14. Bölüm

Uçurum ne kadar derin olursa yere çakılmanız o kadar kötüdür. Evimin köşesindeki o muazzam uçurumdayım. Manzarası o kadar güzel ki masmavi deniz hemen dibimde gibi görünüyor ama o kadar yüksekteyim ki birbirimize çok uzağız. Kafamda bir melodi var. Acılı, kanlı, eski bir melodi bu. Mırıldanıyorum ama ezgisi tanıdık değil, uzaktan geliyor. Midem karnıma baskı uyguluyor. Ezgiyi mırıldandıkça midem biraz daha kasılıyor. Bu ezgiyi adımdan daha iyi biliyorum. Bu Sedat Uğur’un ezgisi; eve geliyor, bağırıyor, bağırırken bu ezgiyi mırıldanıyor. Anneme vuruyor acımasızca, vururken bu ezgiyi mırıldanıyor. Üstümde yeni ilaçları deniyor, bu ezgiyi mırıldanıyor... Şimdi ben de aynı ezgiyi mırıldanıyorum. Acının ezgisi...
Ben hep olmak istemediği yerden kaçmak isteyen korkağın teki olmadım. Belki oldum. Kendimle o kadar çelişiyorum ki mırıldandığım ezgi duruyor. Benim sessizliğimi dinliyor. Saatlerdir aklımda tek bir soru var. Kimim ben? Kim olmak istiyorum? Kim olduğunuzu unutur musunuz? Ben unutmam, yani bilseydim unutmazdım. Ben hiç tanımamışım ki unutayım. Kafamdaki düşünceleri bir kenara koyup saatlerdir izlediğim Sedat Uğur’un dosyalarını uçurumdan aşağı fırlattım. Hepsini ezberlemiştim. Niye böyle bir şey yaptım? Çünkü kendimi bulmam için önce o adamdan geçen bir yolum vardı. Belki de Faruk haklıydı. Ben o adamın kopyasıydım.
"Onun kopyası olsaydın şu an uçurumdan düşen o dosyanın kağıtları değil senin zayıf bedenin olurdu" diyor iç sesim.
Belimdeki tabancayı kavrayıp arabaya bindim. Evin girişindeki korumaların yanında ani bir frenle durduğumda büyük bir toz bulutu arabanın etrafını sardı. Arabadan indim. Silahı havaya ateşleyip tüm şatoyu ayağa kaldırmak, Kürşat Karaaslan’ın ordusunu buraya yığmak istemiyordum. Daha sessiz, daha ölümcül bir gövde gösterisine ihtiyacım vardı. Korumaların başı olan Salih’e doğru yürüdüm ve soğuk namluyu doğrudan göğsünün üzerine, kalbinin hizasına yasladım. Ne yapmaya çalıştığımı anlamamış gibi, nefesi kesilerek baktı yüzüme.
“Oradan bakınca sen de kadavraya benzetiyor musun beni?”
Gülümseyerek gözlerine baktım. Salih yutkunup “Efendim...” diyecek oldu, namluyu göğsüne daha sert bastırarak sözünü kestim.
“Hastalıklı bir piçe mi benziyorum yoksa?”
Salih anlamaz gözlerle önce bana sonra namluya baktı. Nefesi seyrekleşmişti ama korkmadığı belliydi. Zaten başka birinin tek sözüyle kendini öldürebilecek bir adam neyden korkacaktı ki?
“KGS hiyerarşisinde Birinci Derece Protokol’e (A-Protokol) sahip olduğumu biliyorsunuz; sizi buradan sürme yetkim var. Tam yetki, gitmenizi beni takip etmemenizi istiyorum.”
İtiraz etmeden, arabaya binip gittiler. Tam yetkiyle kendilerini öldürmelerini bile istesem yaparlardı.
Hafif bir kahkaha attım. KGS’nin Birinci Derece üyesi olduğum için fiziksel korumaları kovma yetkim vardı; her ne kadar babamın dijital gözleri GPS üzerinden beni hâlâ izliyor olsa da en azından kapımdaki bu canlı gölgelerden kurtulmalıydım.
“Kadavra olan sizlersiniz, hastalıklı olan sizlersiniz!”
Beni duymadıklarını biliyordum. Onları değil kendimi inandırmaya çalışıyordum. Silahımı tekrar belime koyup eve geçtim.
