Paparazzi kitap kapağı

5. bölüm / 17

Ama Kıskanç

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 17Şu an: Ama Kıskanç

⁵
Ama Kıskanç
༺༻

Kulübün kapısından içeri girdiğim anda yüzüme çarpan ilk şey sıcak hava ve ağır parfüm kokusu oldu. Ardından müzik.

Baslar o kadar güçlüydü ki sanki kalbim ritme ayak uydurmak zorunda kalmıştı. Tavandaki renkli ışıklar dans pistinin üzerinde dönüyor, insanların yüzlerini bir maviye, bir mora boyuyordu. Her köşeden farklı bir kahkaha yükseliyor, konuşmalar müziğin arasında kayboluyor, garsonlar ellerindeki tepsilerle kalabalığın arasından ustalıkla sıyrılıyordu. Kulüp, dışarıdan göründüğünden çok daha kalabalıktı.

Bir an girişte durup etrafıma baktım. İçimde garip bir huzursuzluk vardı. Belki kalabalıktan, belki yüksek sesten, belki de bu akşam buraya gelmek için kendime bulduğum bütün bahanelerin aslında ne kadar saçma olduğunu fark etmemden kaynaklanıyordu.

Evde otursaydım en azından rahat kıyafetlerimin içinde olurdum. Kahvemi içer, bir film açar ve hayatıma huzur içinde devam ederdim.

Ama hayır. Benim illa sosyalleşmem gerekiyordu. Çünkü Mina'ya göre insanın evde oturması, hayatını boşa harcamasıyla eş değerdi.

Telefonumu çantama koyup kalabalığın arasından ilerledim. Gözlerim kızları ararken bir yandan da insanlara çarpmamaya çalışıyordum.

Tam birine çarpmak üzereyken tanıdık bir kahkaha duydum. Eylül.

O kahkahayı dünyanın öbür ucundan bile tanırdım. Bir gün gizlice bir yere girsek, Eylül'ün kahkahası yüzünden beş dakika içinde yakalanacağımıza emindim.

Sesin geldiği tarafa döndüm. Ve sonunda onları gördüm.

Mina, Eylül, Aras ve Emir, kulübün biraz daha sakin olan köşesindeki geniş bir koltuğun etrafında toplanmışlardı. Masanın üzerinde içecekler vardı. Mina bir şey anlatıyor, Eylül kahkahalarla gülüyor, Aras da arada lafa girerek onu daha çok sinirlendiriyordu. Her şey olması gerektiği gibiydi. Ta ki masanın diğer ucundaki yabancıyı görene kadar.

Çocuk, Aras'ın yanında oturuyordu. Üzerinde siyah bir gömlek vardı, kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı. Koyu renk saçları biraz dağınıktı. Yüzünde rahat, kendinden emin bir ifade vardı. Arkasına yaslanmış, Emir'in anlattığı şeye sadece yarım bir gülümsemeyle karşılık veriyordu.

Mina beni fark ettiği anda yüzü aydınlandı.

"CEYLİİİİN!" Bütün kulübün bunu duyduğuna emindim.

Elimi kaldırıp ona doğru yürüdüm. "Bağırmana gerek yok, buradayım."

"Sonunda geldin!" Mina ayağa kalkıp bana sarıldı. "Ömrüm seni beklemekle geçti."

Kıkırdayıp kınayıcı bir bakış attım. "Abartma."

Gözüm masanın diğer ucunda oturan çocuğa takıldı. O da bana bakıyordu. Göz göze geldiğimizde hafifçe gülümsedi ve ayağa kalktı.

"Sen Ceylin olmalısın."

"Demek adımı duydun."

"Biraz." Elini uzattı. "Can."

Elini sıktım. "Ceylin."

"Memnun oldum Ceylin."

"Ben de."

Can yeniden yerine otururken bana yanındaki boş yeri gösterdi. "Buraya oturabilirsin."

Oturmadan önce diğerlerine baktım. Mina'nın yüzündeki ifadeyi görmemek için özellikle çaba sarf etmem gerekiyordu. Kızın gözleri resmen "planım işliyor" diye bağırıyordu.

Yanına oturdum. Can hafifçe bana döndü.

"Aras senden bahsetmişti."

"Umarım iyi şeyler söylemiştir."

"Aras ne derse desin. Kendi gördüğüme bakarım ben."

Mina ve Eylül masaya imalı bir "OOO" fırlatırken Emir ve Aras gülüşerek birbirini dürtüyordu.

"Ben göründüğüm gibi değilim ama. Biraz riskli bir yöntem." diye araya girdim.

"Ben risk almayı severim. Sorun yok."

Ben hafifçe gülerken masadakiler tekrar ima ile bize bakıp gülmeye başladı.

