18. Bölüm

“Hadi ama uyanmanı istiyorum, sevgili uyuyan güzel.”

Tek gözümü aralayıp beni uyandırmaya çalışan Sermet’e baktım.

“Imm... Belki beni öpmeyi denemelisin.”

Dudağıma belli belirsiz bir öpücük kondurup geri çekildi. Yorganı başıma kadar çekip sırtımı döndüm
.
“Bu gidişle sonsuza dek uyuyacağım.”

Belimden tutup beni kendine çevirdi. Üstüme çıkıp yorganı çekti.

“Sanırım yeterince sert değilim.”

“Çok da nazik olduğun söylenemez.”

“Bir prensese nasıl davranılması gerektiğini bilmiyorum. Üzgünüm prenses, daha önce hayatıma senin kadar mükemmel biri girmedi.”

Beni çekip sıkıca sarıldı. Kollarımı boynuna dolayıp sıkıca sarıldım. Belimden kavrayarak beni kucağına çekti. Burnunu boynuma gömüp kokumu içine çekti. Nefesi boynuma çarparken fısıldadı.

“Masumiyet.”

Boynuma minik bir öpücük kondurup ayağa kalktı ve beni de kaldırdı. Elinden tutup peşinden gittim. İşte hep onun peşinden gideceğimi anladığım ilk andı.

“Sormayacak mısın?”

“Neyi?”

“Nereye gittiğimizi?”

“Sormayacağım.”

Gözlerime bakıp ciddi olup olmadığıma baktı.

“Çok güzel olduğun için sana kızamıyorum ama kimseye bu kadar güvenmemelisin.”

“İlk uçurumdan atlayışım değil. Merak etme.”

“Sende ne görmem gerektiğini inan bilmiyorum. Küçük bir kız çocuğu mu yoksa defalarca yaralanmış bir kadın mı?”

Gözlerine bakıp elinde tuttuğu poşeti aldım. Cevap vermeyip giyinmek için odadan ayrıldım. Poşette askılı iplerle çaprazlama bel dekoltesi olan şarap kırmızısı bir elbise vardı. Giyinip yanına gittim. Onun üstünde siyah bir takım elbise vardı. Yine kolları yarıya kadar katlanmış, boynundaki düğmeler yarıya kadar açılmıştı. Yanına gidip düğmelerinden birkaçını kapattım.

“Fazla erotik.”

“Memelerim mi? Evet öyleler.”

Kahkaha atıp koluna vurdum.

“Gerçekten çok kötüsün.”

“Fark etmene sevindim bebeğim. Bir de koluma vurmayı acilen bırakmalısın. Çekici, güçlü kollarımı çürüteceksin.”

Teslim olur gibi ellerimi kaldırdım. Kapının önünde durup silahını beline yerleştirdi. Tam ben de silahımı alacakken elime vurdu.

“Sana silah taşımayı yasaklıyorum. Ben yanındayken korunmaya ihtiyacın yok.”

Gözlerimi devirdim. Silahımı alıp çantama koydum.

“Benim kimsenin korumasına ihtiyacım yok.”

Gözlerimin içine bakıp bana bir adım yaklaştı. Elini at kuyruğu yaptığım saçıma uzatıp tokayı çıkardı. Belimi geçen upuzun kumral saçlarımı serbest bıraktı. Gözümün önüne gelen asi saç tutamını kulağımın arkasına sıkıştırıp dudağıma ufacık bir öpücük kondurdu. Yanaklarımın yandığını hissettiğimde sağımızdaki aynaya döndüm. Bembeyaz olan tenim şimdi hafiften allık sürmüşüm gibi kızarmıştı. Dudağımı ısırıp gözlerimi aynadan aldım ve buz mavisi gözlerine kilitledim.

“Hem güzel hem asi.”

Bir adım daha yaklaşınca istemsiz bir adım geriye çekilmem, siyah stiletto ile sendelememe sebep olmuştu. Sermet direkt belimden tutup beni bedenine yasladı. Usulca eğilip dudaklarıma bir öpücük kondurdu. Ensesinden tutup iyice kendime çektim. Ellerim saçlarının arasında dolanıyordu. Belimden tutup ayakkabılığa oturttu. Ayaklarımı beline sardım. Bu ona güven vermiş gibi daha sert öpmeye başladı.

“Geç kalacağız.”

“Nereye?”

“Zamana, seninle tek geç kalacağım yer anılar.”

Kaşlarımı çatıp yüzüne baktım. Belimden tutup beni aşağı indirdi.

