12. Bölüm

Sermet sessizliği bozana kadar düşüncelere daldığımı fark etmemiştim. Yine bir depremin altında kalmıştım sanki. Ellerimle ördüğüm duvarlar üstüme yıkılıyordu. Kırgınlığım neyeydi çözemiyordum. Sabah suçsuz bir adama silah çekmiştim. Tanımadığım birinin üzerimize kurşunlar yağdıralı birkaç saat olmuştu. Nasıl yaşamaktı bu? Sanırım Sermet haklıydı, ben de onlar gibi oluyordum. Nefret ettiğim insanlara nefretimle benziyordum.
“İyi misin?”
“Bana şu soruyu sorup durma.”
“Neden?”
“Çünkü umurunda bile değil.”
“Evet, umurumda değil çünkü.”
“Beklemiyordum, fazla açık sözlüsün.”
“Çünkü umurunda olmasını istemiyorsun. Ne benim ne de bir başkasının hayatında yer etmek istemiyorsun.”
“Öyle mi dersin?”
Gülümseyip dolabı açtı. Dondurma kutusunu eliyle koymuş gibi alıp masaya bıraktı.
“Deneyelim.”
“Anlamadım.”
“Bak şimdi, birbirimize sorular soracağız. Doğruyu söylediğini düşündüğümüz dondurmadan yiyecek.”
Gözlerim masaya gitti. Kendime sandalye çekip oturdum.
“Ben dondurma sevmem.”
“Seversin, en çok çikolatalı dondurma seversin.”
Gözlerim irileşti. Yüzünü daha net görmek için sandalyemi kaydırdım.
“Sen beni tanıyorsun. Diğerlerini başkalarından öğrenebilirsin ama bunu...”
Başını sallayıp kendine sandalye çekti.
“Seni tanıyorum ve bunu çekinmeden söylüyorum.”
“Sen beni tanıyorsun ama ben seninle yeni tanışıyorum.”
“Aynen öyle.”
“Korkusuz birisin aslında.”
“Nereden çıkardın?”
“Ben Kürşat Karaaslan’ın kızıyım. Adını duymayan yok. Sen çekinmeden beni tanıdığını söylüyorsun.”
“Sinem, seni tanımam, seni hiç korkutmuyor mu?”
“Hayır, çünkü beni ancak benim istediğim kadar tanıyabilirsin. Hangi rengi sevdiğimi, hangi yemeği sevmediğimi, ne giyinmekten hoşlandığımı, nerelerde vakit harcadığımı bilebilirsin. Bunları zaten çok insan biliyor ama beni tanımak asla bunlardan ibaret olmadı. Ben karanlıkta yaşıyorum ve bir o kadar karanlığım. Beni, ben istemedikçe göremezsin.”
“Peki ben karanlığın ta kendisiysem?”
“O zaman aydınlığa ulaşman gerekir. Karanlık bile kendini göremez.”
“Peki prenses, dondurma eriyecek. Var mısın? Yok musun?”
Ayağa kalkıp çekmeceden iki tane kaşık çıkardım. Başını sallayıp kaşıkları aldı. Birini dondurmaya saplayıp diğerini köşeye koydu.
“Güven bana, böyle daha tatlı olacak.”
“Pislik yapma, diğerini ver.”
“Aaaa, güven bana dedim. Kırıyorsun beni.”
Gülümseyip göz devirdim.
“Tamam öyle olsun. Başla bakalım.”
“Tamam... Sınıfa ilk geldiğimde 'beş yıl önce' dedin, sonra sen anlamazsın diye racon kesip gittin. Ne oldu beş yıl önce?”
“Beş yıl önce Hasan yüzünden o yokuştan frenleri tutmayan bir motorla uçmuştun,” dedim dümdüz bir sesle.
“Hasan o gün o iddiada aslında Aral'ın motorunun frenlerini bozmak istemişti ama yanlışlıkla seninkini bozmuştu. Başın kanıyordu. İlk yardım yapıp ambulansı aramıştım.”
