4. Bölüm

Hep yağmur mu yağar bir insanın bahçesine? Benimkine hep yağmur yağdı, acı sarmaşıklarını büyütüp bütün vücudumu sardı. Çok ağladım yalnızken. Çok canım yandı ama yine de yalnız kaldım. Kendimden çok zihnimde kalan annemin hatırasını korumak istedim insanlardan uzaklaşırken. Yalnızken onu daha çok düşünüyordum. Belki bu yüzden kalabalıkların ortasında yalnız kaldım.
Kurtulamadım geçmişimden. Çığlık çığlığa büyüyen geçmişim beni esir aldı. Bir kafesin içine koydu. Benim hayatımı kendisi yaşamaya başladı. Sorulara geçmişim cevap verdi, anılara geçmişim dâhil oldu, sevdiklerimle geçmişim konuştu. Geçmişim ele geçirdi beni... Ben yoktum. Hiçtim, sıfırdım, eksiktim... Asla ait olmayacağımı bildiğim o zamana da âşık olmuştum. Ölmek istemeyecek kadar güçsüzleşmiştim. Böylece geçmişimin beni tahttan indirmesi kolay oldu. Zayıftım ben, güçsüzdüm ama geçmişim her an daha da güçlendi. Mesela geçmişimde yaşadığım evden kaçan ilk bendim ama öz babamı öldüren geçmişimdi.
Hep suçlayacak birilerini aradım. Daha yeni doğmuş bir bebeği ün kazanmak için üstünde tonlarca ilaç deneyen, üstelik öz kızına türlü türlü işkence eden bir adamı suçlayamazdım.
Neden?
Çünkü o da benim gibi canavar olarak doğmuştu. Yalnızlığı onu benim gibi birini yaratmaya sürüklemişti. Siz hâlâ babalar en çok kızlarını sever hikâyesine mi inanıyorsunuz? Dünyada ne kadar kız var biliyor musunuz babası tarafından zorla evlendirilen, sırf kız olduğu için hizmetçi muamelesi gören, gece geç geldi diye öldüresiye dövülen... Ve daha milyonlarcası... Eğer siz "babalar en çok kızlarını sever" hikâyesine inandıysanız şunu bilin ki sadece sizin babanız en çok kızını seviyor.
İğrenç bir bataklıkta doğdum ben. Hele bir de hiçbir şeyi unutamamak akli dengemle oynadı. Sağlıklı biri değilim ben. Fiziksel olarak kusursuz denilebilecek kadar iyi bir yapıya sahibim. O adamın kusursuz insan yaratma planları bir nevi işe yaramıştı. Bedenimde kusur olmasa bile kalbimde öyle bir kusur var ki; en köründen daha körüm, en sağırdan daha sağır, en sakatından daha sakatım...
Kapattım hayatı, söndürdüm ışıkları ve sonra nefes almak için açtığım o pencereden atladım. Ölüydüm ben. Biliyorum, adım gibi biliyorum, ölüyüm işte. Yaşayan insanlardan uzak duruyorum. Sırf onlar öldüğümü görmesin diye...
Şimdi ise kaçmak için duvarlar ördüm. Yetmedi, kaleler inşa ettim. Ben artık bana bile yabancıyım... Ben yoktum, dedim ya geçmişim vardı hep...
Saate baktığımda gece beşi geçiyordu. Ben de son kadehi dudaklarıma götürüp son yudumumu aldıktan sonra duşa girdim. Çıktığımda saat altı olmuştu. Kalkıp ufak adımlarla aynanın karşısına geçtim. Elimi yüzümü yıkadıktan sonra üstüme siyah bir boğazlı kazak, altına da siyah dar pantolonumu geçirdim. Telefonu elime aldığımda bir ton cevapsız çağrı vardı.
Koşar adım aşağı indim, hemen evin önünde duran safir tonu arabaya yanaştım. Hasan arabadan indi, hiçbir şey söylemeden arabanın anahtarını bana uzattı ve yan koltuğa geçti. Ben de arabanın anahtarını alıp sürücü koltuğuna oturdum ve arabayı çalıştırdım. Ne olduğunu anlamamıştım ama sormayacaktım. Meraklı biri değildim zaten.
