti.
İç çekip yeniden ekrana döndüm. Telefonu yatağın üzerine bırakacakken yeni bir mesaj geldi.
Bilinmeyen Numara: Senin de kafana taktığın şeyler var gibi.
Kaşlarımı çattım.
Siz: Nereden çıkardın?
Bilinmeyen Numara: Bu saatte hâlâ uyanıksın. Bir de uyuyamadığını söyledin.
Siz: Belki uykum yoktur?
Bilinmeyen Numara: Belki.
Bir süre ekrana baktım. Karşımdaki insanın kim olduğunu bilmiyordum. Sesini duymamış, yüzünü görmemiş, hakkında hiçbir şey öğrenmemiştim. Buna rağmen benimle konuşmaya devam ediyordu.
Garipti.
Telefonu yeniden elime aldım.
Siz: Bir şey soracağım.
Bilinmeyen Numara: Sor.
Siz: Numaramı nereden buldun?
Cevap gelmeden önce birkaç saniye geçti.
Bilinmeyen Numara: Bu kadar önemli mi?
Siz: Önemli.
Tanımadığım bir numara gecenin bir yarısı bana mesaj atıyor ve kim olduğunu söylemiyor.
Sence de biraz tuhaf değil mi?
Bilinmeyen Numara: Haklısın.
Siz: O zaman?
Bilinmeyen Numara: Ama bunu sonra açıklarım.
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
İleride söyleyecekmiş gibi konuşuyordu. Ama ben tanımadığım insanlarla böyle belirsiz oyunlar oynamayı sevmiyordum.
Siz: Bak, seninle konuşmak istemediğimden değil ama kim olduğunu bilmediğim biriyle öylece mesajlaşmak bana pek mantıklı gelmiyor.
Mesajı gönderdikten sonra telefonun ekranına baktım.
Bir süre cevap gelmedi.
Tam konuşmanın burada biteceğini düşünmeye başlamıştım ki yeni bir mesaj belirdi.
Bilinmeyen Numara: Anladım. Rahatsız ettiysem kusura bakma.
Beklediğim cevap bu değildi.
Bir an ne yazacağımı bilemedim. Bir yanım konuşmayı sürdürmek istiyordu. Diğer yanım ise bunun nedenini bile açıklayamıyordu.
Belki de gecenin bu saatinde birinin benimle konuşması hoşuma gitmişti. Belki de kendimi biraz daha az yalnız hissetmek istemiştim.
Ama bu, ona güvenmem gerektiği anlamına gelmiyordu.
Birkaç saniye öylece oturdum. Sonra müziğin sesini kıstım ve telefonu komodinin üzerine bıraktım.
Yeterince düşünmüştüm.
Yeterince üzülmüş, yeterince ağlamıştım.
O gece bir de tanımadığım birinin kim olduğunu merak ederek sabahlamak istemiyordum.
Yorganı üzerime çektim. Gözlerimi kapattım ve uyumaya çalıştım.
Ama zihnim yine bildiği yere döndü.
Söyledikleri, bakışları, arkasını dönüp gidişi...
Derin bir nefes aldım ve yüzümü yastığa çevirdim.
Yüzüme bile bakma.
Peki Batu.
Bakmayacaktım.
En azından yarın için kendime verebildiğim tek söz buydu.
Ve ben, uykuya dalmadan hemen önce, ertesi gün her şeyin daha kolay olacağına inanmak istedim.
Bölüm etkileşimi
