Bölümler 17Şu an: Kral ve Muhafız
- 1 Üçüncü Tekerler1.472 kelime
- 2 Aşık Oldum Celladıma1.109 kelime
- 3 Sessizlik1.591 kelime
- 4 Yağmurlu Sokak1.197 kelime
- 5 Ama Kıskanç1.383 kelime
- 6 Kral ve Muhafız1.280 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 Gece Bitmeden959 kelime
- 8 Kalabalık1.485 kelime
- 9 Overthink1.464 kelime
- 10 Son Nokta1.859 kelime
- 11 Bilinmeyen Numara1.081 kelime
- 12 Biraz Yalnızlık1.582 kelime
- 13 Datesel1.614 kelime
- 14 Kalbim Çoktan Senin Olmuş771 kelime
- 15 Cevapsız1.164 kelime
- 16 Başka Biri Vardı Yanında1.050 kelime
- 17 Yabancı1.626 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
⁶
Kral ve Muhafız
༺༻
Bazı insanlar hayatınıza öyle büyük olaylarla girmezdi.
Ne gökyüzü kararırdı ne de zaman dururdu. Arka planda romantik bir şarkı çalmaz, kalbiniz göğüs kafesinizi parçalayacakmış gibi atmazdı.
Bazen yalnızca kapınız çalardı.
Ve siz, o kapıyı açtığınızda hayatınızın geri kalanında unutamayacağınız biriyle karşılaşırdınız.
Ben Batu'yla tanıştığımda 14 yaşındaydım.
Henüz büyümemiştim ama çocuk da sayılmazdım. İnsanların bana acıyarak bakmasından nefret edecek kadar büyümüştüm mesela. Fakat geceleri evin içinde tek başıma kalmaktan korkacak kadar da çocuktum.
Annemle babamı kaybedeli çok olmamıştı.
Evimiz hâlâ onların yokluğuna alışamamıştı. Koridordaki fotoğraflar, salondaki koltuklar, mutfakta artık kimsenin kullanmadığı fincanlar... Her şey yerli yerindeydi. Bir tek onlar yoktu.
Ve geride kalan hayatımızın ağırlığı, tamamen abimin omuzlarına binmişti.
Bana belli etmemeye çalışıyordu. Yorulduğunu, geceleri uyuyamadığını, bazen bir şey söylemek için ağzını açıp sonra vazgeçtiğini görüyordum.
Ama o zamanlar insanları anlamak konusunda pek başarılı değildim. Ben kendi acımın içinde kaybolmuşken onun da boğulduğunu fark edememiştim.
Ta ki o akşama kadar.
Abimin biraz hava almak için dışarı çıktığını düşündüm. Son günlerde bunu sık sık yapıyordu zaten. Bazen saatlerce yürüyüp geri geliyor, bazen de balkonda oturup hiçbir şey söylemeden uzaklara bakıyordu.
Fakat bu kez gitmeden önce bana bakmamıştı bile.
İçimde büyüyen huzursuzluğu susturmak için televizyonu açtım. Sesini yükselttim. Evin sessizliği dağılır sanmıştım ama olmadı. Televizyondaki insanların kahkahaları bile evin içindeki boşluğu daha belirgin hâle getiriyordu.
Abim daha fazla dayanamamıştı.
Bunu o gece anlamamıştım. Bana kızdığı için gittiğini, beni de herkes gibi bırakıp gidebileceğini düşünmüştüm.
Meğer bazen insan, sevdiği insanları terk etmek için değil, onların yanında daha fazla dağıldığını belli etmemek için uzaklaşırmış.
Ama bunu on dört yaşındaki bir çocuğa kim anlatabilirdi ki?
Gözlerimden yaşlar bir bir akarken dizlerimi göğsüme çekip koltuğun köşesine oturdum. Saat ilerledikçe duvar saatine daha sık bakmaya başladım. Dışarıdan gelen her sesle başımı kapıya çeviriyordum.
Bir anda zil çaldı. Nefesim boğazıma takıldı. Koltukta doğrulurken ellerimin titrediğini fark ettim. Kendime kızdım. Korkmuyordum. Sadece... Sadece abimin gelmesini umuyordum.
"Abi?" diye seslendim. Sesim evin içinde kayboldu. Cevap yoktu.
Kapı ikinci kez çaldığında kendimi ayağa kalkmaya zorladım.
Her adımda duraksayarak koridora ilerledim. Kapının önünde birkaç saniye bekledim. Elimi kapı koluna uzattım, sonra geri çektim. Bir an daha bekledim. Yutkundum. Ardından tirteyen elimi kulpa uzatıp kapıyı ağır ağır açtım.