Bir süre sessizlikten sonra Hasan bana dönüp, “Hiç sormazsın değil mi? Tabii ya sen böylesin,” dedi. Neyi diye sormadım. Bir süre sessiz kaldım. Niye sormadım diye sordum kendime ama cevap yoktu. Konuşmayı pek sevmeyen biriydim, bundan olabilir mi? Hayır. Ben her sorunun altında yatan saf yalandan korkarak soru sormazdım.
“Hiç sormam.”
Bana döndü, önce yüzümü inceledi.
“Gece kaçta yattın?”
“Eve gelir gelmez uyumuşum,” diye kendi korktuğum yalanlardan bir cümle kurdum. Onların canlarını yakmazmış gibi gelmişti.
“Yalan söyleme işte bir kez olsun ya, yalvarırım bir kez olsun bana yalan söyleme! Kürşat’ın ayrıcalığı ne?” diye bağırdı bir an.
Ne olduğunu anlamadan ona döndüm. İrkilmedim, korkmadım ama afallamıştım. O bana bağıramazdı. Kaşlarımı çatıp direksiyonu sıkıca kavrayarak ona döndüm.
“Sana ne kaçta yattığımdan? Sırf babalarımız arkadaş diye beni umursuyormuş gibi davranmana gerek yok. Senin zorun ne? Canına falan susadıysan söyle.”
Dudakları alayla kıvrıldı. Sanki bunu bekliyormuş gibi başını salladı.
“Niye bana yalan söylüyorsun? Bana güvenmiyor musun?”
Hasan’a döndüm; gözlerinde öfke vardı, nadir sinirlenirdi. Ne kadar benden nefret ettiğini düşünsem de bana hiç öfkeyle baktığını görmemiştim. Ona cevap vermek için dudaklarımı araladım ama geri kapattım. Onu aşağılamak istemiyordum. Biliyordum, hiçbir insan benden aşağıda değildi. Yine uzun bir sessizlik oldu. Normalde sessizliği severdim ama bu gerilim sessizliğiydi. Yine sessizliği bozan Hasan oldu.
“Niye bana güvenmiyorsun? Eğer geçmişin hakkın...”
“Hasan.”
Sesim rahatsız edici derecede sakin çıkmıştı. Geçmişim hakkında konuşmaz ve konuşturmazdım. Hasan hırs yapıp devam etti.
“Sinem, kendinde değilsin, sana yardım etmeye çalışıyorum. Bak eğer sorun dünkü meseleyse tamam haklısın ama baban da haklı, adam seni korumaya çalışıyor. Ama sorun senin şımarıklığınsa... “
Ani frenle arabayı durdurdum. Hasan bunu beklemediği için öne yalpalandı. Koyu kahverengi gözlerini gözlerime sabitledi; ne yapmaya çalıştığımı anlamaya çalışıyordu.
“Sen,” dedim, sesim kendinden emin ve net çıkmıştı.
Gözlerimi gözlerinden alıp ön camdan dışarıdaki boşluğa diktim.
“Sen benim hayatımı yaşamadın, ben de seninkini. Bu yüzden seni hiç yargılamadım, senin de bunu yapmaya hakkın yok. Sırf buzdan duvarlarımı yıkamıyorsun diye ben şımarık oluyorum öyle mi?”
Gülümsedim. Mutluluktan yoksun, kaskatı bir gülümsemeydi. Sonra ondan aldığım gözlerimi tekrar gözlerine sabitledim.
“Sırf duvarlarımı aşamıyorsun diye öyle mi? Ne o, ördüğüm duvarları aşmaya çalışırken tırnağın mı kırıldı?”
Sesim yükselmişti.
“Peki benim o duvarları örerken verdiğim çaba? Nasır tutan ellerim? Uyumadan ördüğüm o duvarları şimdi senin tırnakların kırıldığı için yıkamam! Senin hayatını yaşamadım ama asla seni karanlık tarafından vurmazdım.”
