9. Bölüm

Küçük kız benden başkası değildi. Benim küçüklüğümdü. Bu nasıl olabilir? Şarkının sesi radyoda bir anda daha bir artınca dehşetle Sermet’e döndüm. Buz mavisi gözleriyle kaskatı bir şekilde boşluğa bakıyordu, bana dönmüyordu bile. Gözlerinde bir şey vardı, farklı bir şey, korkunç bir şey... Şarkı devam ediyordu. Zihnim, Sedat'ın deney odasındaki o lanetli iğnelerin ritmiyle şarkının o tuhaf, çarpık sözlerini idrak ediyordu.
“Blue eyes just smile to the world. Full of dreams and with fascination...” (Mavi gözler sadece dünyaya gülümser, hayallerle dolu ve cazibeyle...)
Sözlerle beraber Sermet’in o ifadesiz gözleri yavaşça bana çevrildi. Bana doğru yürümeye başladığında irkilip geriye doğru gitmeye çalıştım ama ellerimdeki soğuk metal zincirleri fark edince olduğum yerde donakaldım. Küçük kız gitmişti. Onun üzerindeki beyaz elbise benim üstümdeydi. Etekleri kıpkırmızı kan olan o elbise artık benim üzerimdeydi. Şarkının sesi kafatasımı çatlatacak gibi arttı.
“Too soon she saw that her hands were chained and pulled without any freedom...” (Çok geçmeden kız fark etti ki elleri zincirlenmişti ve sürükleniyordu, biraz özgürlük olmaksızın...)
Rüyada mıyım? Kâbus mu görüyorum? Ben kâbus olduğunu düşünürken Sermet yanıma gelip usulca dizlerinin üstüne çöktü. Yüzüme bakıyordu ama bana bakmıyormuş gibi değil, boşluğa, benim içimdeki o yıkıma kilitlenmiş gibiydi. Elini yanağıma koyup bir şeyler mırıldandı. Sesi o kadar zayıftı ki ne dediğini duyamıyordum. Şarkının sesi o kadar artmıştı ki sanki arabada değil, direkt kafamın içinde, damarlarımda çalıyordu.
“It’s always the same, they fear no way. I cannot break it I can take it no more...” (Hep aynı, 'çıkış yok' korkusu. Bunu yenemiyorum, daha fazla katlanamıyorum.)
Şimdi hatırlamıştım. Bu şarkı... Annemin ölüm günü çalan şarkıydı. Bir araba evimizin önünden bu şarkıyla geçmişti. Dur bir dakika, oradan asla araba geçmezdi ki. Belki de geçmemişti, o gün evdeki radyoda çalan bir şarkıydı. O evde radyo da yoktu! Doğrusunu hatırlamıyordum. Nereden duyduğumu hatırlamıyordum. Ve o adamın gözleri... Şırınga izleri, jiletler, sigara izleri, aşağılamalar... Yutkunamıyordum resmen. Adı neydi o adamın? Sedat... Hiçbir şeyi unutmayan, her detayı fotoğraflayan aptal beynim, hipertimezi hastalığım şimdi en önemli şeyi, annemin nasıl öldüğünü sorguluyordu. Harbiden nasıl ölmüştü annem? Unutacak başka bir şey mi bulamadın? Annemin Sedat! diye attığı o çığlıklar!
Duramıyordum... Zihnimin oyunlarına engel olamıyordum; sadece öyle oturup düşünüyordum. Damarlarımdaki o "duygu virüsü", zihnimin içi benden o kadar kuvvetliydi ki, içimdeki beni öldürüp yerine geçebilirdi. Onu tek dizginleyen şey Kürşat Karaaslan’a olan güya o sözde yaşam borcumdu... Sermet elini yanağımda gezdirdikten sonra, başparmağı tam kaşımdan başlayıp yanağıma kadar ilerledi. Elini çektiğinde yüzümdeki o ılık, ıslak şeyi fark ettim. Kan... Kan sadece yüzümde değildi; beyaz elbisemin zamanla akıp acıya dönüştürdüğü gelinliğimde de kan vardı, kefenimde de... Sermet ayağa kalkıp karanlığa doğru gitmeye başladığında avazım çıktığı kadar tekrar çığlık attım.
“Dur!”
Nefesim hızlanmıştı. Kalbimi düzene sokamıyordum. Gözlerimi o kadar çok birbirine bastırdım ki kirpik diplerime kadar sızladığını hissettim.
