27. Bölüm: Saklanan Sayfa

Uçak İstanbul'a indiğinde gece çoktan çökmüştü.
Ekip havalimanından ayrılırken kimse fazla konuşmuyordu. Kars'ın soğuğu geride kalmıştı ama orada karşılarına çıkan sorular hâlâ yanlarındaydı.
Kaan, Mert'in yanında yürüyordu.
Alp biraz önlerinde, Emre ise diğer ekip üyeleriyle birlikte ilerliyordu.
Mert sessizliği bozdu.
— İstanbul'a dönmek iyi olacak sanıyordum.
Kaan ona baktı.
— Artık öyle düşünmüyor musun?
Mert hafifçe başını salladı.
— Hayır. Çünkü bu hikâyenin içinde benim de olduğumu artık biliyorum.
Kaan cevap vermedi.
Çünkü aynı şeyi o da düşünüyordu.
Merkeze ulaştıklarında saat gece yarısını geçmişti.
Herkes toplantı odasında toplandı.
Emre masanın üzerine Kars'tan getirilen dosyaları bıraktı.
— Önce elimizde ne olduğunu sıralayalım.
Alp dosyayı açtı.
— On yedi kişi.
Eren ekledi:
— Üçü geri dönmüş.
Baran:
— Ve geri dönen üç kişi aynı şeyi anlatmamış.
Merve, fotoğrafı masaya koydu.
— Ayrıca Kaan'ın babasının adı bu listede.
Derya sessizce fotoğrafa baktı.
Selin ise eski notları inceliyordu.
Mert hiçbir şey söylemeden masanın diğer tarafında duruyordu.
Kaan ona baktı.
— Mert.
— Efendim?
— Kars'ta söylediğin şeyi tekrar anlat.
Mert birkaç saniye düşündü.
— Yıllar önce o eski binaya gitmiştim. Orada bir adamla karşılaştım.
— Ne söyledi?
Mert'in yüzü ciddileşti.
— "Kaan'ı buraya getirme."
Odada sessizlik oldu.
Kaan gözlerini dosyaya çevirdi.
Tam o sırada Merve bir sayfayı kaldırdı.
— Bir dakika.
Herkes ona döndü.
Merve elindeki dosyanın arka kapağını gösterdi.
— Bunun içinde bir bölüm daha var.
Emre şaşkınlıkla yaklaştı.
— Nasıl yani?
Merve kapağın iç kısmını çevirdi.
Dikişlerin arasında ince, katlanmış bir kâğıt gizlenmişti.
Kaan kâğıdı dikkatlice çıkardı.
Üzerinde sadece birkaç kelime vardı.
"GERÇEĞİ ARIYORSANIZ, 17. SAYFAYI AÇIN."
Alp hemen dosyayı aldı.
— On yedinci sayfa...
Sayfalar çevrildi.
Birinci...
Beşinci...
Onuncu...
On altıncı...
Alp durdu.
— On yedinci sayfa yok.
Herkes birbirine baktı.
Emre dosyayı eline aldı ve sayfaları yeniden kontrol etti.
— Gerçekten yok.
Mert yavaşça konuştu.
— Demek ki biri onu özellikle çıkarmış.
Kaan'ın bakışları sertleşti.
— Ya da hiç çıkarmadı.
Merve ona baktı.
— Ne demek istiyorsun?
Kaan dosyanın kapağını çevirdi.
— Belki de 17. sayfa başka bir yerde.
Tam o anda odanın kapısı açıldı.
Murat Arslan içeri girdi.
Herkes ayağa kalktı.
Murat doğrudan masaya yürüdü.
— Dosyayı gördünüz mü?
Emre cevap verdi.
— Evet komutanım. Ama eksik.
Murat'ın bakışları Kaan'a döndü.
— 17. sayfa mı?
Kaan şaşırdı.
— Siz biliyor muydunuz?
Murat birkaç saniye sustu.
Sonra masanın üzerine küçük, eski bir anahtar bıraktı.
— Yıllardır sakladığım bir şey var.
Kaan anahtara baktı.
Murat devam etti:
— Ve artık zamanı geldi.
Mert bir adım öne çıktı.
— Bu anahtar neyi açıyor?
Murat'ın cevabı kısa oldu.
— İstanbul'da yıllardır kullanılmayan eski bir arşiv odasını.
Kaan anahtarı eline aldı.
Murat son kez ekibe baktı.
— Orada yalnızca 17. sayfayı bulmayacaksınız.
Kaan:
— Başka ne var?
Murat kapıya doğru döndü.
— Kaan Yalçın'ın babasının bıraktığı son kayıt.
Kapı kapandı.
Odada yine sessizlik vardı.
Kaan elindeki anahtara baktı.
Mert yanına geldi.
— Hazır mısın?
Kaan gözlerini kaldırdı.
— Değilim.
Kısa bir sessizlik oldu.
— Ama gideceğiz.
Gece yarısını çoktan geçmişti.
İstanbul uyuyordu.
Ama yıllardır kapalı duran bir arşiv odasının kapısının ardında, geçmiş yeniden uyanmak üzereydi.