İçeri girer girmez Kürşat babamın araması gecikmedi. Telefonun sesini kapatıp komodinin üstüne fırlattım. Üstümdeki kıyafetleri çıkarıp altıma kısa bir şort, üstüme de şortu kapatacak kadar uzun siyah bir tişört geçirdim. Ses sisteminden sevdiğim şarkıları açıp evi inlettim. Küçükken korktuğumda sarıldığım ayıcığı yanıma alıp dizlerimi kendime çekerek ona sarıldım. Ne kadar zayıftım değil mi? Az önce korumalara ahkam kesen o "A-Protokol" sahibi Sinem kimdi? Ben değildim. Kaç saat boşluğu seyrettim, kaç kadeh şarap içtim bilmiyorum; en son kapıdan gelen o hafif tıkırtıyla irkilip gözlerimi kapıya çevirdim.
Gelen Sermet’ti. Fazla içtiğimden dolayı bulanan gözlerimle onun gerçek mi yoksa zihnimin bir oyunu mu olduğunu algılayamadım.
"Evin şifreli anahtarını nereden bulacak kızım?" diyen iç sesimi dinleyip hayal olduğuna karar verdim. Zihnim o kadar bulanıktı ki, dünkü o küçük frekans bozucu cihazıyla kapımdaki elektronik kilidi saniyeler içinde aşabileceğini akıl bile edememiştim. Yanıma oturup sessiz kalmasından bile onun hayal olduğunu anlayabilirdiniz; çünkü gerçek Sermet olsa kesinlikle alay etmek için bir fırsat yakalardı. Hayalinin boynuna sarıldım. İlk önce tepki vermedi, sonra o iri ve sıcak elleri bedenimi buldu.
“Hayalinde bile sıcaksın. Bu kadar sıcak ten nasıl ayaz kokar söyler misin? Ya da dur söyleme, çünkü konuşursan gidersin,” diye mırıldandım burnum boyun girintisindeyken.
“Konuşunca gitmeyeceğim prenses,” dedi. Kafamı geriye çekip dudaklarına dokundum.
“Bal gibi görünüyorlar. Hayalinde bile seni öpmek istiyorum.”
“Beni öpmek mi istiyorsun?” diye sordu şaşkınlıkla. Başımı sallayıp burnuna dokundum.
“Eğer bir dilek hakkım olsaydı, kendi kokunu almanı sağlardım. Çünkü senin ne kadar mükemmel koktuğundan haberin yok.”
İşaret parmağımı gözüne sokmaya çalışınca “Yine delirtmişler seni,” diye söylenip beni kucağına çekti.
“Gözlerin de güzel insafsız,” deyip kıkırdadım. Sessizlik çökünce kucağına yaslandım, gözlerim dolmuştu.
“Keşke gerçek sen gelsen. Çünkü gerçekleri yüzüme vuracak kimse yok hayatımda. Senin kadar cesur hiç kimse yok işte. Keşke hep senin hayalini görmesem.”
“Hayalinde beni mi görüyorsun?” dedi. Sesi tuhaf bir şekilde yumuşaktı.
“Senin gibi birini unutmak imkânsız,” diye söylenip ayağa kalkmaya çalıştım ama başım aşırı döndüğü için geri kucağına düştüm.
“Emin ol hayalim senin hakkında böyle şeyler düşünmezdi prenses,” deyip beni kucağına alarak kaldırdı. Boynuna yaslandım.
“Gerçek misin sen?”
Tek kaşını kaldırıp sırıttı. Beni banyoya götürdü. Suyu açtı.
“Hiç olmadığım kadar gerçeğim prenses.”
Üstümdeki tişörtü çıkarmaya çalışınca direndim ama bedenimi tam kontrol edemiyordum. Normalde ameliyatlarda verilen o ağır narkozların, damar yoluyla aldığım sakinleştiricilerin bile kolay kolay uyuşturamadığı bedenim, şimdi bana ihanet ediyordu. Alkol intoleransım bir yana; her gün yutmak zorunda olduğum o lanet hapların şarapla tehlikeli birleşimi bütün savunmamı çökertmişti. Ama asıl sorun içtiklerim değildi, biliyordum. Asıl sorun; zihnimin ve tenimin, Sermet'in o dondurucu varlığına karşı verdiği bu ağır, hastalıklı alerjik reaksiyondu. O benim için bir zehirdi ve ben şu an o zehirle uyuşuyordum.
