20. BÖLÜM: Özlenen Memleket

Kars'ta hava kararmaya başlamıştı.
Kaan, eski deponun önünde durmuş, uzaklardaki karla kaplı dağlara bakıyordu.
Alp yanına geldi.
“Komutanım, merkeze dönmemiz gerekiyor.”
Kaan cevap vermedi.
Gözleri hâlâ dağlardaydı.
Alp tekrar konuştu.
“Kaan?”
Kaan derin bir nefes aldı.
“Ben biraz daha kalacağım.”
Alp şaşırdı.
“Görev bitti sanıyordum.”
“Buradaki işimiz bitmedi.”
Alp etrafına baktı.
“Bunu nereden anladın?”
Kaan bileğindeki siyah sembolü gösterdi.
“Bu sembol burada karşıma çıktı.”
Bir süre sessizlik oldu.
Kaan sonra Kars'ın soğuk havasını içine çekti.
“Burası benim memleketim.”
Alp:
“Biliyorum.”
Kaan:
“Yıllardır buradan uzaktaydım.”
Alp hafifçe gülümsedi.
“Demek dönmek istemiyorsun.”
Kaan başını salladı.
“Hayır. En azından şimdilik.”
Tam o sırada telsizden bir ses geldi.
“Bütün ekipler, dikkat.”
Sesin tonu diğerlerinden farklıydı.
Kesin, sakin ve otoriterdi.
Büyük Komutan Murat Arslan.
“Kars ekibi, rapor.”
Kaan telsize uzandı.
“Komutanım, Kaan Yalçın. Kars bölgesindeyiz. Bir şüpheli yakalandı. İkinci kişi kaçtı.”
Murat:
“Yaralı var mı?”
Kaan:
“Ben darbe aldım. Görev yapmama engel değil.”
Murat'ın sesi sertleşti.
“Bu benim kararım değil. Sağlık durumunu kontrol ettireceksin.”
Kaan:
“Emredersiniz komutanım.”
Murat:
“Alp Karahan.”
Alp hemen telsizi aldı.
“Emredin komutanım.”
“Bölgenin güvenliğinden sen sorumlusun. Kaan'ın durumunu da takip edeceksin.”
“Emredersiniz.”
Murat:
“Eren Demir.”
Başka bir telsizden Eren'in sesi geldi.
“Buradayım komutanım.”
“Ardahan bölgesindeki durumu raporla.”
Eren:
“Bölgede hareketlilik yok. Kontrol devam ediyor.”
“Devam edin. Gereksiz risk istemiyorum.”
“Emredersiniz komutanım.”
Murat:
“Baran Kaya.”
“Emredin komutanım.”
“Eren'le birlikte hareket edeceksin. Birbirinizden ayrılmayacaksınız.”
“Emredersiniz.”
Murat:
“Derya Aksu.”
Derya telsize geçti.
“Buradayım komutanım.”
“Sağlık ekibinin durumu?”
“Malzemeler tam. Şu ana kadar müdahale gerektiren ciddi bir durum yok.”
“İyi. Bölgedeki sivillerin durumunu da kontrol edin.”
“Emredersiniz.”
Murat:
“Selin Aras.”
“Buradayım komutanım.”
“Derya'dan ayrılmayacaksın.”
“Emredersiniz.”
Murat:
“Merve Çelik.”
Merve telsize uzandı.
“Dinliyorum komutanım.”
“Van bölgesindeki şüpheli hareketlilik?”
“Kontrol ediyoruz. Şu an için kesin bir bulgu yok.”
“Kesinleşmeden rapor vermeyin. Gözlem yapın.”
“Emredersiniz.”
Murat:
“Serkan Demir.”
“Buradayım komutanım.”
“Merve'nin güvenliğini sağlayacaksın. Çevre kontrolü sende.”
“Emredersiniz.”
Son olarak Murat'ın sesi yeniden duyuldu.
“Emre Kaya.”
Emre:
“Buradayım komutanım.”
“Bütün ekiplerin koordinasyonu sende. Her ekip iki saatte bir rapor verecek.”
“Emredersiniz.”
Murat birkaç saniye sustu.
Sonra bütün ekibe hitap etti.
“Beni iyi dinleyin.”
Telsizlerin başındaki herkes sessizleşti.
“Bu görevde kimse tek başına hareket etmeyecek. Kimse emri dışında bölge değiştirmeyecek. Herkes görevini eksiksiz yapacak.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Ve en önemlisi...”
Murat'ın sesi daha da sertleşti.
“Hiçbir arkadaşınızı geride bırakmayacaksınız.”
Kaan telsizi eline aldı.
“Emredersiniz komutanım.”
Murat:
“Kaan.”
“Emredin.”
“Sen de Kars'tan dönmek istemiyorsun.”
Kaan şaşırdı.
Alp ona baktı.
Murat devam etti.
“Bunu telsizden söylemene gerek yoktu. Sesinden belli oluyor.”
Kaan hafifçe gülümsedi.
“Memleketimi özlemişim komutanım.”
Murat'ın sesi bu kez daha yumuşaktı.
“Görevini tamamla. Sonra kalırsın.”
Kaan:
“Emredersiniz.”
Telsiz kapandı.
Alp Kaan'a baktı.
“Büyük komutan bile anlamış.”
Kaan Kars'ın karla kaplı sokaklarına doğru baktı.
“Bazen insan doğduğu yere dönünce neden ayrıldığını değil, neden geri dönmek istediğini anlıyor.”
Alp:
“Peki şimdi?”
Kaan:
“Şimdi görevi tamamlayacağız.”
Kaan tekrar eski depoya döndü.
Ama bu kez yüzünde farklı bir ifade vardı.
Çünkü Kars artık onun için yalnızca bir görev bölgesi değildi.
Burası onun eviydi.