13. BÖLÜM: Eski Karakol

Eski karakolun içinde ağır bir sessizlik vardı.
Herkes metal kutuya bakıyordu.
Kutunun üzerindeki sembol, duvardaki işaretle aynıydı.
Kaan kutuyu masanın üzerine bıraktı.
“Bunu açmadan önce anahtarı bulacağız.”
Emre başını salladı.
“Binayı arayalım.”
Ekip farklı bölümlere ayrıldı.
Kaan ve Alp üst kattaki odalara bakarken, Emre ve Merve alt kattaki bölümleri kontrol etmeye başladı.
Derya ile Selin ise eski sağlık odasına göz attı.
Baran ve Eren dış çevreyi kontrol ediyordu.
Merve eski bir dolabın çekmecelerini tek tek açtı.
İlk iki çekmece boştu.
Üçüncüsünde birkaç eski kâğıt vardı.
Bir tanesini eline aldı.
“Emre!”
Emre yanına geldi.
“Ne buldun?”
Merve kâğıdı gösterdi.
“Eski bir kayıt.”
Kâğıdın üzerinde tarih vardı.
17 Nisan.
Emre'nin yüzü ciddileşti.
“Az önce duvardaki rakamlar...”
Merve:
“17 - 04 - 09.”
Emre kâğıdı çevirdi.
Arkasında el yazısıyla birkaç kelime vardı:
“Gece yarısından sonra on yedi kişi ayrıldı.”
Merve:
“Demek tarih doğru.”
Emre:
“Diğer sayının ne olduğunu bulmamız gerekiyor.”
Tam o sırada Kaan yanlarına geldi.
“Bir şey buldunuz mu?”
Emre kâğıdı ona uzattı.
Kaan okudu.
“On yedi kişi.”
Alp:
“Peki nereye gittiler?”
Merve:
“Bilmiyoruz.”
Kaan kâğıdın altındaki boş bölüme baktı.
“Burada bir şey silinmiş.”
Emre:
“Evet.”
Kaan:
“Ne yazdığını bulabilir miyiz?”
Merve:
“Belki.”
Derya, eski sağlık odasında paslanmış bir dolabı açtı.
İçeride birkaç boş ilaç kutusu ve eski bir defter vardı.
Defteri eline aldı.
Sayfaları çevirdi.
Bir sayfada şu cümleyi gördü:
“Üç kişi geri geldi.”
Derya'nın yüzü değişti.
“Selin...”
Selin yanına geldi.
“Ne oldu?”
Derya defteri gösterdi.
“Üç kişi.”
Selin:
“Duvardaki yazıdaki üç kişi mi?”
Derya başını salladı.
“Evet.”
Bir sonraki sayfayı çevirdi.
Sayfanın ortasında tek bir cümle vardı:
“Geri dönenlerin hiçbiri aynı şeyi anlatmadı.”
Derya sessizce sayfaya baktı.
Sonra defteri Kaan'a götürdü.
Kaan yazıyı okuyunca bir süre konuşmadı.
Emre:
“Bu artık sadece eski bir hikâye değil.”
Kaan:
“Hayır.”
Merve:
“Peki üç kişi neden farklı şeyler anlattı?”
Kaan:
“Belki korktular.”
Alp:
“Ya da bir şey sakladılar.”
Kaan başını kaldırdı.
“Bunu öğrenmenin tek yolu var.”
Emre:
“Geri dönenlerden birini bulmak.”
Akşam yaklaşırken ekip binanın arka tarafında toplandı.
Kaan elindeki eski haritayı açtı.
Haritada karakolun arkasında küçük bir nokta işaretlenmişti.
Merve:
“Burası ne?”
Emre:
“Eski bir yerleşim.”
Kaan:
“Şimdi?”
Emre:
“Boş.”
Kaan haritayı inceledi.
Noktanın yanında çok küçük bir sembol daha vardı.
Aynı sembol.
Ama bu kez sembolün yanında tek bir harf bulunuyordu:
A.
Alp:
“Bir isim olabilir mi?”
Merve:
“Ya da bir yerin baş harfi.”
Kaan haritayı katladı.
“Yarın oraya gidiyoruz.”
Tam o sırada dışarıdan Eren'in sesi geldi.
“Komutanım!”
Herkes dışarı çıktı.
Eren elinde küçük bir metal parçası tutuyordu.
“Bunu binanın arkasında buldum.”
Kaan parçayı aldı.
Metal parçasının üzerinde küçük bir anahtar vardı.
Herkes birbirine baktı.
Emre:
“Sanırım kutunun anahtarını bulduk.”
Kaan anahtarı avucunda sıktı.
Sonra eski karakola baktı.
“Bu gece kutuyu açacağız.”
Merve:
“Ve belki de ilk kez gerçeğin bir kısmını göreceğiz.”
Kaan başını salladı.
“Belki.”
Ama kimse şunu bilmiyordu:
Kutunun içinde yalnızca geçmişe ait belgeler yoktu.
Ve o kutu açıldığında, bugün yaşananların da o eski hikâyeyle bağlantılı olduğu anlaşılacaktı.