Bölümler 17Şu an: Gece Bitmeden
- 1 Üçüncü Tekerler1.472 kelime
- 2 Aşık Oldum Celladıma1.109 kelime
- 3 Sessizlik1.591 kelime
- 4 Yağmurlu Sokak1.197 kelime
- 5 Ama Kıskanç1.383 kelime
- 6 Kral ve Muhafız1.280 kelime
- 7 Gece Bitmeden959 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 Kalabalık1.485 kelime
- 9 Overthink1.464 kelime
- 10 Son Nokta1.859 kelime
- 11 Bilinmeyen Numara1.081 kelime
- 12 Biraz Yalnızlık1.582 kelime
- 13 Datesel1.614 kelime
- 14 Kalbim Çoktan Senin Olmuş771 kelime
- 15 Cevapsız1.164 kelime
- 16 Başka Biri Vardı Yanında1.050 kelime
- 17 Yabancı1.626 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
⁷
Gece Bitmeden
༺༻
Masadaki kahkahalar, müziğin yüksek sesini bastırmaya yetmiyordu.
Mina, Eylül'ün kulağına bir şeyler fısıldıyor, ardından ikisi birden kahkahalara boğuluyordu. Can ise karşımdaki koltuğa yayılmış, elindeki bardağı parmaklarının arasında çevirerek bir şeyler anlatıyordu. Ben de arada konuşmaya katılıyor, gülümsüyor ve mümkün olduğunca eğlenmeye çalışıyordum.
Aslında fena da gitmiyordu.
En azından birkaç dakika önceye kadar öyle olduğunu düşünüyordum.
Batu'yla dışarıda yaptığımız konuşmanın ardından onu bir daha görmemiştim. Önce içeri girip arkadaşlarının yanına döndüğünü düşünmüştüm. Sonra belki başka bir yere geçtiğini. Derken aradan zaman geçtikçe kulüpten ayrılmış olabileceği fikri ağır basmaya başlamıştı.
Gitmişti belki de. Ne yani, bütün gece onu arayıp duracak değildim. Zaten kendisiyle konuşmak gibi bir niyetim de yoktu. Bunu kendime kaç kez tekrarladığımı saymayı bırakmıştım.
"Sen bizi dinliyor musun?" Mina'nın sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım. Başımı kaldırdığımda masadaki herkesin bana baktığını gördüm.
"Ne?"
Eylül gözlerini devirdi. "Can sana az önce bir şey sordu."
Bakışlarımı Can'a çevirdim. Yüzünde hafif bir gülümsemeyle beni izliyordu. "Ben de buradayım bu arada." dedi.
"Fark ettim."
"Öyle mi? Bütün gece başka bir yerdeymişsin gibiydi."
Gülümsemeye çalıştım. "Biraz yoruldum sadece."
Can başını salladı ama yüzündeki ifade değişmedi. Sanki söylediğime pek inanmamıştı.
"İstersen biraz hava alabiliriz."
"Yok, iyi böyle. Sağ ol."
Israr etmedi. Yeniden sohbete döndü, ben de derin bir nefes alıp önümdeki bardağa uzandım.
Belki de gerçekten yorulmuştum. Belki müziğin sesi başımı ağrıtmaya başlamıştı. Belki de aklımı sürekli aynı insana götüren bu saçma düşüncelerden kurtulmak için biraz uyumam gerekiyordu.
---
Saatin kaç olduğunu bilmiyordum ama kulübe geldiğimizden beri epey zaman geçmişti. Ayaklarım ağrımaya başlamış, müziğin sesi de ilk geldiğimizdeki kadar eğlenceli olmaktan çıkmıştı.
Eylül telefonunun ekranına bakıp iç çekti. "Ben artık gideyim. Emir, hadi."
Mina hemen Aras'a döndü. "Biz de kalkalım mı? Benim de uykum geldi."
"Senin her zaman uykun geliyor zaten." dedi Eylül. İkimiz de güldük.
Masadaki herkes toparlanmaya başladı. Çantamı alıp ayağa kalktım. Telefonumu kontrol ettiğimde birkaç bildirimin dışında yeni bir şey olmadığını gördüm.
Can yanıma geldi. "Sen nasıl gideceksin?"
"Taksi çağırırım."
"Ne taksisi bu saatte? Ben bırakırım seni."
Başımı kaldırdım. "Nasıl?"
"Motorla." omuz silkti. "Motorum dışarıda."
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Can kötü biri gibi görünmüyordu. Hatta gece boyunca bana karşı gayet nazik davranmıştı. Fakat onu henüz doğru düzgün tanımıyordum. Üstelik birinin arkasına oturup gecenin bir vakti motorla eve gitme düşüncesi bile beni huzursuz etmeye yetiyordu.
"Yok, teşekkür ederim. Taksiyle giderim."
"Niye ki? Hem daha hızlı gideriz."
"Ben..." Bir bahane bulmak için birkaç saniye düşündüm. "Motordan korkuyorum."
Can'ın kaşları hafifçe kalktı. "Ciddi misin?"
"Evet. Yani... Çok rahat edemem sanırım."
Gülümseyerek durumu yumuşatmaya çalıştım. Can birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra başını salladı.
"Tamam, zorlamam. En azından taksin gelene kadar yanında kalayım."
"Gerçekten gerek yok."
"Benim için sorun değil."
