3. BÖLÜM: Sessizliğin İçindeki İz

Derya, Kaan'ın ardından hızla ilerliyordu.
Köyün aşağısına indiklerinde küçük bir evin önünde birkaç kişi toplanmıştı. İnsanların yüzündeki endişe uzaktan bile belli oluyordu.
Yaşlı adam eliyle evi gösterdi.
“İçeride.”
Derya hiç vakit kaybetmeden içeri girdi.
Selin hemen arkasındaydı.
Kaan ise kapının önünde durdu. Etrafı dikkatlice inceliyordu.
Alp yanına yaklaştı.
“Bir sorun mu var?”
Kaan cevap vermeden yere baktı.
Çamurun üzerinde birkaç ayak izi vardı.
İki tanesi köye ait insanların ayakkabılarına benziyordu.
Fakat üçüncüsü farklıydı.
Kaan çömeldi.
“Bunu görüyor musun?”
Alp yanına eğildi.
“İz mi?”
“Evet.”
“Burada birçok insan var. Normal değil mi?”
Kaan başını salladı.
“Bu iz yeni. Diğerlerinden daha derin.”
Alp birkaç saniye baktı.
“Yani?”
“Henüz bir şey söylemiyorum.”
Kaan ayağa kalktı.
“Önce çocuğun durumuna bakalım.”
Derya içeride çocuğun başında çalışıyordu.
Çocuk korkmuştu fakat bilinci açıktı.
“Beni duyuyor musun?”
Çocuk başını hafifçe salladı.
Derya sakin bir sesle konuştu.
“Merak etme. Buradayız.”
Çocuğun gözleri kapıya kaydı.
Sonra birden Derya'nın elini tuttu.
“Doktor abla...”
“Efendim?”
Çocuk fısıldadı:
“Biri vardı.”
Derya'nın yüzündeki ifade değişti.
“Kim vardı?”
Çocuk cevap vermeden önce Kaan içeri girdi.
“Derya?”
Derya ona baktı.
“Çocuk birinden bahsediyor.”
Kaan çocuğun yanına çömeldi.
“Korkma. Bize anlatabilirsin.”
Çocuk birkaç saniye sustu.
“Yüzünü görmedim.”
“Ne yaptı?”
“Bana yardım edeceğini söyledi.”
Kaan dikkatle dinliyordu.
“Sonra?”
“Sonra... gitti.”
“Nasıl gitti?”
Çocuk eliyle evin arkasını gösterdi.
“O taraftan.”
Kaan ayağa kalktı.
Alp'e baktı.
“Evin arkasını kontrol edin.”
Alp başını sallayıp dışarı çıktı.
Kaan tekrar çocuğa döndü.
“Üzerinde ne vardı?”
Çocuk gözlerini kapatıp düşünmeye çalıştı.
“Siyah... bir şey.”
“Ne?”
“Kolunda bir işaret vardı.”
Kaan ile Derya birbirlerine baktılar.
Kaan sakinliğini korudu.
“Nasıl bir işaret?”
Çocuk cevap vermeye çalıştı fakat hatırlayamadı.
“Bilmiyorum.”
Derya Kaan'a baktı.
“Çocuğu daha fazla zorlamayalım.”
Kaan başını salladı.
“Tamam.”
Birkaç dakika sonra Alp geri döndü.
“Hiç kimse yok.”
Kaan:
“İz?”
“Evin arkasından devam ediyor. Sonra kayboluyor.”
Kaan sessiz kaldı.
Alp ona baktı.
“Bir şey düşünüyorsun.”
Kaan gözlerini uzaklara çevirdi.
“Çocuk birinden bahsediyor. Evde yabancı bir ayak izi var. Ve o kişi olaydan hemen önce buradaymış.”
Alp'in yüzü ciddileşti.
“Tesadüf olabilir.”
“Olabilir.”
Kaan yürümeye başladı.
“Ama tesadüf olduğunu düşünmek için henüz erken.”
Derya yanlarına geldi.
“Çocuğun durumu şimdilik iyi.”
Kaan başını salladı.
“Teşekkür ederim.”
Derya birkaç saniye sustu.
“Çocuk o kişiden korkuyor.”
Kaan ona baktı.
“Ben de fark ettim.”
Derya:
“Bence bir şey biliyor.”
Kaan cevap vermedi.
Dağların üzerinden esen rüzgâr köyün sessizliğini dağıtıyordu.
Kaan cebinden küçük not defterini çıkardı.
Sayfaya üç kelime yazdı:
Ayak izi.
Siyah işaret.
Bilinmeyen kişi.
Defteri kapattı.
Henüz ortada bir şüpheli yoktu.
Henüz kimse suçlanmamıştı.
Ama Kaan artık emindi.
Bu köyde herkesin bilmediği bir şey vardı.
Ve o şey, onları buraya getiren görevden çok daha büyük olabilirdi.
Kaan dağlara doğru baktı.
“Bazen gerçek,” dedi sessizce, “insanın karşısına çıkmaz.”
Alp ona döndü.
“Ne demek istiyorsun?”
Kaan gözlerini yoldan ayırmadan cevap verdi:
“Bazen gerçek, onu arayanın peşine düşmesini bekler.”
Ve ekip, köyden ayrılmadan önce ilk kez aynı şeyi düşünmeye başladı:
Burada yalnız değillerdi.