“Kaşlarını çatınca çok çirkin oluyorsun,” deyip beni sürüklemeye başladı. Omuz silkip peşinden gitmeye başladım. Dünkü garip konuşmadan sonra saçma sapan konuşup gece boyunca kahkahalar atmıştık. Şimdi de ne olduğunu bilmediğim yolda, ne olduğunu bilmediğim bir yere gidiyordum. Arabaya geçtik.

“Kırmızı ruj sürme bir daha, hiç yakışmamış bence.”

Dikiz aynasından kendime baktım. Upuzun kumral saçlarım omuzlarımdan düşüyordu. Kırmızı elbisemle kırmızı rujum baya uyumlu görünüyordu. Bana bakıp gülümsedi. Ellerimi bağlayıp dışarı bakmaya başladım.

“Şaka yapıyorum, çok güzel olmuşsun.”
Kaşlarımı çatıp Sermet’e döndüm.

“Biliyorum ve birinin beğenmesine ihtiyaç duymuyorum.”

“Prensesi kızdırdık sanırım,” deyip çapkınca göz kırptı. Gülümseyip telefonumu çıkardım.

“Ses çıkarma, Efşan Hanım’ı arayacağım.”

“Kötü kraliçe,” deyip gözlerini devirdi. Anlamaz gözlerle ona baktım. Saçımı kulağımın arkasına sıkıştırıp Efşan Hanım’ı aradım.

“Vay vay vay diye telefonu açardım ama bu Kürşat’ın işi.”

“Size de merhaba, Efşan Hanım.”

“Ne istiyorsun Zeliha?”

Yutkunup camdan dışarı baktım.

“Sadece aradım işte.”

“Anladım, bugün gelmiyorsun. Çarşamba günü Hasan oğluma doğum günü yapacağız. Evet, seni çağırmamı özellikle Kürşat söyledi. Ve işlerim var. Kusura bakma seninle uğraşacak vaktim yok.”

Tabii benimle uğraşacak vakti yoktu. Onun Asel kızı vardı, Hasan oğlu vardı, ha bir de herkesin kızının yerine koymaya çalıştığı ben vardım. Haklıydı. Birilerine suçlu lazımdı. En azından kızını ben öldürmüşüm gibi davranmasa güzel olurdu. Dışarıya baktığımda durduğumuzu fark ettim. Burası benim sürekli geldiğim bir spor salonuydu. Sermet arabadan inip benim kapımı açtı.

“Geldik matmazel.”

Tebessüm edip elini tuttum. Sinirlenmiştim ama belli etmemeye çalışıyordum.

“Gidelim majesteleri.”

Elini elimden çekip sanki tutmasa kaçacakmışım gibi belimi kavradı.

“Burayı nereden biliyorsun?”

“Senin hakkında daha çok şey biliyorum güzelim.”

Bir şeyden rahatsız olmuş gibi kıpırdadım. İçimden bir ses 'senden daha çok şey biliyor' dedi. Evet beni tanımasından korkmuyordum ama bazen beni tedirgin ediyordu. Asansöre binip 2. Kata çıktık. Kapıda bekleyen adam Sermet’le bana baktı.

“Hoş geldiniz Sermet Bey. İstediğiniz gibi bütün salonu kapattık. İstediğiniz yer, dilediğiniz gibi ayarlandı.”

“Tamam siz de çıkabilirsiniz.”

İçimde tarifi olmayan garip bir his vardı. Mideme baskı yapılıyor gibi genzimde acı bir tat hissettim. Gerginliğimi anlayan Sermet boynuma ufak bir öpücük kondurdu. Geri çekilip yüzüne baktım.

“Neden gerginsin?”

“Bilmiyorum. Belki buraya gelmemeliydim.”

Elimi tutup yanına çekti. İtiraz etmeden yanına ilerledim ama içimden bir ses burada olmamam gerektiğini söylüyordu. Gittiğimiz yer daralmaya başlayınca güllerle süslendiğini fark ettim. Bu tarafa hiç gelmemiştim. Sanırım dünyanın en meraksız insanıydım. Bu taraf dans grubunun çalışma yeriydi. Girdiğimiz oda bale salonuydu. İçeri girdiğimizde gözlerime inanamayacağım o manzarayla karşılaştım. Işıklar loş ayara getirilmiş, her yer rengârenk ışıklandırmayla süslenmişti. Odanın basık kısımlarında kırmızı mumlar ve gül yaprakları vardı. İnanamaz gözlerle Sermet’e baktım. Bana o harika gamzesini armağan edip yanıma geldi.

