Bölümler 17Şu an: Yabancı
- 1 Üçüncü Tekerler1.472 kelime
- 2 Aşık Oldum Celladıma1.109 kelime
- 3 Sessizlik1.591 kelime
- 4 Yağmurlu Sokak1.197 kelime
- 5 Ama Kıskanç1.383 kelime
- 6 Kral ve Muhafız1.280 kelime
- 7 Gece Bitmeden959 kelime
- 8 Kalabalık1.485 kelime
- 9 Overthink1.464 kelime
- 10 Son Nokta1.859 kelime
- 11 Bilinmeyen Numara1.081 kelime
- 12 Biraz Yalnızlık1.582 kelime
- 13 Datesel1.614 kelime
- 14 Kalbim Çoktan Senin Olmuş771 kelime
- 15 Cevapsız1.164 kelime
- 16 Başka Biri Vardı Yanında1.050 kelime
- 17 Yabancı1.626 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
¹⁷
Yabancı
༺༻
Bardağımdaki şarabın ne zaman bittiğini fark etmemiştim.
Ne kadar içtiğimi hesaplayacak durumda değildim. Zaten hesaplamak için pek de çaba harcamamıştım.
Şimdi ise masanın üzerindeki mumun ışığı tuhaf bir şekilde dağılıyor, karşımdaki Eylül'ün yüzü bazen olduğundan daha bulanık görünüyordu. Başımı çevirdiğimde mekânın ışıkları gözlerimin önünde hafifçe kayıyor, birkaç saniye sonra yeniden yerlerine oturuyordu.
Kaşlarımı çattım.
"Sanırım bir şey oldu bana."
Mina, önündeki mezeden bir parça alırken başını kaldırdı.
"Ne oldu?"
"Hiçbir şey. Masa hareket ediyor."
Eylül elindeki çatalı tabağına bıraktı.
"Masa mı?"
"Evet."
Mina birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra kahkahayı bastı.
"Sarhoş mu oldun cidden?"
"Ben gayet iyiyim."
Bunu söylerken başımı dik tutmaya çalışmam, söylediğim şeyin inandırıcılığını pek artırmamıştı.
Eylül su bardağını önüme doğru itti.
"Al, biraz su iç."
Bardağı elime aldım ve birkaç yudum içtim. Soğuk su boğazımdan geçerken kendime biraz daha geldiğimi hissettim. Yine de başımı hızlıca çevirmemeye karar verdim. Dünyanın benimle kişisel bir derdi varmış gibi dönmesine gerek yoktu.
Mina, telefonunun ekranına göz attı.
"Bu arada, ben birazdan kalkacağım. Sabah erken işim var."
Eylül ona döndü.
"Daha yeni geldik."
"İki saattir buradayız."
"İki saat ne ara geçti?"
"Sen konuşurken zaman kavramını kaybediyoruz zaten."
Gülümseyerek onları dinledim. Birkaç dakika daha oturduktan sonra tuvalete gitmek için ayağa kalktım.
"Ben bir lavaboya gideyim."
Mina hemen başını kaldırdı.
"Yalnız gidebilecek misin?"
Ona baktım. Sonra masaya. Ardından yeniden ona.
"Tuvalete gidiyorum, ırk değiştirmeye değil."
Eylül tarihin en büyük kahkahasını atarken Mina "Tamam, tamam. Sadece soruyorum." dedi.
Çantamı sandalyemin üzerine bıraktım ve masadan uzaklaştım. İlk birkaç adımım gayet normaldi. En azından bana göre. Sonra koridora açılan dar geçide geldiğimde zeminin hafifçe eğildiğini hissettim.
Durup duvara baktım. Zemin dümdüzdü. Sorun zeminde değildi anlaşılan.
Derin bir nefes alıp yavaşça yürümeye devam ettim. Koridor, salonun gürültüsünden uzakta olduğu için daha sakindi. Duvarlardaki küçük aplikler loş bir ışık yayıyor, uzaktan gelen müzik sesi burada boğuklaşıyordu.
Bir an önce lavaboya ulaşıp yüzümü yıkamak istiyordum.
Tam köşeyi döneceğim sırada biriyle çarpıştım.
"Ah!"
İkimiz de aynı anda durduk. Ben geriye doğru bir adım atarken karşımdaki kız kolumdan tutarak dengemi bulmama yardım etti.
"Dikkat etsene." diye mırıldandım, ardından başımı kaldırdım.