Kelimelerin sonuna doğru sesim kırılmıştı. Çıkan her kelime küçük bir cam parçası gibi boğazımı kanatarak çıkıyordu.
“Tırnağın kırıldığı için özür dilerim majesteleri ama benim de kalbim paramparça...”
Sinirlenmiştim. Benim hayatta kalma çabamı şımarıklık olarak görüyordu. Dudaklarını araladı, sonra diyecek bir şey bulamamış gibi birbirine bastırdı. Hiçbir şey olmamış gibi arabayı tekrar kullanmaya başladım.
Eğitim alanına gelmiştik. Karaarslan Güvenlik Sistemi'nin göğe yükselen o devasa, gri duvarlarının önüne park ettik. Burası dünyadan yalıtılmış, yerin metrelerce altına uzanan, kendi kanunları ve kendi cellatları olan o karanlık krallıktı. Biyometrik tarayıcıların kırmızı ışıkları yüzümüzde gezindi, ağır çelik kapılar mekanik bir gürültüyle açıldı.
Ben bir şey söylemeden arabadan inerken Hasan biraz daha bekledi, kafasını toparlamaya çalışır gibi ellerini saçlarının arasına daldırdı, birkaç saniye öyle kaldı. KGS'nin dondurucu avlusunda biraz daha ilerleyince ne yaptığını göremediğim için arkamı dönecek oldum, sonra vazgeçtim. Arkamdan gelen güçlü bir kol beni durdurdu, iri kollarını bedenime sardı. Ben de kollarımı iki yana sarkıtarak bir heykel gibi bekledim.
“Özür dilerim.”
Sesi pişmanlık doluydu. İşte insanlar böyleydi. Devasa sözlerle kalbinizi paramparça eder, sonra iki kelimeyle düzeltebileceklerini sanırlardı. Ben çekilmesini beklerken kollarını biraz daha sıkıştırdı. Kafasını boynuma gömdüğünden sesi boğuk çıkıyordu.
“Korkuyorum Sinem. Seni kaybetmekten çok korkuyorum.”
“Beni hiç kazanmadın ki, şimdi neye bu tavrın?” diye fısıldadım buz gibi bir sesle.
“Hatırlıyor musun, bilmiyorum. Çocukken insanlardan korkardım. Bazen korkumdan kendimi odama kilitlerdim. Ve siz Asel’le bir olup kapıyı yumruklardınız. Korktuğumu bile bile, hıçkırıklarımı duya duya beni aşağılardınız. Siz unutmuşsunuzdur belki ama ben hiçbir şeyi unutmuyorum. Sizin için şakayken benim için ne kadar zor olduğunu düşündünüz mü hiç? Hani sırf şaka diye sen beni tutmuştun, Asel de kolumu kesmişti jiletle.”
Kolumu sıyırıp yüzüne baktım.
“Bak! Baksana, bu sana şaka gibi mi geldi? Daha ne kadar iz var bedenimde görmek ister misin?”
Kollarından kuvvetle ittirdim. Üzerimdeki bluzu tek hamlede çıkardım. Etrafımda kim var kim yok umurumda bile değildi. KGS'nin o dondurucu avlusunda, kameraların ve sistemcilerin şaşkın bakışları altında göğsüme vurarak, “Şaka mı lan bu!” diye bağırdım. Sırtımı döndüm. “Sence bunlar şakaya benziyor mu?”
Bedenimdeki izleri daha önce de görmüştü. Yüzünde gram şaşkınlık yoktu, hatta his bile yoktu. Bu yüzdendi işte vahşiliğim; beni bu hâle getirip hiçbir şey yokmuş gibi davranıyorlardı. Sanki hâlâ bir deneyin parçası gibiydim. Üzerimde bir şey olup olmamasını umursamadan üzerine yürüdüm. Elim göğüsüne çarpınca titremişti.
“Sizin yüzünüzden bile unutabilmeyi çok isterdim.”
