4. BÖLÜM: Gölgedeki Adam

Köyden ayrılmalarının üzerinden yaklaşık bir saat geçmişti.
Konvoy yeniden dağ yoluna girmişti.
Kaan, aracın camından dışarı bakıyordu. Az önce yaşananları zihninde tekrar tekrar düşünüyordu.
Çocuğun söylediği birkaç kelime...
Siyah bir işaret.
Evin arkasındaki ayak izleri.
Ve kimliği bilinmeyen bir adam.
Kaan'ın aklına takılan asıl soru ise şuydu:
O adam oraya neden gelmişti?
Telsizden Baran'ın sesi duyuldu.
“Komutanım, ileride terk edilmiş bir yapı var.”
Kaan hemen dikkat kesildi.
“Ne kadar ileride?”
“Yaklaşık beş yüz metre.”
“Yavaşlayın.”
Araçlar yavaşladı.
Kaan aşağı indi.
Alp ve Baran da onunla birlikte ilerledi.
Yapı, yıllardır kullanılmayan eski bir depoya benziyordu. Kapısı yarı açıktı.
Alp elini kapıya uzattı.
“Kırılmış.”
Kaan kapının kenarını inceledi.
“Yeni kırılmış.”
İçeri girdiler.
Depoda birkaç eski kasa, boş çuvallar ve kırılmış tahta parçaları vardı.
Baran yere baktı.
“Burada biri kalmış.”
Kaan eğildi.
Yerde küçük bir su şişesi vardı.
Şişenin üzerinde henüz kurumuş olmayan birkaç damla bulunuyordu.
“Ne kadar yeni?” diye sordu Alp.
Baran şişeye baktı.
“Birkaç saatten fazla değildir.”
Kaan ayağa kalktı.
Tam o sırada dışarıdan bir ses geldi.
Bir dal kırılmıştı.
Üçü aynı anda kapıya döndü.
Alp dışarı çıktı.
Fakat kimseyi göremedi.
Sadece dağın yamacına doğru uzanan ayak izleri vardı.
Kaan izlere baktı.
Aynı ayakkabı izi.
Köydeki izlerle neredeyse aynıydı.
“Bizi izliyor olabilir.”
Alp:
“Yani o adam hâlâ yakınlarda.”
Kaan başını salladı.
“Muhtemelen.”
Öğleden sonra ekip tekrar köye döndü.
Derya, yaralı çocuğun durumunu kontrol etmek için sağlık merkezinde kalmıştı.
Kaan içeri girdiğinde Derya ona baktı.
“Bir şey buldunuz mu?”
Kaan:
“Henüz değil.”
Derya kısa bir süre sustu.
“Çocuk bir adamdan bahsediyor.”
“Biliyorum.”
“Fakat bir şeyi daha hatırladı.”
Kaan'ın bakışları değişti.
“Ne?”
Derya masanın üzerindeki küçük bir kâğıdı ona uzattı.
“Adamın elinde bir yüzük varmış.”
Kaan kâğıda baktı.
“Nasıl bir yüzük?”
“Çocuk tam tarif edemedi. Ama üzerinde bir sembol olduğunu söyledi.”
Kaan'ın zihninde köydeki siyah işaret belirdi.
“Bu sembolü çizebilir mi?”
“Deneyecek.”
Bir süre sonra çocuk, kalemle kâğıda basit bir şekil çizdi.
Kaan çizime baktı.
Basit görünüyordu.
Fakat tamamen yabancı değildi.
Alp de çizime yaklaşınca kaşlarını çattı.
“Bunu daha önce gördün mü?”
Kaan cevap vermedi.
Birkaç saniye sonra:
“Emin değilim.”
Derya:
“Bu ne demek?”
Kaan kâğıdı katladı.
“Henüz hiçbir şey demek.”
Alp ona baktı.
“Yine de araştıracağız.”
Kaan başını salladı.
“Evet.”
Kapıya doğru yürüdü.
Sonra durdu.
“Ve bundan sonra daha dikkatli olacağız.”
Çünkü artık ortada yalnızca bir ayak izi yoktu.
Bir sembol vardı.
Bir yüzük vardı.
Ve onları uzaktan izleyen birinin olduğu düşüncesi vardı.
Kaan dışarı çıktığında dağların üzerinde güneş batmaya başlamıştı.
Uzakta, bir tepenin üzerinde tek bir insan silueti göründü.
Kaan gözlerini kıstı.
Siluet birkaç saniye boyunca orada durdu.
Sonra arkasını dönüp kayalıkların arasında kayboldu.
Kaan telsizini eline aldı.
“Kimse peşinden gitmesin.”
Alp şaşkınlıkla baktı.
“Neden?”
Kaan gözlerini tepeye dikti.
“Çünkü artık onun da bizim burada olduğumuzu bildiğini düşünüyorum.”
Bir sessizlik oldu.
Kaan son kez tepeye baktı.
O adam kimdi?
Ve daha önemlisi...
Neden onların karşısına çıkmak yerine gölgelerde kalmayı seçiyordu?
Sorular çoğalıyordu.
Cevaplar ise hâlâ karanlıktaydı.