Israr etmeyi sürdürmedi ama hemen gitmedi de. Mina ile Eylül vedalaşıp sevgililerinin yanına giderken onlara el salladım. Birkaç dakika içinde ikisi de gözden kayboldu.
Can'la baş başa kalmıştık.
Telefonumdan bir taksi çağırmaya çalışırken o da yanında bekliyordu. Ekrana bakıyor, adresimi giriyor ve uygulamanın sürücüyü bulmasını bekliyordum.
"Bugün güzeldi." dedi Can.
Başımı kaldırdım. "Evet. Güzeldi."
"Bir ara tekrar çıkarız."
Ne diyeceğimi bilemediğim için küçük bir gülümsemeyle karşılık verdim.
Can'ın niyeti belliydi. Bunu anlamayacak kadar saf değildim. Fakat ben henüz ne istediğimi bilmiyordum. Onunla daha fazla vakit geçirmek isteyip istemediğimden bile emin değildim.
Üstelik bu gece yaşananlardan sonra tek istediğim eve gidip yatağıma uzanmaktı.
"Ben artık gideyim," dedi sonunda. "Taksin gelince haber ver."
"Tamam. Teşekkür ederim."
Başını sallayıp motorunun bulunduğu tarafa yürüdü. Kaskını takmadan önce arkasına dönüp el salladı, ben de karşılık verdim. Sonra motorunun sesi gecenin içinde uzaklaştı. Nihayet yalnızdım. Telefonuma baktım. Taksi henüz bulunmamıştı. "Harika," diye mırıldandım. Kollarımı göğsümde birleştirip kulübün girişinden biraz uzaklaştım. İçerideki müzik kapı her açıldığında dışarı taşıyor, soğuk hava yüzüme çarpıyordu.
Tam uygulamayı yeniden açıp başka bir sürücü aramayı düşünürken önümde bir araba yavaşladı. Önce önemsemedim. Araba kaldırımın kenarına yanaşıp durduğunda ise başımı kaldırmak zorunda kaldım.
Direksiyonun arkasındaki kişiyi gördüğüm anda bütün bedenim gerildi. Batu. Bir an, gözlerimin beni yanılttığını düşündüm. Gece boyunca onu bir daha görmemiştim. Gitmiş olduğuna kendimi inandırmıştım. Şimdi ise siyah arabasının içinde, sanki beni orada bulacağını biliyormuş gibi karşımda duruyordu. Cam yavaşça aşağı indi.
"Bin."
Dudaklarımı araladım ama söyleyecek bir şey bulamadım. Çünkü sorun tam olarak buydu işte. Karşımda oturuyor, son derece sakin bir tavırla konuşuyor ve sanki hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu.
"Korkuyor musun sen benden?"
Hayır, Batu. Senden korkmuyorum. Sadece, seni anlamıyorum.
Telefonum titredi. Taksi uygulamasından bir bildirim gelmişti. Sürücü bulunamamıştı. Ekrana birkaç saniye baktım. Sonra başımı kaldırıp Batu'ya döndüm. Hâlâ oradaydı.
"Bin artık. Üşüyorsun."
Üşüdüğümü fark etmemiştim bile. Ama ellerimi kollarıma doladığımda parmaklarımın gerçekten soğuduğunu anladım.
Arabanın yanına yürüdüm. Kapıyı açıp koltuğa oturduğumda içerideki sıcak hava yüzüme çarptı. Emniyet kemerimi takarken Batu da yola çıktı.
İlk birkaç dakika hiç konuşmadık.
Camın ardından kayan sokak lambalarını izledim. Şehrin geceye bürünmüş sokakları, az önceki kalabalıktan sonra tuhaf bir sessizliğe sahipti. Arabada hafif bir parfüm kokusu vardı. Radyoda kısık sesle bir şarkı çalıyordu.
Başımı koltuğa yasladım. Eve gidiyordum. Batu'yla birlikte.
Bunun bu kadar garip hissettirmesi için ortada hiçbir neden yoktu. Beni yalnızca eve bırakıyordu. Bir iyilik yapıyordu, hepsi buydu. Yine de içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk vardı. Belki de asıl rahatsız olduğum şey, onunla aynı arabada olmak değildi. Onun yanındayken kendime bile itiraf edemediğim şeyleri düşünmeye başlamamdı.
Evimin önüne geldiğimizde araba yavaşlayıp kaldırımın kenarında durdu.
Emniyet kemerimi çözdüm. "Teşekkür ederim."
Batu başını salladı.
Kapıyı açıp indim. Çantamı omzuma yerleştirdikten sonra kapıyı kapatıp apartmana doğru yöneldim. Kapıya ulaşmadan önce arkamdan arabanın motor sesini duydum. Dönüp bakmadım.
Anahtarımı çantamdan çıkarırken kendi kendime söylendim. Bütün gece boyunca onu düşünmemeye çalışmıştım. Sonunda başarmış, en azından bir süreliğine aklımdan çıkarmıştım. Sonra o gelmişti. Tek bir cümlesiyle bütün dengemi bozmuş, beni eve bırakmış ve hiçbir şey olmamış gibi çekip gitmişti.
Apartmana girdim. Merdivenleri çıkarken telefonumu elime aldım. Ekranda Mina'dan bir mesaj vardı.
Telefonu cebime koyup kapıyı açtım. Ev sessizdi. Ayakkabılarımı çıkarıp odama doğru yürüdüm. Yatağımın kenarına oturduğumda ancak o zaman derin bir nefes alabildim.
Bölüm etkileşimi