Nefret ediyordum pembeye boyadıkları yalanlardan. Beni düşünüyormuş gibi davranıyordu, beni düşünmüyordu. Sadece kafalarında yarattıkları beni aşmaya çalışıyorlardı. Asla beni, ben olduğum için merak etmeyeceklerdi.
“Uzak dur benden.”
Ellerimle tekrar iri göğsünü ittim.
“Madem canınız bu kadar değerli. Madem bu kadar seviyorsunuz kendinizi. Uzak durun benden, benim duvarlarım o kadar büyük ki yıkılsa bile altında kalırsınız!”
O an arkamdan uzanan bir el beni aniden kendine doğru çekti. Elindeki ağır, siyah montu omuzlarıma koyup tek koluyla omzumu sıkarak bana siper oldu. Çıplak tenim onun soğuk parmaklarıyla temas ettiği an, göğüs kafesimde o tanıdık, keskin sızı yankılandı. Nefesim bir anlığına kesildi, genzime yine o paslı demir tadı hücum etti ama bu kez kanamadım. Bedenim bu yabancı dokunuşa bir uyarı sinyali gönderiyordu sanki.
“Ağlıyor musun?” diye sordu o pürüzsüz, soğuk sesiyle.
“Görebiliyor musun ki?” diye karşılık verdim.
Karşımda dün sisteme katılan mavi gözlü çocuğu gördüm. Sanki beni bütün dünyaya karşı savunabilirmiş gibi bakıyordu ama cevap vermedi. Montu kaldırıp kollarımı geçirmemi sağladı. Fermuarını çekip ellerini omuzlarıma koydu. Hasan peşimizden gelmiş olacak ki tam ona yönelecekken, Sermet bir anda önüne geçip aramızda etten bir duvar ördü.
“Sakın!”
Bileğimden tutup beni sıkıca arkasına çekti. İlk defa biri beni arkasına alıyordu. Nedense sorduğum sorunun cevabını biliyor gibiydim. Beni görüyordu; öyle dışarıdan falan değil, ta içimi görüyordu. Bu rahatsız hissetmeme neden olmuştu.
“Bir adım daha yaklaşırsan ecelin olurum,” dedi Hasan'a buz gibi bir sesle.
Hasan durumun ciddiyetini anlamış olacak ki gözlerime baktı. Git der gibi kaşlarımı kaldırdım. Sinirle soluyup arkasını dönerek gitti. Bunun intikamını alacağından emindim.
Sermet'e dönüp hızla nefes verdim.
“Neden böyle bir şey yaptın? Hayatının sonunu mu getirmek istiyorsun? Zaten yeni transfer olmuşsun, başına iş açacaksın.”
“Transfer olmadım, yeni girdim.”
“Öyle olması imkânsız,” dedim kaşlarımı çatarak.
“Bebekliğinde buraya doğmayan hiç kimse Karaarslan Güvenlik Sistemi'ne elini kolunu sallayarak giremez.”
“Kurallar sizin için esnek, bizim için olamaz mı prenses?”
Cevap vermedim. O imkânsızı başaran adamın yüzüne son kez bakıp, “Sonra konuşuruz,” deyip binaya doğru yürümeye başladım.
Yukarı çıktım. Lavaboya girer girmez kapıyı kilitleyip dizlerimin üzerine çöktüm. Elimi ağzıma bastırarak hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.
“Kaybettin işte Zeliha,” dedim kendi kendime. Benden başka kimse gerçek anlamını bilerek kullanmıyordu bu ismimi. Kimse anmıyordu bu isimle annemin anılarını.
“Kimse asla seni anlamayacak. Onlar sadece şımarık bir kız çocuğu gibi davrandığını sanacaklar. Kimse içinde büyüttüğün o korkuya dokunamayacak ama benim kafamın içinde dönen o zehirli melodi seni de yiyip bitirecek.”
Kulaklarımı ellerimle kapatıp mırıldanmaya başladım. Bir plağa en sevmediğim kaseti koymuştum ve kapatmamak için etrafını ateşe vermiştim. Yanıyordum ama artık o kadar da acıtmıyordu.