Gözlerimi açtığımda müzik kesilmişti. Dur bir dakika... Sadece müzik değil, her şey durmuştu. Zincirler, o kanlı beyaz elbise, yoldaki o çocuk... Hepsi kaybolmuştu. Şu an Sermet’in arabasında, onun yanındaki o deri koltukta oturuyordum. Radyoda aynı şarkı, o lanet olası Blue Eyes tekrar çalmaya başladı. Başa geri dönmüş gibiydim. Uyumadığıma emindim. Kâbus değildi. Zihnim bana o virüsün yardımıyla ölümcül bir halüsinasyon yaşatmıştı. Sermet, kriz geçirdiğimi fark etmiş gibi arabayı aniden yolun kenarına kırıp durdurdu ve bana döndü. Gözlerinde o kaskatı, hesapçı ifade yoktu. Hatta endişe dolu buz mavisi gözlerle, şok içinde bana bakıyordu. Yine de radyoda şarkı devam ettiğinde ondan, kendi zihnimden korkup var gücümle bağırdım.
“Durdur şarkıyı...”
Bağırdım mı dedim? Lanet olsun, sesimi ben bile duymamıştım. Nefesim düzensizleşmişti. O kriz anından sonra nefes aldığımdan bile emin değildim. Sadece boşlukta iç çekiyordum. Radyoyu kapatmak için tuşlarına bastım ama ellerim titrediği için kapatamadım. Sanki kapatmazsam biraz önceye, o karanlık zincirlere geri dönecekmişim gibi hissediyordum. Sermet uzanıp benim kapatamadığım radyoyu kapattı ve sessizlik arabaya bir balyoz gibi indi.
“Sinem, burnun kanıyor.”
Genzime dağılan o ağır, paslı kan kokusuyla bunu ben de fark etmiştim. Hatta daha fazlasını... Bedenim zihnimdeki o savaşı kaybetmişti. Arabanın kapısını hızla açıp kendimi soğuk asfalta dışarı attım. Dizlerimin üstüne çöktüm. Dizlerim öyle acımıştı ki acıdan inlememek için dudaklarımı kanatırcasına kendimi zor tuttum.
Asfalta, karların üzerine kan kusmaya başlamıştım. Midemdeki her şeyi, o halüsinasyonun zehrini dışarı atıyordum. Sermet arabadan fırlayıp yanıma geldi ve elini belimi kavrayacak şekilde sıkıca tuttu. “İyi misin?” dedi.
İyi kelimesinin yanından geçmek şöyle dursun, ölmüş, kefenime sarılmış gibi hissediyordum.
“Sanırım deliriyorum.”
Beni kendine çekip o soğuk asfaltta yanıma oturdu. Ben daha ne yaptığını anlayamadan, başımı narin ama kararlı hareketlerle omzuna yatırdı.
“Bizim gibilerde böyle oluyor. O kadar direniyoruz ki, bir yer illaki patlak veriyor.”
Söylediği cümle beynimde yankılandı. Bizim gibiler... Bu sadece psikolojik bir benzetme miydi yoksa KGS'nin, Sedat'ın o iğrenç dünyasının ona da mı bulaştığını ima ediyordu? “Bizim gibi mi?” diye mırıldandım güçlükle.
“Bilirsin işte... Bizim gibi insanlar gerçekten vardır. Ve en önemlisi, yaşayabilmek için birbirlerinden olabildiğince uzak durmalılardır.”
Sermet'in o kusursuz, beyaz gömleği şimdi benim yüzümden, burnumdan sızan kanlar içindeydi. Kendimi geri çekmedim; aksine, o uyarısına inat kendimi daha da boyun girintisine gömdüm. Olabildiğince uzak buydu belki de bizim için. Aynı cehennemin içinde birbirine tutunmak.
“Güçlü bir hafıza insanı delirtmeye yeter,” dedi başını usulca başıma koyarken.
Haklıydı. Daha kötüsü, gerçekten deliriyordum. Hipertimezi benim lütfum değil, benim lanetimdi. Birkaç dakika sadece o soğukta, kan kokusunun içinde sustuk. Sonra az önce panikten vücudumun fark etmediği dizimi fark ettim. Akıl almaz şekilde kanıyordu. Yere düşerken asfalttaki sert bir cam kırığı dizime saplanmıştı. Fark edince Sermet’in boynundan kalkıp cam kırığını kendim çıkarmaya çalıştım. Sermet elimi usulca itip kendi elini bacağıma götürdü ve camı tek hamlede çıkarttı.
“Kanın fazla geliyor herhalde. Çıkmak için yer arıyor.”
Şu anki o acınası, yıkık hâlimle bile bu lafa gülümsemiştim. Birkaç saniye sustuk. Sonra... İkimiz de o dondurucu karanlığın ortasında, benim kanımla boyanmış o beyaz gömleğin üzerinde kahkaha atmaya başladık. Sanırım tek deliren ben değildim. O da normal değildi. Mutluluktan gülmediğimizi çok iyi biliyorduk. Kanla boyanmış o halüsinasyondaki beyaz elbise kadar yalan, ama o an dizimde ve ruhumda hissettiğim o acı kadar gerçekti o kahkaha sesleri...