Karşımda uzun boylu bir çocuk duruyordu. Kumral saçları dağınıktı, ilk dikkatimi çeken şey ise yeşil gözleri olmuştu. Batu ve yeşil gözleri. Sanki o gözleri ömrüm boyunca unutmayağımı o an bile biliyordum.
Batu beni ağır hareketlerle süzüp tereddütle suratıma baktı.
"Ceylin misin sen? Kıvanç'ın kardeşi?"
Tekrar yutkunup başımı aşağı yukarı salladım çekinerek. Derin bir nefes alıp konuşmaya başladı.
"Abin nerede peki?"
Omuzlarımı kaldırdım gözlerimden yaşlar sel gibi akarken.
"A-abim... Beni terk etti. Bıraktı beni... Gitti."
Sesim giderek şiddetlenen ağlamam yüzünden zar zor çıkıyordu. Ne kadar saklamaya çalışsam da olmuyordu. Başımı eğip gözlerimi sildim.
Batu ise boyuma yetişmek için dizlerinin üzerine ellerini koyup eğildi. Yüzü yüzümle aynı hizaya geldiğinde eli ile gözyaşlarımı sildi. Kaşları çatıktı, ama sinirli değildi. Dudakları gülmüyordu, ama üzgün değildi. Gözleri ciddiyetle bakıyordu. Sadece ciddiyet ve benim yıllar sonra bile anlam veremediğim bir mesafe vardı gözlerinde.
"Korkma. Abin gelecek birazdan. Hava almaya çıkmıştır. O seni bırakmaz."
Batu'nun sözleriyle dudaklarımı birbirine bastırdım. Ona inanmak istiyordum. Abimin beni bırakmayacağına, birazdan kapıdan içeri girip her şeyin eskisi gibi olacağına inanmak istiyordum. Ama içimdeki korku, duyduğum her güzel cümleden daha büyüktü.
"Ya gelmezse?" diye mırıldandım.
Batu birkaç saniye yüzüme baktı. Ardından derin bir nefes alıp doğruldu. "O zaman gider, bulurum abini." Sesi sakindi. "Ama önce bir sakinleş, nefes al."
Gözyaşlarımı silmek için kollarımı yüzüme götürdüm ama sustukça daha çok ağlıyordum sanki. Burnumu çekip nefes almaya çalıştım.
"Ben... Ben evde tek başıma kalmak istemiyorum." Bu kez sesim öyle küçük çıkmıştı ki söylediğim şeyden kendim bile utandım. Başımı önüme eğdim. 14 yaşındaydım ve bir yabancının karşısında bu kadar çaresiz görünmek istemiyordum.
"Tamam." Bir an durdu. "O zaman sen evde uyurken ben abini bulup sana getireceğim. Anlaştık mı?"
Başımı kaldırıp ona baktım.
"Gerçekten mi?"
"Gerçekten."
Batu derin bir nefes alıp "İçeri girebilir miyim?" diye sordu.
Hemen kenara çekildim. Başını hafifçe eğip içeri girdi, ardından kapıyı kapattı. Peşinden salona gittim. Koltuğun en ucuna otururken o da karşımdaki koltuğa yerleşti. Aramızda bir sehpa vardı. Bir süre ikimiz de konuşmadık.
Sessizlik uzadıkça içimdeki düşünceler yeniden canlanmaya başladı.
"Abim neden gitti?" diye sordum aniden.
Batu bakışlarını bana çevirdi.
"Bilmiyorum."
"Sen onun arkadaşısın. Bilmen gerekmiyor mu?"
"Kim olursam olayım, her şeyi bilemem."
Cevabına bozulup dudaklarımı büktüm.
"Ben onun kardeşiyim. Benim bilmem gerekiyor."
"Bazen insanlar çok yorulduklarında biraz uzaklaşmak isterler. Kimseyi sevmedikleri için değil, kafalarının içindeki sesleri susturamadıkları için."
Gözlerimi kırpıştırdım. Fakat bu dırada gözünde biriken yaşlar da tekrar yanağımdan süzülmeye başlamıştı çoktan.
Batu yavaşça yerinden kalkıp mutfağa gitti. Birkaç dakika sonra elinde bir bardak suyla geri döndü. Bardağı bana uzattı.
"Al bakalım."
Bardağı iki elimle tutup küçük bir yudum aldım sudan.
"Biraz daha iç."
Söylediğini yaptım. Sonra bardağı sehpanın üzerine bıraktım. Batu koltuğun diğer ucuna oturmuş, beni izliyordu. Ağlamaktan başım ağrımaya başlamıştı. Göz kapaklarım ağırlaşıyor, koltuğun yumuşaklığı beni kendine çekiyordu.
Batu telefonunun ekranına baktı.
"Geç oldu. Uyusan iyi olur sanırım."
Hemen başımı kaldırdım. "Uyumak istemiyorum."
