34. Bölüm: Sahilde Bir Sabah

Sabahın erken saatleriydi.
Kaan çoktan uyanmış, mutfakta kahvaltı hazırlamaya başlamıştı. Derya da ona yardım ediyordu.
Masaya peynirler, zeytinler, domates, salatalık, yumurta ve sıcak ekmekler konuldu.
Derya çantasına birkaç şey daha yerleştirdi.
— Her şeyi aldık mı?
Kaan etrafa baktı.
— Kahvaltı tamam.
Sonra mangal için hazırladıkları malzemeleri gösterdi.
— Bunlar da tamam.
Derya gülümsedi.
— O zaman çıkabiliriz.
Bir süre sonra iki araçla sahile doğru yola çıktılar.
Alp ve Selin, Eren ve Zeynep de onlara katılmıştı.
Sahile vardıklarında deniz hemen önlerindeydi.
Kıyıya sıfır, geniş bir alana yerleştiler.
Denizin sesi, sabahın serinliği ve hafif esen rüzgâr herkese iyi gelmişti.
Alp masayı kurmaya başladı.
Eren mangal için odunları hazırlıyordu.
Selin ve Zeynep kahvaltılıkları çıkardı.
Kaan ise Derya'nın yanına oturdu.
Derya denize bakıyordu.
Kaan ona baktı.
Sonra dayanamayarak Derya'ya yaklaşıp dudağına kısa bir öpücük kondurdu.
Derya gülümseyerek Kaan'a baktı.
Tam o sırada Alp arkadan seslendi:
— Ya kardeşim! Burada aile var, ayıp oluyor!
Herkes kahkahaya boğuldu.
Kaan:
— Kıskanıyorsun.
Alp:
— Ben mi? Selin burada zaten!
Selin gülerek Alp'in koluna vurdu.
— Sen sus!
Eren:
— Sabah sabah yine başladınız.
Kahvaltı başladı.
Denizin hemen yanında uzun bir masa kurulmuştu.
Herkes çayını almış, sohbet ederek kahvaltısını yapıyordu.
Bir süre sonra kahvaltı yerini mangala bıraktı.
Kaan ateşin başına geçti.
Alp de yanına geldi.
— Emekli olduk ama mangal işini bırakmadık.
Kaan güldü.
— Bu görevde uzmanlaştık.
Derya uzaktan seslendi:
— İkiniz de eti yakmayın!
Eren:
— Ben şimdiden söylüyorum, suç Kaan'ın!
Kaan:
— Daha başlamadık bile!
Herkes yeniden gülmeye başladı.
Saatler ilerledikçe sahildeki keyif daha da arttı.
Tam o sırada uzaktan iki kişinin kendilerine doğru yürüdüğü görüldü.
Derya onları fark etti.
— Kaan...
Kaan başını kaldırdı.
— Ne oldu?
Derya gelen kişileri gösterdi.
— Bize doğru geliyorlar.
Herkes bir anda sustu.
Alp ayağa kalktı.
Eren de dikkatlice baktı.
Gelen iki kişi masaya birkaç metre kala durdu.
İçlerinden biri Kaan'a baktı.
— Kaan Yalçın?
Kaan ayağa kalktı.
— Evet.
Adam kısa bir süre sustu.
Sonra cebinden küçük bir zarf çıkardı.
— Bunu size vermem istendi.
Kaan zarfı aldı.
Adamlar arkasını dönüp uzaklaşmaya başladı.
Kaan zarfı elinde tutarken Derya yanına geldi.
— Yine mi?
Kaan zarfın üzerindeki yazıya baktı.
Yüzündeki gülümseme tamamen kayboldu.
Çünkü zarfın üzerinde yalnızca tek bir cümle vardı:
“Geçmiş, sandığınız kadar uzakta değil.”