Özgüveni yerindeydi. En azından konuşma konusunda sıkıntı yaşamayacağı belliydi. Bana sorular soruyor, cevaplarımı dikkatle dinliyor, arada kendi hayatından bir şeyler anlatıyordu. Kaba değildi. Hatta oldukça sempatikti.

Sorun da tam olarak buydu.

Can'da yanlış bulabileceğim hiçbir şey yoktu.

Ama birinin kusursuz derecede iyi olması, ona karşı bir şey hissedeceğim anlamına gelmiyordu. Bazen insanın karşısındaki kişi ne kadar iyi olursa olsun, kalbi gidip en ulaşılmaz insana takılıyordu.

Benim kalbim de sağ olsun, gidip duvarla konuşmayı insanlarla konuşmaya tercih eden birine bağlanmıştı.

Daha onu düşünür düşünmez kendi kendime kızdım.

Gözlerimi masadaki içeceğe indirip kendimi konuşmaya odakladım.

Can, başını bana doğru eğdi.

"Bir şey mi oldu?"

"Hayır, neden?"

"Bir an daldın."

"Biraz yorgunum sadece."

"İstersen biraz daha sakin bir yere geçebiliriz. Hem daha rahat konuşuruz."

Bu teklif karşısında gülümsedim. "Yok, iyiyim. Hem arkadaşlarımla oturmak istiyorum."

"Tabii. Sorun değil." Israr etmedi. Bu hoşuma gitmişti.

Bir süre hep birlikte sohbet ettik. Eylül, yaşadığı saçma bir olayı anlatırken Mina gülüyor ve gülerken de koltuktan kayıyordu. Aras her zamanki gibi laf sokmadan duramıyor, Emir de ikisinin arasında hakemlik yapmaya çalışıyordu.

Ben de gerçekten eğlenmeye başlamıştım.

Hatta bir ara onu düşünmediğimi bile fark ettim. Bakın, bu büyük bir başarıydı. Madalya falan verilmesi gerekiyordu.

Ta ki gözlerim kalabalığın diğer tarafına kayana kadar. Önce tam olarak seçemedim. Dans pistinin biraz uzağında, loş ışıkların altında birkaç kişi ayakta duruyordu. Birisi arkadaşına bir şey anlatıyor, diğeri telefonuyla ilgileniyordu.

Sonra siyah bir sweatshirt gördüm. Ardından tanıdık bir yüz. Ve dünya, benim için birkaç saniyeliğine durdu. Tahmin edileceği üzere, Batu.

Elimdeki bardağı masaya bırakırken hareketlerim yavaşladı.

Evren bana büyük bir şaka yapıyor olmalıydı. Bu çocuk neden her yerdeydi?

Rüyamda beni öpmek üzereydi. Evde kapıma gelmişti. Şimdi de burada karşıma çıkmıştı. Bir sonraki aşamada banyomdaki aynadan çıkıp diş fırçamı istemesini bekliyordum.

Batu, yanında duran çocukla konuşuyordu. Başını hafifçe yana çevirdiğinde bakışları kalabalığın üzerinden geçti. Ve beni buldu. Göz göze geldik.

Yüzündeki ifade değişmedi. Ne şaşırmış gibi göründü ne de beni burada gördüğüne özellikle sevinmişti. Ama bakışlarını da hemen çekmedi. Ben de çekmedim. Neden çekmediğimi bilmiyordum. Belki şaşkınlıktan, belki de onun burada olmasının bütün akşamımı altüst etmiş olmasından.

Batu'nun bakışları bir an masaya kaydı. Önce Aras'a, sonra Emir'e baktı. Ardından gözleri yeniden bana döndü. Daha doğrusu, yanımda oturan Can'a. Can tam o sırada bana bir şey söyleyip gülümsedi. Benim gülümsememek için gösterdiğim çabayı kimse fark etmemişti ama Batu'nun yüzündeki küçük değişimi fark ettim.

Çenesi hafifçe gerildi. Kaşları belli belirsiz çatıldı. Sonra başını çevirip yanındaki çocukla konuşmaya devam etti. Gözlerimi ondan ayırdım.

Kalbim neden hızlanmıştı? Hayır, hayır. Bunun hiçbir anlamı yoktu. Batu'yu burada görmek yalnızca beklenmedik bir şeydi. İnsanlar aynı şehirde yaşıyordu. Aynı yerlere gidebilirdi. Bu, gayet normaldi. Gayet. Normal.

Kendimi ikna etmeye çalışırken telefonum çantamda titredi.

Çıkarıp ekrana baktım.

Baş Belası Arıyor...

Yükses sesten dolayı rahat konuşamayacağım için masadakilere "Ben birazdan geliyorum." diyip masadan ayrıldım. Kulüpten çıkıp ara sokağa girdim. Sesler azaldığında telefonu açıp kulağıma götürdüm.