“Fazlasıyla klişe,” dedim gülerek.

“Dans etmeyi biliyor musun?”

Ne diyeceğimi bilmez halde olduğum yerde donup kaldım. Elini yanağıma götürüp her zamanki gibi yara izimi okşadı.

“Kimsin sen?”

“Korkma artık.”

“Korkmuyorum ama gözlerimi kapatsam gidecek bir hayal gibisin.”

“Hayal olmamı ister miydin?”

“Hayır.”

“Eğer bir gün hayal olmamı istersen...”

Elimi avucunun içine aldı.

“Parmaklarını şaklatman yeter prenses.”

Elimi dudaklarına götürdü. Yanağını okşayıp yüzüne baktım. Dudaklarını dudaklarımın üstüne koyup bekledi. Benim öpmemi bekliyordu ama geri çekildim. Alayla gülümseyip parmaklarını şaklattı. Şarkı çalmaya başlayınca gülümsedim. Çalan şarkıyı daha önce hiçbir yerde duymamıştım. Çok güzel bir melodisi vardı. Sermet geri çekilip elini belime yerleştirdi.

“Dans et benimle prenses.”

“Gece yarısından sonra kaçacağım.”

“Ben de elimde bir ayakkabıyla kaçığın biri gibi seni arayacağım.”

