30. Bölüm: Sessiz Adres

Merkezde gece sessizliği hâkimdi.
Kaan, masanın başında önündeki dosyalara bakarken odadaki herkes bekliyordu. Kars'tan İstanbul'a dönüşlerinin üzerinden çok geçmemişti. Yaşananların cevapları hâlâ ellerinde değildi.
Tam o sırada kapı açıldı.
İçeri giren görevli, elindeki küçük zarfı Kaan'ın önüne bıraktı.
— Komutanım, bu az önce ulaştı.
Kaan zarfı aldı.
— Kimden?
— Belli değil.
Odada kısa bir sessizlik oluştu.
Kaan zarfı açtı.
İçinden yalnızca tek bir kâğıt çıktı.
Bir adres.
Kaan birkaç saniye boyunca kâğıda baktı.
Alp yaklaştı.
— Ne yazıyor?
Kaan kâğıdı ona uzattı.
Alp adresi okuduğunda kaşları çatıldı.
— Burası İstanbul'un dışında sayılır.
Mert kâğıda dikkatlice baktı.
— Ve buraya bizi yönlendiren kişi, kimliğini özellikle gizlemiş.
Eren ayağa kalktı.
— O zaman gidiyoruz.
Kaan başını kaldırdı.
— Bu kadar kolay değil.
Eren sustu.
Kaan devam etti:
— Bizi orada bekliyor olabilirler. Eğer askerî araçlarla gidersek daha kapıya ulaşmadan kim olduğumuzu anlarlar.
Alp başını salladı.
— Haklısın. Dikkat çekmememiz gerekiyor.
Derya da masaya yaklaştı.
— Peki nasıl gideceğiz?
Kaan birkaç saniye düşündü.
Sonra dosyayı kapattı.
— Şeklimizi değiştireceğiz.
Yaklaşık bir saat sonra merkezde kimse ilk hâliyle görünmüyordu.
Alp sade bir mont ve şapka takmıştı.
Eren günlük kıyafetler giymiş, telefonuyla uğraşan sıradan bir genç gibi görünüyordu.
Mert ise daha farklı bir görüntüye bürünmüştü. Sakalını biraz değiştirip gözlük takmıştı.
Kaan da askerî görüntüsünü tamamen bırakmış, koyu renk mont ve sade kıyafetlerle hazırlanmıştı.
Derya ve Selin ise yanlarında küçük çantalar taşıyordu.
Derya aynaya bakıp gülümsedi.
— Bizi gören kimse askerî bir ekibin parçası olduğumuzu düşünmez.
Kaan kapıya yöneldi.
— Zaten amaç bu.
Alp:
— Araç?
Kaan:
— Resmî araç yok.
Mert anahtarı eline aldı.
— Eski bir araç ayarladım.
Eren şaşkınlıkla baktı.
— Sen bunları ne zaman yaptın?
Mert hafifçe gülümsedi.
— Siz hazırlanırken.
Kaan kapıyı açtı.
— Hadi.
Gece yarısına yaklaşırken araç İstanbul'un kalabalığından uzaklaşmaya başladı.
Kimse fazla konuşmuyordu.
Kaan ön koltukta oturuyor, elindeki adrese tekrar tekrar bakıyordu.
Bir süre sonra Mert sordu:
— Komutanım...
— Söyle.
— Ya bu adres bir tuzaksa?
Kaan camdan dışarı baktı.
— O ihtimali zaten hesaba kattık.
Alp arka koltuktan konuştu:
— Ama bir şey var.
Herkes ona döndü.
— Adresi gönderen kişi bizim kim olduğumuzu biliyor.
Kaan başını çevirdi.
— Nereden çıkardın?
Alp kâğıdı gösterdi.
— Adresin yanında küçük bir işaret var. Rastgele bırakılmış gibi duruyor ama değil.
Mert kâğıdı aldı.
İşareti inceledi.
Yüzündeki ifade değişti.
— Bunu daha önce gördüm.
Kaan hemen sordu:
— Nerede?
Mert birkaç saniye sustu.
— Eski bir dosyada.
Araçtaki sessizlik bir anda ağırlaştı.
Kaan:
— Nasıl bir dosya?
Mert cevap vermeden önce dışarı baktı.
— Bilmiyorum. Ama o işaretin bulunduğu dosyanın sonunda hiçbir isim yoktu.
Eren:
— Yani biri bize özellikle bir iz bırakıyor.
Mert başını salladı.
— Evet.
Kaan adresi tekrar eline aldı.
— O zaman doğru yere gidiyoruz.
Araç sonunda dar bir yola saptı.
Çevrede neredeyse hiç ışık yoktu.
Bir süre sonra ileride eski bir yapı göründü.
Mert aracı yavaşlattı.
— Geldik.
Kaan binaya baktı.
Eski, kullanılmayan bir yer gibiydi.
Fakat bir ayrıntı dikkatini çekti.
Binanın ikinci katında tek bir pencerenin ışığı yanıyordu.
Kaan sessizce:
— Kimse araçtan inmiyor.
Herkes bekledi.
Kaan birkaç saniye boyunca binayı izledi.
Sonra ışık söndü.
Alp fısıldadı:
— Biri bizi gördü.
Kaan kapıyı açtı.
— Şimdi başlıyor.
Ekip araçtan indi.
Kimse konuşmadan binaya doğru ilerledi.
Tam kapıya yaklaşmışlardı ki içeriden bir ses duyuldu.
— Geç kaldınız.
Kaan olduğu yerde durdu.
Elini kapının üzerinde tuttu.
— Sen kimsin?
İçeriden cevap geldi:
— Aradığınız kişinin kim olduğunu öğrenmek istiyorsanız... içeri girin.
Kaan ekibe baktı.
Sonra kapıyı yavaşça açtı.
İçerisi karanlıktı.
Ve duvarın üzerinde, daha önce gördükleri o işaret vardı.
Kaan'ın yüzündeki ifade değişti.
Çünkü artık bunun tesadüf olmadığını biliyordu.