1. BÖLÜM: Yolun Başında

Güneş henüz dağların arkasından tamamen yükselmemişti.
Gökyüzü, gecenin karanlığıyla sabahın ilk ışıkları arasında kalmıştı. Dağların eteklerine çöken sis, yolu neredeyse görünmez hâle getiriyordu.
Uzakta birkaç aracın motor sesi duyuldu.
Kaan Yalçın, aracın yanında sessizce duruyordu.
Üzerindeki üniforma tertemizdi fakat yüzündeki ifade, birazdan başlayacak görevin ağırlığını taşıyordu. Karşısındaki dağlara baktı. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
Arkasından Alp'in sesi geldi.
“Hazır mısın komutan?”
Kaan başını çevirdi.
“Hazır olmak başka, neyle karşılaşacağını bilmek başka.”
Alp hafifçe gülümsedi.
“Bunu söyleyen bir komutanın ilk işi ne biliyor musun?”
“Neymiş?”
“Ekibine korkmadığını göstermek.”
Kaan gözlerini tekrar dağlara çevirdi.
“Ben korkmadığımı söylemedim.”
Alp'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
Kaan devam etti:
“Korku kötü bir şey değil. Bazen insanı hayatta tutan tek şeydir. Önemli olan korkunun seni yönetmesine izin vermemek.”
Bir süre ikisi de sustu.
O sırada aracın diğer tarafından Eren göründü.
“Komutanım, ekip hazır.”
Kaan başını salladı.
“Tamam. Herkes yerini alsın.”
Askerler araçlara doğru ilerlerken Kaan birkaç saniye daha olduğu yerde kaldı.
Bu görev yalnızca bir görev değildi.
Karşılarında ne olduğunu tam olarak bilmiyorlardı.
Ama Kaan'ın bildiği bir şey vardı:
Bir insanın görevi, sadece kendisine verilen emri yerine getirmek değildi.
Bazen görevin en zor kısmı, doğru olanı yapmaya çalışmaktı.
Aynı saatlerde, birkaç kilometre ileride küçük bir sağlık merkezinde hareketlilik vardı.
Derya Aksu, çantasındaki malzemeleri son kez kontrol etti.
“Bandajlar tamam... ilaçlar tamam...”
Yanındaki Selin ona baktı.
“Bir şeyi üç kere kontrol etmeden rahat edemiyorsun.”
Derya gülümsedi.
“İnsan hayatı söz konusuysa dört kere de kontrol ederim.”
Selin başını salladı.
“Umarım bugün kimseye ihtiyacımız olmaz.”
Derya bir an sustu.
“Umarım.”
Sonra çantasını omzuna aldı.
“Fakat ihtiyacımız olursa da hazır olacağız.”
Dışarı çıktıklarında sabahın soğuğu yüzlerine vurdu.
Derya dağlara baktı.
Orada ne yaşanacağını bilmiyordu.
Ama bildiği bir şey vardı.
İnsan hayatının hangi tarafta olduğunun önemi yoktu.
Yaralanan bir insan, önce insandı.
Araçlar hareket etti.
Dağ yolu giderek daraldı.
Kaan önündeki yola bakarken telsizden Alp'in sesi duyuldu.
“Komutanım, ileride yol kontrolü var.”
Kaan kısa bir sessizlikten sonra cevap verdi.
“Yavaşlayın.”
Araçların hızı düştü.
Herkes dikkat kesildi.
Derya'nın bulunduğu araç da arkadan onları takip ediyordu.
Dağların arasında ilerleyen konvoy, sisin içine doğru kaybolmaya başladı.
Kaan camdan dışarı baktı.
Gözlerinin önünden taşlık yollar, yüksek tepeler ve sessiz köyler geçiyordu.
Bir an için çocukluğunda duyduğu bir cümleyi hatırladı:
“Özgürlük, insanın yalnızca istediği yere gidebilmesi değildir. Korkmadan yaşayabilmesidir.”
Kaan gözlerini kapatıp kısa bir nefes aldı.
Sonra telsizi eline aldı.
“Devam ediyoruz.”
Araçlar yeniden ilerlemeye başladı.
Kimse bilmiyordu.
Bu yolculuk onların hayatlarını değiştirecekti.
Çünkü bazı yolların sonunda bir görev değil, insanın kendisiyle yüzleşmesi vardır.
Ve onların yolu daha yeni başlıyordu.
Özgürlüğe yürüyenlerin yolu...