Paparazzi kitap kapağı

15. bölüm / 17

Cevapsız

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 17Şu an: Cevapsız

¹⁵
Cevapsız
༺༻
Bilinmeyen Numara: Galiba kalbim, çoktan senin olmuş.

Mesajı okuduktan sonra parmaklarımın ekranın üzerinde öylece kaldığını fark ettim.

Bir kez daha okudum.

Sonra bir kez daha.

Sanki kelimelerin sırası değişirse anlamı da değişecekmiş gibi.

Ama değişmiyordu.

Karşımda, kim olduğunu bilmediğim biri vardı. Sesini hiç duymadığım, yüzünü hiç görmediğim, belki de her gün yanından geçip gittiğim biri... Ve bu insan, kalbinin bana ait olduğunu söylüyordu.

Bana.

Ceylin'e.

Hayatımda ilk kez biri bana böyle bir şey söylüyordu. Üstelik beni gerçekten tanıyıp tanımadığından bile emin değildim.

Başımı kaldırıp gökyüzüne baktım. Serin havadan derin bir nefes çektim içime. Ardından tekrar telefonuma döndüm.

Siz: Ne?
Görüldü

Ekrana bakakaldım. İnsan böyle bir şey söyledikten sonra en azından açıklama yapardı, değil mi? Öylece ortadan kaybolmak da neyin nesiydi?

Parmaklarım klavyenin üzerinde gezindi.

Siz: Şaka mı yapıyorsun?

Bu kez cevap geldi.

Bilinmeyen Numara: Hayır.

Dudaklarımı araladım, sonra yeniden kapattım.

Ne yazacaktım ki? Daha karşımdakinin kim olduğunu bile bilmiyordum.

Siz: Peki, kim olduğunu
söylemeyecek misin hâlâ?

Bilinmeyen Numara: Bu senin için gerçekten bu kadar önemli mi?

Siz: Ne demek önemli mi?
Beni sevdiğini söylüyorsun ama ben daha adını bile bilmiyorum senin.
Mantıklı mı sence?

Bilinmeyen Numara: Değil.
Ama her şey mantıklı olmak zorunda değil. Sana kim olduğumu bir gün söyleyeceğim.
Ama o gün bugün değil Ceylin.

Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Gerçekten sabrımı sınıyordu.

Siz: Beni sürekli böyle
oyalayacak mısın?

Bilinmeyen Numara: Benimle konuşmak zorunda değilsin. Rahatsız oluyorsan söyle, yazmam bir daha. Ya da direkt engelle tuşuna bas.

Mesajı okurken kaşlarım çatıldı.

Siz: Bu kadar kolay mı? O kadar şey konuştuktan sonra engelle deyip geçecek misin?

Bilinmeyen Numara: Eğer konuşmaya devam etmek istiyorsan bir daha kim olduğumu sorma. Sana söyledim, zamanı gelince öğreneceksin.

Siz: Çok sinir bozucusun.
Ciddiyim.

Bilinmeyen Numara: Sen bilirsin.

Sinirle gözlerimi kapattım. Ardından aklıma gelen şey ile tekrar gözlerimi açıp Engelle tuşuna bastım.

İşte bu kadar.

Telefonu cebime koyup apartmandan içeri girdim. Merdivenleri hızla çıkıp kapımızın önüne geldim. Anahtarı kilide sokup çevirdim. Kapı açıldığında içeri girip kapıyı da arkamdan örttüm.

Odama geçtiğimde telefonumu yatağın üzerine fırlatıp üzerimi değiştirdim. Saçlarımı topladım, yüzümü yıkadım ve aynanın karşısında birkaç saniye durdum.

"Kendine gel, Ceylin." diye mırıldandım.

Aynadaki yansımamın bana cevap verecek hâli yoktu. Zaten verebilseydi muhtemelen o da benimle dalga geçerdi.

Odamdan çıkıp salona ilerledim. Kıvanç koltuğa yayılmış, televizyon izliyordu. Elindeki kumandayla kanalları değiştirirken beni fark etti.

"Nerelerdeydin sen?"