"Niye açmıyorsun iki saattir?"

"Abi açtım ya işte. N'oldu?"

"Bir dahakine bekletme. Neredesin sen?"

Derin bir iç çektim. Kamera falan mı takmıştı vücuduma? Ne zaman ondan gizli dışarı çıksam telefonlarım susmuyordu.

"Dışarıdayım." Gözlerimi kapattım. İşte başlıyordu.

"Ne dışarısı Ceylin? Müzik sesleri duyuyorum? Neredesin sen? Tek misin?

"Yalnız değilim. Mina, Eylül falan var işte biliyorsun."

"Neredesin?" diye yineledi sinirli bir ses tonuyla.

Bir an duraksadım. Kulübü söyleyip söylememek arasında kaldım. Ardından "Kulüpteyiz." dedim çekinerek.

Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu. "Canlı konum at bana. Ayrıca 12 olmadan eve dön. Görüntülü arayacağım çünkü. Bir şey olursa beni ararsın."

Kızmamasına elimde olmadan yüksek sesle sevinerek "Tamam, merak etme abiciğim." dedim.

"Merak ediyorum Ceylin."

Sesindeki endişeyi duyunca gülümsemem yumuşadı. "Tamam. Söz. Dikkat edeceğim."

"Telefonun açık kalsın."

"Tamamdır. Seviyorum seni."

"Ben de seni."

Gülümseyerek telefonu kapattım. Birkaç saniye ekrana baktıktan sonra iç çekerek gökyüzüne diktim başımı. İçerideki müzik kapının arkasında boğuk bir uğultuya dönüşmüştü. Sokak lambasının altında durup telefonumu açtım. Abime konumu gönderdim, ardından ekranı kapattım.

Bir süre öylece durdum. Soğuk hava iyi gelmişti. En azından artık beynim aynı anda hem Can'ı hem Batu'yu hem de o mâlum rüyamı düşünmek zorunda değildi.

Telefonumu çantama koyup arkama döndüm. Arkamı döndüğüm gibi Batu'yu dibimde görmem bir oldu. Hafifçe irkilip bir adım geri gittim. O ise kollarını göğsünde birleştirmiş dik dik bana bakıyordu. Ne zaman dışarı çıktığını, dibime kadar geldiğini fark etmemiştim bile.

"Batu?"

Kısa bir sessizliğin ardından gözlerimi kaçırıp konuştum: "Bir şey mi oldu?"

"Ne işin var bu saatte burada?"

Gözlerimi yüzüne çıkardım. Batu beni sorguya mı çekiyordu yani?

"Neden sordun ki?" dedim utangaç bir sesle.

Batu kısa bir nefes verdi. Sanki benimle konuşmak sabrını tüketiyormuş gibi başını iki yana salladı. "Abinin haberi var mı?"

Soruyu duyunca yüzümdeki ifade değişti. "Var. Az önce konuştum onunla."

Batu cevap vermedi. Birkaç saniye boyunca yüzüme baktı. Bakışları sertti ama altında anlamlandıramadığım başka bir şey daha vardı. Endişe mi? Kıskançlık mı? Yok artık.

Batu'nun kıskanması için önce kıskanacağı bir şeyin olması gerekiyordu. Ben onun neyiydim ki?Hiçbir şeyi.

Batu başıyla kulübü işaret etti. "O yanındakiler kim? Nasıl tiplerle takılıyorsun sen?"

İşte şimdi gerçekten şüphelenmeye başlamıştım.

"N-ne?" Sesim titrek çıkmıştı. Batu'nun benimle bu kadar ilgilenmesi asla alışık olmadığım bir şeydi.

"Ne, ne?"

Birden yüksek çıkan sesi ile irkilip başımı eğdim. Burnundan alaycı bir nefes verdiğini duyunca tekrar başımı kaldırıp suratına baktım. Boy farkı yüzünden bana üstten bakan bakışlarında düpedüz alay vardı. Dudağının tek kenarı kıvrılmış, kaşları hafifçe çatılmıştı.

"Korkuyor musun sen benden?"

Duyduğum şey ile gözlerim büyüdü. Batu gözlerini kısıp bakışlarımı taradı. Sanki her mimiğimi dikkatle inceliyordu. Ben ise neye şaşıracağımı şaşırmış hâlde alık alık Batu'ya bakıyordum.

"Ceylin."

Yutkundum. Yapabildiğim tek hareket de buydu zaten.

Batu yüzündeki tebessümü saniyeler içinde yok edip bir kez daha dikkatle baktı suratıma. Ardından arkasına dönüp tekrar kulübe girdi. İçeri girerken ağzına yerleştirdiği sigara ile saniyeler içinde gözden kayboldu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

56okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…