12. BÖLÜM: İlk Büyük İz

Araçlar saatler süren yolculuğun ardından dağların daha da derinlerine ulaştı.
Yol artık iyice daralmıştı.
Bir tarafta yükselen kayalıklar, diğer tarafta uçsuz bucaksız vadiler vardı.
Kaan elindeki haritaya baktı.
“Burası.”
Araçlar yavaşladı.
Önlerinde küçük, eski bir yerleşim alanı vardı.
Birkaç ev, terk edilmiş bir depo ve biraz ileride kullanılmayan eski bir karakol binası görünüyordu.
Emre araçtan indi.
“Burası haritada işaretli ama uzun zamandır kullanılmıyor.”
Kaan çevreyi inceledi.
“Tam da bu yüzden dikkatli olacağız.”
Merve yanına geldi.
“Burada daha önce biri yaşamış.”
Kaan:
“Nereden anladın?”
Merve yerdeki izleri gösterdi.
“Yeni ayak izleri var.”
Kaan ona baktı.
“İyi göz.”
Merve gülümsedi.
“Teşekkürler, komutan.”
Alp uzaktan seslendi.
“Burada bir bina var!”
Herkes eski karakol binasına doğru ilerledi.
Binanın kapısı paslanmıştı.
İçerisi toz içindeydi.
Duvarlarda eski yazılar ve yıpranmış haritalar bulunuyordu.
Derya:
“Burası yıllardır kullanılmıyor gibi.”
Emre:
“Öyle görünüyor.”
Kaan duvarları incelerken bir şey fark etti.
Duvarın bir köşesinde, diğerlerinden farklı bir çizim vardı.
Siyah sembol.
Kaan yaklaşınca Merve de yanına geldi.
“Yine aynı işaret.”
Bu kez sembolün altında bazı rakamlar bulunuyordu.
17 - 04 - 09
Alp:
“Bir tarih mi?”
Emre:
“Olabilir.”
Merve sembolün yanındaki duvarı temizledi.
Altından silinmiş birkaç kelime ortaya çıktı.
Kaan el fenerini tuttu.
Yazı güçlükle okunuyordu:
“On yedi kişi yola çıktı.”
Herkes sustu.
Emre:
“On yedi kişi...”
Merve devamındaki yazıyı okumaya çalıştı.
“Burada başka bir şey daha var.”
Duvardaki tozu temizledi.
İkinci satır ortaya çıktı:
“Üçü geri döndü.”
Derya'nın yüzü ciddileşti.
“Peki diğerleri?”
Kimse cevap vermedi.
Kaan yazının devamına baktı.
Ama duvarın bir bölümü tamamen silinmişti.
Sadece son kelime okunabiliyordu:
“Özgürlük...”
Kaan birkaç saniye sessiz kaldı.
Emre:
“Bu sembolün sadece bir işaret olmadığını artık biliyoruz.”
Kaan başını salladı.
“Evet.”
Merve:
“Peki bu insanlar kimdi?”
Tam o sırada binanın arka tarafında bir ses duyuldu.
Tak.
Herkes bir anda sustu.
Kaan elini kaldırdı.
“Kimse hareket etmesin.”
Ses tekrar geldi.
Tak... tak...
Serkan arka koridora doğru ilerledi.
Birkaç saniye sonra geri döndü.
“Elimde bir şey var.”
Küçük, eski bir metal kutuyu masanın üzerine bıraktı.
Kutunun kapağında aynı sembol vardı.
Ama bu kez sembolün altında farklı bir cümle bulunuyordu:
“Geri dönenler gerçeği anlatmadı.”
Emre kutuya baktı.
“Bunu açmamız gerekiyor.”
Kaan başını salladı.
“Evet.”
Merve:
“Ya içeride ne olduğunu bilmiyorsak?”
Kaan kutuya baktı.
“İşte bu yüzden dikkatli açacağız.”
Alp:
“Belki de yıllardır aradığımız cevap bunun içindedir.”
Kaan kutuyu eline aldı.
Kapak açılmadı.
Kilitle kapatılmıştı.
Kutunun üzerinde ise küçük bir anahtar deliği vardı.
Emre:
“Anahtar olmadan açamayız.”
Kaan başını kaldırdı.
“Demek ki anahtar bir yerde.”
Dışarıda rüzgâr yükseldi.
Eski karakolun kapısı gıcırdayarak sallandı.
Kaan, duvardaki sembole son kez baktı.
Artık ellerinde ilk büyük ipucu vardı.
On yedi kişi.
Üçü geri dönmüş.
Ve geri dönenler...
gerçeği anlatmamıştı.