“Öleceğimi düşünmüştüm,” dedi ciddileşerek.
“Onca insan arasından çıkıp gelmiştin, melek olduğunu düşünmüştüm. Öyle güzelsin ki, Tanrı’nın bu güzelliği ancak bir meleğe layık kılabileceğini sanmıştım. Siyah mı yeşil mi olduğunu anlayamadığım gözlerini hatırlıyordum bir tek. Seni tekrar gördüğümde hatırladığım tek şey gözlerindi. İlk defa Tanrı’nın bana oynadığı oyunun içinde olduğunu gözlerin sayesinde fark etmiştim. Çünkü gözlerinin eşi benzeri yok. Ve beni sadece bir kez kurtarmadın.”
“Hayır bir kez kurtardım. Başka yerde görmüş olsaydım unutmazdım.”
Aslında onu bir yerde daha görmüştüm ama onun bunu hatırlaması imkânsızdı. Çünkü bilinci kapalı yatıyordu.
Masanın üzerindeki loş ışık, Sermet’in o keskin yüz hatlarına düşerken içimde bir yerlerde o lanetli kütüphanenin kapıları gıcırtıyla aralandı. Hipertimezi... Benim için dünya, hiç kapanmayan bir fotoğraf albümüydü. Beş yıl önceki o virajdaki asfaltın kokusunu, havada asılı kalan toz bulutunu, motorun dökülen yakıtının genzimi yakan o keskin rayihasını bile en ince ayrıntısına kadar hatırlıyordum. Ama o gün sınıfa girdiğinde onun bunu hatırlayabileceğini düşünmediğim için geçiştirmiştim.
O buz mavisi bakışları zihnimin en ücra köşesine, o karanlık mahzenlere saklamışım ki; karşılaştığımızda beni yıkmasın. Ama o kilit artık kırılmıştı. Şimdi her şey, o kazadaki cam kırıkları kadar net ve keskindi.
“Yani gerçekten hiçbir şeyi unutmuyorsun, öyle mi?” dedi Sermet, bakışlarını gözlerimden ayırmadan.
“Dalga geçer gibi bir hâlim mi var? Hem sorular bir tane,” deyip kaşığımı dondurmaya daldırdım. Dondurmamı yutmadan konuştum.
“Tişörtünü çıkar.”
“Toşortono çokor... Doğruluk cesaretlik oynamıyoruz sapık,” dedi, sesi her zamanki gibi alaycıydı ama gözlerinde o anlık gerilmeyi yakalamıştım. ...

Gözlerimi devirip yüzüne baktım. Kaşlarını çatmıştı.
“Ne demek istediğimi anladın, baştan mızıkçılık yapacaksan oynamayalım.”
“Fazla sinsisin.”
“Bekliyorum.”
Ayağa kalkıp siyah tişörtünü tek hamlede çıkardı. Görmek istediğimi gösterir gibi arkasını döndü. Düşünmeden ayağa kalkıp o geniş sırtına baktım. Elimi sol omzunun üstündeki yaraya götürdüm. Parmak uçlarım o pürüzlü dokuya değdiğinde nefesim kesilmişti. Aynı yaradan belinde de vardı.
“Kurşun izi,” dedi ben sormadan.
“Nasıl...”
“Sorular bir tane,” deyip tişörtünü giymeden masaya, karşıma oturdu. Az önce benim yediğim kaşığı alıp dondurmadan uzak bir dilim aldı. Ben öylece ayakta kalmıştım.
“Hadi prenses, sen istedin. Bu kadar etkilenme.”
Sandalyeye oturmam için kolumdan tutup beni çekti. İtiraz etmeden çöktüm.
“Beklediğimden çok daha fazlası var sende.”
Dediklerimi umursamayıp, “Sıra bende,” dedi.
“Kürşat’ın manevi kızı olduğunu biliyorum. Sana bunu yapan gerçek ailen mi?”