Karşımda, birkaç dakika önce Batu'nun masasında gördüğüm kız duruyordu.
Yüzündeki şaşkın ifade yerini kısa sürede endişeye bırakmıştı. Yakından bakınca gözlerinin mavi olduğunu fark ettim. Bana bakarken dudaklarını hafifçe araladı.
"İyi misin canım?"
Sesindeki samimiyet karşısında bir an ne diyeceğimi bilemedim.
"Evet, iyiyim."
Bunu söylerken bir elimle duvara tutununca kızın bakışları önce yüzüme, sonra duvara dayadığım elime kaydı.
"Emin misin?"
"Biraz başım döndü."
Kız kolumu bırakmadan önce dengemi toparladığımdan emin olmak ister gibi birkaç saniye bekledi. Sonra elini çekip çantasının askısını omzunda düzeltti.
"Biraz su içseniz iyi olur. İsterseniz masanıza kadar eşlik edebilirim."
"Yok, gerek yok. Tuvalete gidiyordum zaten. Yüzümü yıkarsam kendime gelirim."
"Bence de, iyi olur."
Bir an için yüzüne baktım. Batu'nun yanında otururken de gülümsüyordu ama o zaman bu gülümsemenin bana hiçbir şey ifade etmediğini düşünmüştüm. Şimdi ise bana karşı son derece nazik davranıyordu.
Batu'nun hayatında kim olduğunu bilmiyordum.
Aslında bilmek zorunda da değildim.
Yine de aklım, istemediğim hâlde, birkaç dakika önce gördüğüm masaya kaydı.
"Sen..." dedim, sonra sustum.
Kız kaşlarını hafifçe kaldırdı.
"Ben?"
Bakışlarımı kaçırdım.
"Hiç. Bir şey soracaktım da unuttum."
Bu kez gülümsemesi biraz daha belirginleşti.
"Olur öyle."
Sanki bu cevabı yeterli bulmuş gibi başını salladı. Ardından koridorun diğer ucuna doğru ilerlemeye başladı. Birkaç adım sonra durup yeniden bana döndü.
"Dikkat et."
"Teşekkür ederim."
Son kez gülümsedikten sonra arkasını döndü ve salonun kalabalığına karıştı.
Bir süre arkasından baktım.
Tanımadığım biriydi. Muhtemelen bir daha karşılaşmayacağım, birkaç dakika sonra yüzünü bile doğru düzgün hatırlamayacağım bir yabancı.
Başımı iki yana sallayıp lavaboya girdim.
Musluğu açtım, ellerimi soğuk suyun altına tuttum ve yüzüme biraz su çarptım. Aynadaki yansımama baktığımda yanaklarımın hafifçe kızardığını fark ettim.
"Ceylin," diye mırıldandım kendime. "Bir daha ne içtiğine dikkat edeceksin."
Aynadaki kız bana cevap vermedi. Zaten verseydi gecenin geri kalanını hastanede geçirirdim.
Kâğıt havluyla yüzümü kuruladıktan sonra birkaç dakika daha bekledim. Başım hâlâ biraz hafifti ama ilk geldiğim ana göre daha iyiydim.
Salona geri dönerken gözlerimi bu kez özellikle karşımdaki yola sabitledim.
Masamıza ulaştığımda Mina beni görür görmez kaşlarını kaldırdı.
"Daha iyi misin?"
Sandalyeme oturup su bardağımı elime aldım.
"Evet."
Mina dudaklarını birbirine bastırarak başını salladı. Suyumdan bir yudum daha aldım. Ardından, istemeden de olsa, gözlerim salonun girişine yakın masaya kaydı.
Batu hâlâ oradaydı.
Ama karşısındaki kız artık yanında değildi.
Batu telefonuna bakıyordu. Yüzü her zamanki gibi ifadesizdi. Bakışlarımı hemen geri çektim.
İnsanın kendi kalbine söz geçirmesi, dışarıdan göründüğü kadar kolay değildi. Hele ki kalbin, seni görüp görmediğini bile anlayamadığın birinin peşinden gidiyorsa.
Bir süre daha masada oturdum. Mina ve Eylül kendi aralarında konuşmaya devam ederken ben önümdeki su bardağıyla oynuyordum.
Batu'nun gitmiş olması gerektiğini düşünüyordum. En azından bir süre önce ayağa kalktığını görmüştüm. Ama nedense gözlerim her birkaç dakikada bir girişe kayıyordu.