"Kızlarla yemek yemeye gittik." dedim yanındaki tekli koltuğa otururken.

"Eğlendin mi bari?"

"Biraz."

Bir süre ekrandaki programı izledik. Ne konuşulanları anlıyordum ne de gerçekten izliyordum. Aklım başka yerdeydi.

Kıvanç kumandayı sehpanın üzerine bıraktı.

"Yarın bir planın var mı?"

"Neden?"

"Meraktan sordum. Bir insan kardeşine soru sorunca altında mutlaka bir şey mi aramak gerekiyor?"

"Senden bahsediyorsak evet."

Güldü.

"Yarın yine tam günlük nöbetim var. Evde tek kalıp kafayı yeme diye söyledim. İstersen arkadaşlarında kalabilirsin."

"Bilmem. Bakarız."

Kıvanç başını iki yana sallayıp ayağa kalktı.

"İyi, sen bilirsin. Ben yatıyorum. Çok geç kalma sen de."

"Tamam."

Birkaç adımda odadan çıkıp gözden kayboldu. Ben de bir süre daha salonda oturdum. Televizyonda bir şeyler konuşulmaya devam ediyordu ama dinlemiyordum. Bir süre sonra başımı koltuğun arkasına yasladım. Günün yorgunluğu yavaş yavaş üzerime çökerken gözlerim ekrandaki görüntülere takılı kaldı. Televizyonun sesi salonu dolduruyordu. Arada bir güldüğüm bir şeyler oluyordu ama neye güldüğümü bile anlamıyordum. Kumandayı elime alıp televizyonun sesini biraz kıstım. Aslında kapatmam gerekiyordu ama nedense canım istemiyordu. Sessizlik, düşüncelerimi daha fazla duymama neden oluyordu. En azından televizyon açıkken kafamın içindeki sesleri bastırabiliyordum.

Başımı yana çevirip koltuğun koluna yaslandım. Gözlerim ağırlaşmaya başlamıştı.

Başımı koltuğun koluna biraz daha yasladım. Televizyonun sesi giderek uzaklaştı. Gözlerim ağırlaşmaya başlamıştı.

Başımı koltuğun koluna biraz daha yasladım. Televizyonun sesi giderek uzaklaştı. Gözlerim kapanırken ekrandan gelen bir cümle dikkatimi çekti.

"...Bazen insanın ihtiyacı olan şey, her şeyin yoluna girmesi değil, her şey yolunda değilken de hayatına devam edebilmektir."

Cümle zihnimin bir köşesine takıldı.

Her şey yolunda değildi.

Belki de uzun zamandır hiçbir şey yolunda değildi. Batu'yu seviyordum ama onun yanında kendimi her geçen gün biraz daha yalnız hissediyordum. Geçmişte yaşadıklarım, içime attıklarım, söyleyemediğim şeyler... Hepsi bir yerde birikmişti.

Ama yine de hayat devam ediyordu.

Ben istesem de istemesem de.

Gözlerimi bir kez daha açmaya çalıştım. Televizyondaki görüntüler birbirine karışıyordu artık. Kalkıp yatağıma gitmem gerektiğini biliyordum ama vücudum buna itiraz ediyordu.

Son duyduğum şey, televizyondaki sunucunun sakin sesiydi.

"Unutmayın, bazen yeniden başlamak için her şeyi geride bırakmanız değil, kendinize bir şans daha vermeniz gerekir."

Dudaklarımın kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

Belki de kendime bir şans vermeliydim.

Bu düşünce zihnimden geçerken gözlerim tamamen kapandı.

Ve uykuya daldım.

---

Telefonumun ısrarla çalmasıyla yüzümü yastığa biraz daha gömdüm.

Bir süre sesin nereden geldiğini anlamaya çalıştım. Sonra yeniden çaldı.

Elimi gelişigüzel yanımda gezdirdim ama telefonumu bulamadım.

Gözlerimi araladığımda tavana baktım.

Bir saniye.

Tavan neden bu kadar tanıdıktı?

Başımı çevirip koltuğun üzerinde olduğumu fark ettim. Üzerimdeki örtü belime kadar kaymıştı. Boynum tutulmuş, saçlarım yüzüme dağılmıştı.

