25. BÖLÜM: Şüphe

Kaan dosyayı kapattı.
Koridordaki ayak sesleri kesilmişti.
Bir süre masanın başında oturdu.
Mert'in yıllar önceki hâli gözünün önüne geldi.
Birlikte çıktıkları görevler...
Saatlerce süren yürüyüşler...
Zor zamanlarda birbirlerine verdikleri destek...
Kaan başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Mert'e kolay kolay şüpheyle yaklaşamazdı.
Ama dosyada yazan cümle de ortadaydı.
“Kaan'a ulaşmadan önce Mert'i bulun.”
Kaan dosyayı tekrar açtı.
Sayfanın kenarlarında başka bir not olup olmadığını kontrol etti.
Hiçbir şey yoktu.
Tam dosyayı kapatacakken kapı açıldı.
Mert içeri girdi.
“Uyumadın mı?”
Kaan:
“Henüz değil.”
Mert masadaki dosyaya baktı.
“Bir şey mi buldun?”
Kaan birkaç saniye sustu.
“Eski kayıtları inceliyorum.”
Mert sandalyeye oturdu.
“Bir şey çıkıyor mu?”
“Henüz değil.”
Mert başını salladı.
“Yarın zor bir gün olacak.”
Kaan:
“Evet.”
Mert ayağa kalktı.
“İyi geceler.”
Kaan:
“İyi geceler.”
Mert çıktı.
Kaan onun arkasından baktı.
Şüphe hâlâ aklındaydı.
Ama bunu kimseye söylemedi.
Sabah olduğunda ekip erkenden hazırlandı.
Dışarıda kar yağışı devam ediyordu.
Kaan haritayı masanın üzerine serdi.
“Üçüncü nokta burası.”
Emre:
“İki araçla gideceğiz. Ön araç Kaan, Alp ve Mert. Arka araçta ben, Merve ve Serkan olacağız. Sağlık ekibi de bizimle gelecek.”
Derya:
“Tamam.”
Eren:
“Biz?”
Emre:
“Sen ve Baran çevre güvenliğinde olacaksınız.”
Baran:
“Anlaşıldı.”
Kaan haritayı katladı.
“Kimse tek başına hareket etmiyor.”
Herkes hazırlığını tamamladı.
Araçlar yola çıktı.
Kars'ın dışına çıktıklarında kar daha da yoğunlaştı.
Mert ön koltukta sessizce oturuyordu.
Kaan aracı kullanıyordu.
Alp arka tarafta haritayı kontrol ediyordu.
Bir süre sonra Alp:
“Yaklaşıyoruz.”
Kaan:
“Tamam.”
Mert camdan dışarı baktı.
“Burası çok değişmiş.”
Kaan:
“Sen burayı daha önce gördün mü?”
Mert kısa bir süre sustu.
“Evet.”
Kaan ona baktı.
“Ne zaman?”
Mert:
“Yıllar önce.”
“Görevde mi?”
“Evet.”
Kaan'ın bakışları tekrar yola döndü.
“Bunu daha önce söylemedin.”
Mert:
“Sormadın.”
Alp ikisine baktı.
Aracın içinde kısa bir sessizlik oldu.
Birkaç dakika sonra üçüncü noktaya ulaştılar.
Eski bir taş yapı, karların arasında neredeyse tamamen görünmez hâle gelmişti.
Kaan araçtan indi.
“Burası.”
Diğer ekipler de araçlardan çıktı.
Emre çevreyi kontrol etti.
“Güvenli görünüyor.”
Kaan:
“Yine de dikkatli olun.”
Ekip yapıya doğru ilerledi.
Kapının önünde eski bir tabela vardı.
Üzerindeki yazılar neredeyse silinmişti.
Mert tabelayı görünce durdu.
Kaan bunu fark etti.
“Ne oldu?”
Mert:
“Hiç.”
Kaan:
“Bir şey hatırladın.”
Mert birkaç saniye sustu.
Sonra:
“Evet.”
“Ne?”
Mert kapıya baktı.
“Burada bir adam görmüştüm.”
Kaan:
“Kim?”
“Bilmiyorum.”
Merve yanlarına geldi.
“Ne zaman?”
Mert:
“Yıllar önce.”
Kaan:
“Peki ne yaptı?”
Mert'in yüzü ciddileşti.
“Bana tek bir şey söyledi.”
Kaan:
“Ne?”
Mert yavaşça cevap verdi.
“Kaan'ı buraya getirme.”
Kaan'ın yüzü bir anda değişti.
Alp sessizce onlara baktı.
Emre de konuşulanları duymuştu.
“Kaan...”
Kaan elini kaldırdı.
“Devam et.”
Mert:
“Ben o zaman ne demek istediğini anlamadım.”
Kaan:
“Şimdi anlıyor musun?”
Mert başını salladı.
“Hayır.”
Kaan yapının kapısına baktı.
“Öyleyse içeri girip öğreneceğiz.”
Kapı yavaşça açıldı.
İçerisi karanlıktı.
Ve duvarın hemen üzerinde, yıllardır kimsenin dokunmadığı düşünülen siyah sembol vardı.
Bu kez sembolün altında iki isim yazıyordu:
KAAN — MERT
Kaan ve Mert birbirlerine baktı.
Hiçbiri konuşmadı.
Çünkü artık bunun bir tesadüf olmadığı açıktı.