Kendime kızarak bakışlarımı tabağıma indirdim.
Ne bekliyordum ki?
Bana son söylediği şey hâlâ aklımdaydı.
Bir daha yüzüme bakma.
Bunu söylerken yüzündeki ifadeyi de hatırlıyordum. Ne bağırmıştı ne de öfkesini göstermek için uğraşmıştı. Sadece söylemiş, sonra da arkasını dönüp gitmişti. Bazen insanı en çok yaralayan şeyin, karşısındakinin söyledikleri değil, onları ne kadar kolay söyleyebildiği olduğunu o gün anlamıştım.
Buna rağmen onu gördüğümde gözlerimi çeviremiyordum.
Tam o sırada giriş tarafında bir hareketlilik oldu. Başımı kaldırdım.
Batu, montunu almak için masasına geri dönmüştü. Yanındaki kız da onunla birlikteydi. Kız bir şey anlatıyor, Batu ise onu dinlerken başını hafifçe sallıyordu.
Bakışlarımı kaçırdım.
Gitmelerine birkaç dakika kalmıştı. Bunu biliyordum. Birazdan kapıdan çıkacaklar ve ben de gecenin geri kalanında kendime neden hâlâ ona baktığımı sormaya devam edecektim.
Batu'nun yanındaki kız çantasını omzuna taktı. Bir şey söyleyip gülümsediğinde Batu da ona karşılık verdi. Sonra ikisi girişe doğru yürümeye başladılar.
Ben ise yerimden kalktığımı ancak sandalyem geriye sürtündüğünde fark ettim.
Mina başını kaldırdı.
"Ceylin?"
"Ben..."
Ne söyleyeceğimi bilmiyordum.
Batu kapıya birkaç adım uzaklıktaydı. Bir kez daha onu görmeden gitmesine izin verirsem, ertesi gün kendime kızacağımı biliyordum.
Adımlarımı dikkatlice atarak yanına ulaştım.
"Pardon..."
Sesim müziğin arasında kaybolacak kadar alçak çıkmıştı.
Batu'nun adımları yavaşladı. Yanındaki kız da durup ona baktıktan sonra başını bana çevirdi.
Bir an ne diyeceğimi düşündüm.
Batu başını hafifçe bana çevirdi. Göz göze geldik. Sonra bakışlarını üzerimden çekip kapıya doğru çevirdi. Sanki orada durmamızın onun açısından hiçbir anlamı yokmuş gibi ellerini deri ceketinin ceplerine soktu.
İçimden derin bir nefes aldım.
"Aa! Merhaba, iyi oldun mu? Biraz başın dönüyordu." dedi kız gülümseyerek.
Bana öyle içten bakıyordu ki ona yalan söylemek bile istemedim.
"İyiyim, teşekkür ederim. Biraz fazla içmişim sanırım."
"Olur öyle. Yalnız, biraz daha dikkat etsen iyi olur. Bu kadarı zararlı olabilir."
Batu ise başını yeniden bize çevirmişti. Bakışları önce yüzümde durdu, sonra kızın yüzüne kaydı. Bir şey söyleyecek sandım. Söylemedi. Birkaç saniye sonra yine başka tarafa baktı.
Kız elini uzattı.
"Bu arada, ben Alara."
Elini tuttum.
"Ceylin."
"Memnun oldum, Ceylin."
"Ben de."
Elimi bıraktıktan sonra Alara'nın yüzüne biraz daha dikkatli baktım. Yakından daha genç görünüyordu. Gözleri gerçekten de maviydi; ışık vurdukça rengi değişiyormuş gibi görünüyordu. Saçları omuzlarının üzerinden dümdüz aşağı iniyordu.
"Buraya sık gelir misin?" diye sordum.
Alara başını iki yana salladı.
"Aslında pek değil. Bu akşam biraz dışarı çıkalım dedik."
"Anladım."
Söylediğim şeyin devamını getiremedim. Birkaç saniyelik sessizlik oldu. Normalde böyle anlarda konuşacak bir şey bulmakta zorlanmazdım ama nedense şimdi kendimi ilk kez biriyle tanışan çekingen bir çocuk gibi hissediyordum.
Belki de gerçekten öyleydim. Üstelik şarap yüzünden düşüncelerim birbirine girmişti.
Alara, Batu'ya kısa bir bakış attıktan sonra yeniden bana döndü.
"Arkadaşlarınla mı geldin?"
