15. BÖLÜM: Üç Gölge

Kaan birkaç adım sonra durdu.
“Bekleyin.”
Ekip olduğu yerde kaldı.
Kaan karşı yamacı işaret etti.
“Orada bir şey var.”
Emre dürbününü kaldırdı.
Bu kez o da gördü.
Kayaların arasında siyah bir işaret vardı.
Merve kaşlarını çattı.
“Yine aynı sembol.”
Alp:
“Bizi buraya kadar takip etmelerinin sebebi bu mu?”
Kaan cevap vermedi.
Sessizce yamaca doğru baktı.
Bir süre sonra:
“Hayır.”
Herkes ona döndü.
Kaan devam etti:
“Bence bizi buraya getirmek istediler.”
Emre:
“Yani sembolü özellikle bıraktılar.”
“Evet.”
Baran:
“Peki neden?”
Kaan:
“Bilmiyorum.”
Derya çantasını düzeltti.
“Belki de artık öğrenmemiz gerekiyor.”
Kaan başını salladı.
“Öğreneceğiz.”
Ekip kontrollü şekilde karşı yamaca ilerledi.
Sembolün bulunduğu kayanın yanında küçük, metal bir kutu vardı.
Eren eğilip baktı.
“Komutanım, burada bir şey var.”
Kaan eldivenlerini taktı.
Kutuyu dikkatlice açtı.
İçinden eski bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta genç yaşlarda on yedi kişi vardı.
Herkes sustu.
Alp fotoğrafa yaklaştı.
“On yedi kişi...”
Emre fotoğrafı eline aldı.
“Eski kayıtlardaki sayı.”
Merve:
“17 Nisan.”
Derya fotoğrafın arkasını çevirdi.
Orada tek bir cümle yazıyordu:
“Üçü geri döndü.”
Bir sessizlik daha oluştu.
Kaan fotoğrafa uzun uzun baktı.
“Demek gerçekten aynı kişiler.”
Emre:
“Peki diğer on dört kişiye ne oldu?”
Kimse cevap veremedi.
Tam o sırada uzaktan bir ses duyuldu.
Bir taş yuvarlanmıştı.
Herkes aynı anda silahlarına davrandı.
Kaan:
“Dağılıp çevreyi kontrol edin.”
Ekip farklı yönlere ayrıldı.
Merve kayaların arasını kontrol ederken bir anda durdu.
“Kaan!”
Kaan ona doğru geldi.
Merve yerdeki ayak izlerini gösterdi.
“Buradan biri geçmiş.”
Kaan çömeldi.
İzi inceledi.
“Yeni.”
Emre yanlarına geldi.
“Kaç kişi?”
Kaan birkaç saniye düşündü.
“Bir kişi.”
Alp:
“Diğer üçü?”
Kaan başını kaldırdı.
“Onlar dikkat dağıtıyordu.”
Merve:
“Peki bu kişi?”
Kaan karşıdaki dar patikaya baktı.
“Bizi asıl götürmek istedikleri kişi olabilir.”
Ekip patikaya yöneldi.
Bir süre sonra yolun sonunda küçük, taş bir ev gördüler.
Kapısı açıktı.
İçeride kimse yoktu.
Fakat masanın üzerinde bir kâğıt vardı.
Kaan kâğıdı aldı.
Üzerinde yalnızca dört kelime yazıyordu:
“Gerçeği arıyorsanız, yürüyün.”
Derya sessizce okudu.
“Yürüyenler...”
Emre:
“Bence artık bunun sadece eski bir hikâye olmadığını kabul etmeliyiz.”
Kaan kâğıdı katladı.
Tam dışarı çıkacakken duvarda küçük bir yazı fark etti.
Yaklaşıp baktı.
Siyah sembolün altında yeni bir cümle vardı:
“Komutan, seni hatırlıyoruz.”
Kaan'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.
Merve bunu fark etti.
“Kaan?”
Kaan cevap vermedi.
Gözlerini yazıdan ayırmadan fısıldadı:
“Benim hakkımda ne biliyorlar?”
Dağın sessizliği yeniden üzerlerine çöktü.
Ve bu kez...
Sorunun cevabının geçmişte değil, Kaan'ın kendi geçmişinde saklı olabileceğini hiçbiri bilmiyordu.