"Neden?"
"Ya abim ben uyurken gelirse?"
"Ben buradayım."
"Ya sen gidersen?"
Soruyu sorar sormaz sustum. Fazla ileri gittiğimi düşünmüştüm. Sonuçta Batu benim hiçbir şeyim değildi. Abimin arkadaşıydı yalnızca. Beni tanımıyordu bile.
Ama o, soruma gülmedi.
"Sen uyuyana kadar buradayım," dedi. "Sonra da abini bulmaya gideceğim."
"Ya dönmezsen?"
Batu başını hafifçe yana eğdi.
"Her zaman en kötü ihtimali düşünmek zorunda değilsin. Ben sana döneceğim diyorsam dönerim."
Yutkunup dudaklarımı birbirine bastırdım. Ardından bakışlarımı önümdeki halıya çevirip başımı salladım. Batu ise bakışlarını üzerimden çekip başını eğdi. Birkaç dakika öylece durduktan sonra sessizliği bölen o oldu.
"Uyumak için yaptığın bir şey var mı? Işıkları kapatmak, yorgana sarılmak gibi. Böyle giderse uyuman pek mümkün değil sanki."
Başımı kaldırıp birkaç saniye düşündüm söyleyip söylememek arasında. Ardından dudaklarımı kemirerek başımı eğdim ve utanarak "Şey... Abim, bana masal anlatırdı uyumam için. Ne olursa olsun işe yarıyor genelde." diye mırıldandım.
Ben gülmesini, bana belki biraz alayla bakmasını bekliyordum. Sonuçta ne kadar çocuk olursam olayım 14 yaşında büyüme çağında bir kızdım ve masal dinleyerek uyumak herkesin dalga geçeceğini düşündüğüm bir şeydi.
Ama Batu gülmedi, alay etmedi, dalga geçmedi. Düşündüğüm gibi bir şey olmadı. Sadece derin bir nefes alıp "Tamam o zaman... Dinle." dedi. Arkasına yaslandı, birkaç saniye tavana baktı. Sanki aklında bir hikâye arıyordu. Birkaç saniye sonra bakışlarını bana çevirdi.
"Sana bir muhafızın hikâyesini anlatayım."
Sessizce başımı salladım. Koltuktaki yastıklardan birini alıp başımın altına koydum ve hafifçe yan yatarak rahat bir pozisyona geçtim.
Batu birkaç saniye sessizce bana baktıktan sonra anlatmaya başladı: "Çok uzaklarda, kışın aylarca sürdüğü bir krallık varmış. Öyle soğuk olurmuş ki geceleri gökyüzündeki yıldızlar bile donmuş cam parçaları gibi görünürmüş."
Gözlerimi kırpıştırdım. Batu anlatmaya devam etti.
"Bu krallığın bir kralı varmış. Zenginmiş, güçlüymüş. Koca bir sarayda yaşar, şöminelerinin başında oturur, üzerine en güzel kumaşlardan dikilmiş elbiseler giyermiş. Ülkesindeki herkes onun adını bilirmiş ama kralın bilmediği bir şey varmış."
"Neymiş?" diye fısıldadım.
"İnsanların ne kadar üşüdüğü." Batu kısa bir süre dursa da anlatnaya devam etti. "Bir gece kral, sarayına dönerken surların önünde nöbet tutan genç bir muhafız görmüş. Hava dondurucuymuş. Rüzgâr, muhafızın ince üniformasının içinden geçiyor, adamın ellerini uyuşturuyormuş. Kral ona yaklaşmış. 'Üşüyor musun, muhafız?' diye sormuş. Muhafız başını eğmiş. 'Soğuğa alışkınım, kralım.' diye cevaplamış. Kral bu cevabı duyunca etkilenmiş. Genç adamın cesaretini beğenmiş. Ona dönüp şöyle demiş: 'Burada bekle. Sana sıcak bir elbise göndereceğim.' Sonra sarayına dönmüş. Ama saraya girince başka meselelerle uğraşmaya başlamış. Danışmanlar, vergiler, savaş hazırlıkları... Muhafıza verdiği sözü unutmuş."
İçimde bir şey kıpırdadı. Hikâyenin devamını merak ediyordum ama nedense içim de sıkılmaya başlamıştı.
"Sonra ne olmuş?" diye sordum. Batu bir an gözlerime baktı.
"Sabah olduğunda askerler nöbet yerinde muhafızı bulmuş. Geceyi atlatamamış. Yanındaki taş duvara titreyen elleriyle bir cümle yazmış."
Batu sustu.
"Ne yazmış?" diye sordum dayanamayıp.
" -Kralım, ben soğuğa alışkındım. Beni soğuk değil, sizin sıcak elbise vaadiniz öldürdü."
---
Bölüm etkileşimi