"Evet. "
"Ne güzel. Umarım güzel bir akşam geçirirsiniz. "
Gülümseyip "Sağ ol." dedim.
Konuşmak sandığım kadar zor değildi. Alara'nın yanında kendimi rahat hissediyordum. Belki de onun beni tanımıyor oluşu, üzerimdeki o tuhaf baskıyı azaltmıştı.
Batu ise hâlâ yanımızdaydı.
Daha doğrusu, bedeni yanımızdaydı. Aklının nerede olduğunu bilmiyordum.
Bir kez daha bana baktığını fark ettim. Bu kez bakışları yüzümden aşağı, elimdeki su şişesine kaydı. Sonra çenesini hafifçe sıktı ve gözlerini kapıya çevirdi. Ne düşündüğünü anlamaya çalışmadım. Daha doğrusu, çalışmamaya çalıştım. Çünkü bir kez onun ne düşündüğünü merak etmeye başlarsam kendimi yine aynı yerde bulacağımı biliyordum. Onun birkaç saniyelik bakışlarından anlam çıkarmaya çalışırken söylediklerini unutacaktım.
Bir daha yüzüme bakma.
Pekâlâ. Bakmamaya çalışıyordum işte.
Karşımızda Alara vardı. Bana nazik davranıyordu, benimle konuşuyordu ve söylediklerime gülüyordu. Şu an için bundan fazlasını düşünmeme gerek yoktu.
"Arkadaşların seni bekliyordur." dedi Alara bir süre sonra.
Başımı salladım.
"Evet, muhtemelen."
"İstersen numaramı vereyim, bir gün yine karşılaşırız."
Bu teklif beni hazırlıksız yakaladı.
Gerçekten mi?
Birkaç dakika önce koridorda tesadüfen çarpıştığım, hakkında hiçbir şey bilmediğim bir kızla şimdi telefon numaralarımızı paylaşmak üzereydik. Hayat bazen insanın önüne tuhaf kapılar açıyordu. Benimki de herhâlde sarhoşken yanlış kapıya yönelmek şeklinde çalışıyordu.
"Olur," dedim. "Neden olmasın?"
Telefonumu almak için elimi cebime attım. Cebimde değildi, çantamdaydı. Çantam ise tabii ki masadaydı.
Alara bunu fark edip güldü.
"Telefonun yanında değil mi?"
"Maalesef."
Bu kez Batu'nun başını bize çevirdiğini gördüm.
Yüzünde belli belirsiz bir ifade vardı ama ne olduğunu anlayamadan bakışlarını kaçırdı. Ardından kısa bir nefes verdi. Sanki söylemek istediği bir şey vardı da son anda vazgeçmişti.
Alara telefonunu çıkardı.
"Sen bana numaranı yaz. Sonra ben sana mesaj atarım."
Telefonunu bana uzattı. Numaramı yazıp geri ona uzattım. Telefonunu çantasına koydu ve bana döndü.
"Benim gitmem gerekiyor artık."
"Tabii. Tanıştığıma sevindim."
"Ben de, Ceylin. Kendine dikkat et, tamam mı?"
"Olur." dedim gülümseyerek.
Karşılık olarak gülümseyip Batu'ya döndü.
"Gidelim mi?"
Batu başını salladı. Tam arkasını döneceği sırada gözleri yeniden benimkileri buldu. Bu kez bakışlarını hemen çekmedi. Yüzü hâlâ ifadesizdi. Bana söyleyecek bir şeyi yoktu, bunu biliyordum. Belki de benim ona söyleyeceklerimi merak ediyordu. Belki de yalnızca yolunun üzerinde duruyordum. Birkaç saniye sonra gözlerini kaçırdı. Ben de başımı çevirdim.
"İyi geceler," dedim, kime söylediğimden emin olmadan.
Alara gülümseyerek karşılık verdi.
"İyi geceler."
Batu hiçbir şey söylemedi.
Kapıya doğru yürüdüler. Ben de olduğum yerde kalıp onları izlememek için kendimi zorladım.
Alara.
Batu'nun hayatındaki yerini hâlâ bilmiyordum. Aslında bunu öğrenmek için onunla konuşmayı da planlamamıştım.
Ama o gece, Batu'nun yanında gördüğüm yabancı kız artık benim için yalnızca bir yabancı değildi.
Ve nedense, onunla yeniden karşılaşma ihtimalinin beni bu kadar sevindirmesi hiç hoşuma gitmemişti.
Bölüm etkileşimi