Harika.

Telefon yeniden çaldı.

Bu kez sesin geldiği yöne uzanıp sehpanın üzerindeki cihazı aldım. Ekranda Mina'nın adı yazıyordu.

Aramayı cevapladım.

"Efendim?"

"UYANDIN MI?"

Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırdım.

"Mina, kulağımı sağır edeceksin."

"Uyandın mı diye sordum!"

"Hayır, uykumda cevap veriyorum şu an."

"Çok komiksin. Saat kaç oldu haberin var mı?"

Gözlerimi kısarak ekranın üst köşesine baktım.

"On bir mi?"

"On biri geçiyor Ceylin!"

"Tamam. Ne olmuş?"

Mina güldü.

"Bu arada, bugün ne yapıyorsun?"

"Şimdilik hiçbir şey. Neden?"

"Akşama çıkalım diyorum."

"Yine mi?"

"Ne demek yine mi? Dün akşam çok mu yoruldun?"

"Hayır ama insanın evde durası da geliyor yani arada."

"Ceylin, senin evde durmak dediğin şey tüm gün oturup hayatını sorgulamak. Yanlış mıyım?"

Dudaklarımı birbirine bastırdım.

Beni bu kadar iyi tanıması bazen gerçekten sinir bozucuydu.

"Öyle bir şey yapmıyorum."

"Tabii. Kesinlikle."

"Mina."

"Tamam, tamam. Akşama çıkıyoruz. Eylül de gelecek."

"Bir yere mi gideceğiz?"

"Canımız ne isterse onu yaparız."

"Çok ayrıntılı bir plan olmuş."

"Sağ ol canım."

Gözlerimi devirdim ama yüzümdeki gülümsemeyi engelleyemedim.

Aslında dışarı çıkmak fena bir fikir değildi. Son günlerde kafamın içinde o kadar çok şey dönüyordu ki biraz olsun uzaklaşmak iyi gelebilirdi.

"Tamam," dedim. "Kaçta?"

"Altı gibi hazırlan. Altıda seni alırız."

"Altı mı? Mina, ben daha yeni uyandım."

"Birazdan kadar kendine gelirsin, merak etme."

"Biraz daha uyumayı planlıyordum."

"Uyursan akşama kadar uyanamazsın."

"Ne kadar düşüncelisin."

"Her zaman."

Arka planda Eylül'ün sesini duydum.

"Mina, Ceylin'i ikna edebildin mi?"

"Evet!"

"Benim yerime konuşma!"

Eylül'ün kahkahası telefondan duyuldu.

"Akşam görüşürüz!" dedi Mina.

"Görüşürüz."

Telefon kapandığında birkaç saniye ekrana baktım. Ardından kollarımı başımın üzerine uzatıp esnedim.

Akşam için bir planım vardı.

Basit, sıradan bir plan.

Arkadaşlarımla yemek yiyecek, biraz dolaşacak, belki saçma sapan şeylere gülüp eğlenecektim. Her konuşmanın altında başka bir anlam aramak zorunda olmadığım, birinin bana nasıl baktığını düşünüp durmayacağım birkaç saat...

Buna ihtiyacım vardı.

Ayağa kalkıp üzerimdeki örtüyü düzelttim. Televizyon hâlâ açıktı. Kumandayı bulup kapattım, ardından koltuktaki yastıkları yerlerine koydum.

Tam odama gidecekken sehpanın üzerinde duran telefonumun ekranı aydınlandı.

Bir an durdum.

Sonra yaklaşıp ekrana baktım.

Bir bildirim yoktu.

Yalnızca ekranın yansıması.

Kendi kendime güldüm.

Gerçekten akıllanmak için kaç yaşına gelmem gerekiyordu acaba?

Telefonu alıp cebime koydum ve odama doğru yürüdüm.

Bugün kendime verdiğim tek bir söz vardı.

Günün tadını çıkaracaktım.

Geçmişi, Batu'yu, cevaplanmamış soruları uzun bir süreliğine bir kenara bırakacaktım.

En azından bunu yapmak istiyordum.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

31okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…