28. Bölüm: Eski Arşiv

Gece yarısını geçmişti.
Merkez binasının koridorları sessizdi. Ekip, Murat Arslan'ın verdiği anahtarın açacağı arşiv odasına doğru ilerliyordu.
Kaan önde yürüyordu.
Hemen arkasında Alp ve Mert vardı. Emre, Merve ve Serkan da ekibi takip ediyordu. Derya, Selin, Eren ve Baran biraz daha geriden geliyordu.
Koridorun sonunda eski, metal bir kapı vardı.
Üzerinde yalnızca küçük bir numara bulunuyordu:
17
Kaan durdu.
Mert kapıya baktı.
— Demek burası.
Kaan anahtarı çıkardı.
Anahtar kilide girdi.
Bir kez çevirdi.
Kapı açılmadı.
Kaan tekrar denedi.
Bu kez içeriden kuru bir metal sesi geldi.
Klik.
Kapı yavaşça açıldı.
İçeriden yılların tozunu taşıyan ağır bir hava yayıldı.
Merve telefonunun ışığını açtı.
Duvar boyunca eski dosya dolapları vardı.
Alp etrafına baktı.
— Burası yıllardır kullanılmamış gibi.
Emre başını salladı.
— Ama biri buraya yakın zamanda gelmiş.
Herkes ona baktı.
Emre yerdeki tozu gösterdi.
Dolapların önünde yeni ayak izleri vardı.
Kaan hemen ciddileşti.
— Buraya bizden önce biri girmiş.
Serkan koridoru kontrol etmek için kapıya yöneldi.
— Dışarıda kimse yok.
Kaan içeri girdi.
Duvarlardaki eski dosyaları incelemeye başladı.
17 numaralı dolabın önünde durdu.
Dolabın üzerinde eski bir etiket vardı:
17 NİSAN — ÖZEL GÖREV KAYITLARI
Mert sessizce yanına geldi.
— İşte aradığımız şey.
Kaan dolabı açtı.
İçeride onlarca dosya vardı.
Fakat en üstte duran tek dosyanın üzerinde büyük harflerle bir isim yazıyordu:
YALÇIN
Kaan'ın eli dosyanın üzerinde kaldı.
Alp ona baktı.
— Açacak mısın?
Kaan birkaç saniye cevap vermedi.
Sonra dosyayı aldı.
— Evet.
Dosya açıldı.
İlk sayfada Kaan'ın babasının adı vardı.
Altında ise tarih:
17 NİSAN
Bir sonraki satırda şu yazıyordu:
“Görev sırasında ekipten ayrıldı.”
Kaan'ın yüzü değişti.
— Bu doğru değil.
Emre yaklaştı.
— Neden?
Kaan sayfayı gösterdi.
— Babam ekipten ayrılmadı.
Mert sessizce araya girdi.
— Nereden biliyorsun?
Kaan ona döndü.
— Çünkü bana bıraktığı son notta, görev bitmeden dönmeyeceğini yazmıştı.
Odada sessizlik oluştu.
Merve dosyanın sonraki sayfasını çevirdi.
Orada el yazısıyla kısa bir cümle vardı:
“Yalçın geri dönmedi. Ancak görev tamamlanmış sayılmadı.”
Eren kaşlarını çattı.
— Görev neden tamamlanmadı?
Kimse cevap veremedi.
Tam o sırada Mert dolabın alt kısmında küçük bir kutu fark etti.
Kutuyu çıkardı.
Üzerinde iki harf vardı:
K.Y.
Kaan kutuya baktı.
— Benim baş harflerim.
Mert kutuyu ona uzattı.
Kaan kapağı açtı.
İçinden eski bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta Kaan'ın babası ve yanında birkaç kişi vardı.
Fakat fotoğrafın arka tarafında daha önemli bir şey yazıyordu:
“Kaan büyüdüğünde bunu ona ver.”
Kaan'ın nefesi kesildi.
Mert fotoğrafa baktı.
Sonra Kaan'a döndü.
— Bunu sana bırakmış.
Kaan başını eğdi.
— Ama kim?
Tam o anda arşivin dışından bir ses geldi.
Tak.
Herkes sustu.
Bir ses daha.
Tak... tak...
Serkan kapıya yöneldi.
Emre eliyle işaret etti.
— Dikkatli.
Kapı aralığından koridora baktılar.
Kimse yoktu.
Kaan yeniden masaya döndüğünde fotoğrafın yanında daha önce olmayan küçük bir kâğıt gördü.
Kimse fark etmeden içeri bırakılmıştı.
Kaan kâğıdı açtı.
Tek bir cümle vardı:
“Babanın gerçeğini öğrenmek istiyorsan, Mert'e sor.”
Kaan'ın bakışları yavaşça Mert'e döndü.
Mert de kâğıdı gördü.
Yüzündeki ifade değişti.
Kaan sessizce sordu:
— Mert...
Mert cevap vermedi.
Kaan bir adım yaklaştı.
— Babam hakkında bildiğin ne var?
Mert gözlerini kaçırdı.
Uzun bir sessizlikten sonra başını kaldırdı.
— Sana yıllardır söylemediğim bir şey var.
Kaan bekledi.
Mert derin bir nefes aldı.
— Ben senin babanı son gören kişilerden biriyim.
O anda odadaki herkes sustu.
Kaan'ın elindeki kâğıt yavaşça yere düştü.
Ve yıllardır saklanan geçmiş, ilk kez gerçekten konuşmaya hazırlanıyordu.