Kuruyan dudaklarımı yaladım. Sermet dudaklarıma ufak bir bakış atıp tekrar gözlerime döndü. Belimi daha sıkı kavrayıp beni kendine bastırdı. Soru sorar gibi şarkının sözlerini mırıldandım.
“You stole my life?” dedim şarkının sözlerine anlam vermeye çalışarak. Gülümseyip boynuma ufak bir öpücük kondurdu. Bir öpücük bütün bedenimi titretirken söylediklerimin Türkçe karşılığını söyledi.
“Hayatımı çaldın,” dedi imalı bakışıyla. Türkçe karşılığını zaten biliyorum. Benim sormak istediğim neden bu şarkıydı?
“Kimin şarkısı, daha önce duymadığıma yemin edebilirim.”
“Ben yazdım nasıl olmuş.”
“Saçmalama.”
“Pek bilinmeyen bir şarkı. Değeri bilinmeyen bir cevher, senin gibi.”
Gözlerimi devirip dansa hareket katmak için bir anda eğildim. Sermet ne olduğunu anlamadan düşmeyeyim diye beni çevirdi. Gülümsediğini görünce dalga geçtiğimi anlayıp sırtımı göğsüne yasladı.
“Dear eyes ~ You stole my life.”
Gözlerimi kapatıp başımı geriye yasladım.
“You stole my life...”
Gözlerine bakıp tekrar bana olan öfkesini gördüm.
“Benden nefret ediyor olmalısın.”
Beni bir anda kendine çevirdi. Geriye doğru eğilip gözlerine baktım.
“Bir masal daha prenses ve sonra yok olacağım.”
“Biliyorum.”
“Nasıl bu kadar emin oluyorsun?”
“Çünkü ben asla birinin beni sevebileceğine inanmam.”
“Ama inanmalısın. Sen buna değersin.”
Gözlerimi kapatıp boynuna sarıldım. Kokusunu içime çektim, sanırım bunu yapmaktan asla bıkmayacaktım.
“Bir masal daha... Sonra yok olacaksın.”
Başını boynuma gömdü. Belimden sıkıca kavradı. Bırakmak istemiyor gibi kendine daha çok bastırdı. Oysa ben hiç bırakmayacağını sanacak kadar sarhoş olmuştum. Aşk sarhoşu...
“Bir zamanlar koskoca bir krallık batmak üzereymiş. Prensin babası halkına köle gibi davranıyormuş. Bir gün halk kralı tahttan indirmek için plan yapmış. Ama bunun için çok önemli birine ihtiyaçları varmış. Prens babasına karşı çıkabilecek tek kişiymiş. Hatta prens babasına halktan daha çok kin besliyormuş çünkü sevdiği kızın ölümünde babasının parmağı varmış. Halkla anlaşan prens babası uyurken hançerini saplamak için geceyi beklemiş. Onun gözlerinin içine bakarak öldüremezmiş, çünkü prens babası gibi zalim biri değilmiş. Hatta gözleri kapalıyken bile öldürememiş. Gece odasına girmiş, saatler geçmiş ama prens bir türlü kralın kalbine saplayamamış hançeri. Sabaha kadar başında beklemiş, sonra babasını mahzene kapattırmış. Halka kralın öldüğünü artık tek bir kral olduğunu söylemiş. İyilik için ufak yalanların zararı olmayacağını düşünmüş. Ülkesini çok iyi korumuş, halkına karşı adaletli davranmış. Artık krallık tüm dünyanın özendiği bir krallıkmış. Ülkesini kıskanan o kadar çok krallık varmış ki, kral bir anda birçok düşman edinmiş. Kral bir gün bahçesine bırakılmış bir kız çocuğu bulmuş. Hiç çocuğu olmadığı ve sevdiği kadın öldüğü için bu kıza kendi kızı gibi bakmış. Kız ülkenin gözdesi bir prenses olmuş. Kral onu o kadar çok sevmiş ki prensese kralın kalbi diyorlarmış. Ama ülke o kadar güçlenmiş ki komşu ülkeler çalkalanmaya başlamış. Kral babası gibi olmamak için onlara şans vermeye karar vermiş. Büyük bir balo düzenlemiş ve kızına asla o baloya gelmemesini söylemiş. Tüm düşmanlarını davet etmiş. Onlarla konuşup anlaşabileceğini düşünmüş. İyilik bazen aptallık getirir, o gün de öyle olmuş. Düşmanlarının oğullarından biri prensesle konuşup onu gerçek aşka ikna etmiş. Babası katiyen karşı gelse de prenses babasını dinlememiş. Çünkü aşktan gözleri kör olmuş. Yakışıklı prensin onun için yaratıldığını düşünüyormuş. Düşmanı ülkeyi batırmak için oğlunu kullanmış. Oğlan prensese âşık olacak gibi olsa da babasına olan sadakati daha ağır basmış. Kral artık kızının ısrarlarına dayanamamış ve evlenmelerine izin vermiş. Her şeyin güzel olacağını düşünen aptal prenses düğün gecesi sevdiği adam tarafından kalbinden bıçaklanarak öldürülmüş. Sabah prensesi de kralı da yataklarında ölü bulmuşlar. Çünkü kralın babası olacakları bildiği için kralla prensesi görünmez bir büyüyle birbirine bağlamış. Prenses gerçekten kralın kalbiymiş. Hatta prensesi bahçelerine bıraktıran kişi de kralın babasıymış. İyiliğin aptallık olduğunu düşünen kral tekrar tahta geçmiş ve halk, krallık çökene kadar mutsuz yaşamış.”
“İyilik bazen aptallık getirir. Güçse birçok düşman.”
“Ve bir de katiline âşık olmak kaçınılmaz bir ölüm demektir.”
“Sanırım kavga edeceğiz.”
“İnan bana bunu hiç istemiyorum.”
“Kimsin sen? Bunu söylemen yeterli.”
“Kendin öğrenebilecekken neden bana soruyorsun?”
“Çünkü KGS ile bir ilişiğim olsun istemiyorum. Sen söylesen?”