Ama biliyordum; ilacı zehirden ayıran şey dozudur. Ve her zehir, aslında biraz da panzehirdir.
Belki de beni içten içe öldüren bu adam, o uçurumun kenarında paramparça olmamı engelleyen tek çaremdi.
Üstümdekileri çıkarıp beni sadece iç çamaşırlarımla bıraktı ve yavaşça suyla doldurduğu küvete bıraktı.
“Aşağılık herifin tekisin!” diye çıkıştım. Üstündeki gömleği çıkartıp yanıma, küvete girince irkilip geri çekildim.
“Daha yeni öpmek istiyordun deli, şimdi ne oldu?”
“Prensesim ben aptal! Bir prensesle ne hakla böyle konuşursun!”
Kafasını yana yatırıp beni kendine çekti. O soğuk, ferah kokusu hemen burnuma doldu. Derin bir nefes çekip boynuna yaslandım. “Buradasın, hissediyorum,” diye fısıldadım.
Sırtım onun göğsündeydi. “Bana masal anlatır mısın?” diye sordum bilincimin iyice kapandığı o sınırda. Başını boynuma gömüp bir şeyler mırıldandı, tenime çok ufak bir öpücük kondurdu. Sonra o kadife sesi banyonun siyah duvarlarını pembeye boyadı.
“Bir varmış, hiç yokmuş o zamanlar... Çünkü halkın gözdesi prenses ortada yokmuş. Herkes ölmediğini biliyormuş ama nerede olduğunu kimse bilmiyormuş. Kral bir gün prensesi görmüş ama prenses o kadar bitkinmiş ki kral onu tanıyamamış. Ama gözlerine bakınca hemen onun kızı olduğunu anlamış. Çünkü prensesin gözleri o kadar özelmiş ki, dünya üzerindeki en güzel gözlere sahipmiş. Kimsenin gözleri onunla aynı değilmiş. Prenses o gözlerle ölmek üzere olan bir adamı bile tedavi edebilirmiş; tabii bundan güzel gözlü prensesin haberi yokmuş. Kral prensesi alıp şatoya getirmiş, pamuklara sararak büyütmüş. Bu masalda kral değil, prenses hapsetmiş kendini. Ama gökyüzüne varan kulelere değil; prenses kendini kendi zihnine hapsetmiş. Zihni en pis mahzenden bile kirliymiş. Kimse iyileştirmemiş onu. Kralın sevgisini kıskanan halk prensesi öldürmek istemiş ama gözleri onu korumuş. Çünkü prensesin gözlerine bakanlar, onun zaten çoktan kendini hapsettiğini anlamışlar. Kimse cesaret edememiş onu öldürmeye... Zaten prenses de kral onu bulmadan çok önce ölmüş aslında. Sadece bedeni kalmış. Aslında prensesin prense falan ihtiyacı yokmuş; bir kez baksa aynaya, bir kez görse gözlerindeki o ateşi, kendini tedavi edebilirmiş aslında.”
“Peki ölmüş mü prenses? Yoksa bakmış mı aynaya?”
Başını saçlarıma gömüp derin bir nefes aldı. Buz mavisi gözleri gözlerimi buldu.
“Ne kurtulabilmiş ne ölebilmiş. Kralı öylece bırakıp gidemezmiş ama zihnindeki mahzenden de bir türlü çıkamamış. Bir çeşit paradoks gibi... Yıllarca hapiste kalmış; kral onu kurtardığını zannetse de prensesin zihni hep o mahzende sıkışıp kalmış.”
“Sen kimsin peki? Prensesi öldürmek isteyen kişi mi?”
“Seni öldürmek istemiyorum prenses. Sandığın kadar şövalye korumuyor seni, istesem seni çoktan öldürebilirdim.”
“O zaman neden nefesini istiyorum dedin?”
“Zaten seni yaşatan nefesin değil, gözlerin. Gözlerini kapatmadan ölemezsin prenses.”
“Masalda sen yok musun?”
“Varım... Ama başka masalda.”
Soğuk kokusunun bana verdiği güvenle gözlerimi kapatıp uykuya daldım. Dalmadan önce duyduğum son cümle, ruhumun derinliklerinde bir kaos yarattı.
“Masumiyetin kokusu var mı bilmiyorum ama sen masumiyet kokuyorsun prenses. İnsan masumiyeti nasıl öldürsün?”