“Bunu söylersem büyü bozulacak prenses. Kalbinden kalbime giden o görünmez bağ bir anda kopacak.”
“Sanırım sen cam kırıklarısın ve ben de senin bedeninde çıplak ayakla dolaşmaya çalışan bir aptalım.”
“Bir oyun oynayacağız, bu kanlı bir oyun olacak. Senin uzak durmanı istiyorum.”
“Aptal prensesler öyle yapmaz.”
“Bu oyunda en masum taraf sensin. Her zaman ilk masum kişi ölür.”
“Ölmem seni korkutuyor mu?”
Gülümseyip yüzüme baktı.
“Benimle oyun oynama. Ben ciddiyim.”
“Ben de hiç olmadığım kadar ciddiyim. Üzgünüm, öfkenin kime karşı olduğunu bilmiyorum. Ailemi korumak zorundayım. Bunun için seni kalbinden bıçaklamam gerekirse bile bunu yaparım.”
Beklemediğim bir anda belimden tutup ayna dolu duvara yasladı. Havalanınca düşmemek için bacaklarımı beline doladım. Dudaklarıma eğildi, onu engellemek için itmeye çalıştığımda ellerimi başımın üstüne sabitleyip dudaklarımı sertçe öpmeye başladı. Dayanamayıp dudaklarımı araladığımda yavaşladı ve dili sakin bir şekilde dudaklarımı keşfe çıktı. Sanırım bu bir kasırga geliyor demekti. Bense koskoca tufana kafa tutmaya çalışan aptal bir prensestim işte. Geri çekildiğinde beni indirmesi için omuzlarından ittirdim. Tamam onun yanında küçük kalıyor olabilirdim ama güçsüz değildim. Geri çekilmesiyle avuç içlerimi aynaya batırıp nefesimi düzene soktum.
“Kim olduğunu öğreneceğim Sermet Yıkılmaz. Dediğin gibi belki ölürüm.”
Düşünmeden bir adım yaklaştım. Refleks olarak belimi tutacak gibi oldu ama geri çekildi.
“Ailem için gerekirse ölürüm, gerekirse öldürürüm. Aptal bir prenses olduğumu düşünüyor olabilirsin. Beni oyunda saf dışı bırakmaya çalışıyor olabilirsin.”
Parmaklarımın ucunda yükselip dudaklarının üstünde konuşmaya devam ettim.
“Ben bir piyon değilim. Sandığından çok daha fazlasıyım. Ne dersen de ama ben görüp görebileceğin en sadık köleyim. Babamın kılına zarar gelirse seni kalbinden vururum.”
“Ah, her zaman bu kadar cesur muydun ya da aptal?”
“Her zaman bu kadar cesurdum ya da aptal.”
Eliyle şakaklarını ovdu. Bu iyiye işaretti, sanırım sinirini kontrol etmeye çalışıyordu. Derin bir iç çekip baş parmağıyla dudağının kenarını sildi. Bir adımlık aramızı kapatıp alnını alnıma dayadı. Geri çekilmedim aksine ellerimi göğsünün üstüne koydum. Burada huzurlu hissediyordum, güvende hissediyordum. Hatta evimde hissediyordum... Elimi yavaşça kalbine götürdüm. Soluk soluğa kalmıştı, terliyordu.
“Yapma. Dayanamıyorum.”
“Neyi?”
“Şu an yaptığın şeyi.”
Alt dudağımı yaladım. Gözlerini kapatıp dişlerini sıktı. Şakağındaki damar belirginleşmişti. En az gamzesi kadar yakışıyordu o damar yüzüne.
“Her şeyi öğrendiğinde benden nefret edecek olman sinirlerimi bozuyor.”
Beni omuzlarımdan tutarak yavaşça kendinden uzaklaştırıp yüzüme baktı. Sanki her ayrıntımı ezberlemek ister gibi yüzüme baktı. Bu benim işim demek istesem de çenemi kapalı tuttum.
“Ne senden vazgeçebiliyorum ne bu aptal oyundan.”
Başımı sallayıp omzunun üzerinden aynaya baktım.
“Bazen...”
Kelimeler boğazımda düğümleniyordu. Derin bir nefes alıp terleyen ellerimi sildim.
“Bazen bir şeyleri kazanmak için, başka şeylerden vazgeçmek gerekir. Sanırım senin kurbanın benim.”
Sinirle gözlerini yumdu. Hırsını alamamış gibi yanımdaki aynaya yumruk attı.
“Her şeyi bu kadar zorlaştırmak zorunda mıydın?”
“Ben hiçbir şey yapmadım!”
“Bense denedim Sinem. Bu aptal oyunu bırakıp yoluma devam etmeye çalıştım. Sonra fark ettim ki ne yolum kalmış ne yanımda biri. Her gece iğrenç kabuslarla uyanmak nedir bilebilir misin?”
Kahkaha atıp yüzüne baktım. Gözlerim kırılan cama ve kanayan eline gitti. Başımı ellerimin arasına alıp oturdum.
“Git buradan!”
Yüzüme bakmaya devam edince ayağa kalkıp omuzlarından ittim.
“Defol git buradan aşağılık herif!”
Yüzüme bile bakmadan çekip gitti. Özellikle gözlerime bakmak istemiyor gibi yüzünü çevirmişti. Gidişiyle birlikte kapı sertçe kapandı ve ben bu devasa, loş salonun ortasında yapayalnız kaldım. Arabayı alıp gittiğine emindim. Şimdi altımdaki bu lanet siyah stilettolarla bir hiçliğin ortasından nasıl döneceğimi bile bilmiyordum. Beni attığı kuyunun derinliğinin farkında mıydı acaba? Ben kimim diye sorguladığım sıra karşıma çıkıp beni de sorgula diyordu. Ya benim bu kuyunun dibine sert bir şekilde çakılmam lazımdı ya da onun benim elimi tutması lazımdı. Artık onun elimden tutmayacağını biliyordum. Yere çakılmak için can atmıyordum ama eğer ölmemi göze aldıysa ona yalvarmayacaktım. Gerekirse onurumla ölecektim ama o istemediği sürece küçük bir fahişe gibi kollarına sığınmayacaktım.