Öyle bir dalmıştım ki ne dediğini sonradan idrak ettim.
“Neyi?”
“Işığını çalan, gerçek ailen mi?”
Buz gibi bir sesle, “Ben kaç yaşımda evlat edinildim?” dedim.
“Sekiz yaşındayken.”
“Sen bunları nereden biliyorsun?”
“Soruma soruyla karşılık verme.”
“Ne yapayım? Ne bekliyorsun benden?”
“Sakin ol.”
“Ne sakini?!”
Sinirle ayağa kalktım. Sandalyem hiddetle yere savruldu. İçimdeki o zehirli öfke zincirlerinden boşanmıştı. İşaret parmağımı yüzüne doğru sallayarak konuştum.
“Seni tanıyorum dediğimde, beni nereden tanıyorsun bile demedin. Şimdi bunun umurunda olduğunu söyleme.”
“Umurumda değil! Açık konuşayım, sen de umurumda değilsin. Sırtındaki izler de umurumda değil! Ben ne yapıyorum burada ya? Ne istiyorsun benden? Seni iyileştirmemi falan mı bekliyorsun?”
Sesim mutfağın duvarlarına çarpıyordu.
“Sonra ne olacak? Filmlerdeki gibi bana âşık mı olacaksın? Hiçbir şey olmamış gibi birbirimizin yaralarını sararız değil mi? Sen bana o kurşun izlerini anlatır, belki hayatında ilk defa birinin omzuna yaslanır ağlarsın. Çocukluk travmalarımız yüzünden defalarca kavga ederiz ama birbirimizi çok sevdiğimiz için sürekli birbirimize döneriz. Sürekli mutsuz olsak da aramızda yalandan bir bağ yaratırız. Birbirimizin acısını hissediyor gibi yaparız. Ve hatta sen beni aldatırsın ama ben sana çok âşık olduğum için affederim! Sonra bana fazla romantik olmayan, zorunlu bir evlenme teklifi edersin. Ya da ben hamile kalırım, mecburiyetten benimle evlenmek zorunda kalırsın!”
Nefes nefese kalmıştım ama duramıyordum. KGS'nin, babamın, Sedat'ın benden çaldığı her şeyin isyanıydı bu.
“Sonra istemediğimiz o çocuğu aldırmadığım için ısıtıp ısıtıp masaya koyarsın. O da olmadı, o çocuğun da hayatını mahvederiz. Sen ona iki dakikalık zevk diye bakarsın. Kendimiz gibi travmaları olan yara bere içinde bir çocuk yetiştiririz. Sonra millete çok mutlu görünmek için bir çocuk daha yaparız. Çocuklar her şeyi düzeltiyor ya, evliliğimizden çok mutlu kalmışız gibi davranırız. Neden? Çünkü aşk her şeyin üstesinden gelir değil mi? Hadi oradan, filmlerde yaşamıyoruz! Bu anlattıklarım işin görünmeyen yüzü. Kimse birbirine deliler gibi âşık olmuyor. Hiçbir roman mutlu sonla bitmiyor. İşte bu gerçek hayat! Birbirine geceler boyu şiirler okuyup sabaha kadar sevişmiyor kimse. Sonsuza kadar mutlu yaşamıyorlar... En mutlu son bu: Ben prenses değilim.”
Gözlerimin içine delice bir ateş sıçramıştı.
“En azından iyileşmek için prensimi bekleyecek kadar aciz olmadığımı biliyorum. Birini iyileştirmeye çalıştığım an, kendimden neler kaybedeceğimi bir ben bilirim. Tedaviye ihtiyacım varmış... Varsa var, sana ne?! Benim iyileşmekten çok kendim kalmaya ihtiyacım var. Sen hiç hayatta kalmaya çalıştın mı? Sen ne anlarsın iyileşmekten, iyileştirmekten! O aşk diye sayfalar karaladığınız şeyin koca bir yalan olduğunu bilecek kadar çok yaşadım ben. Aşkmış, pabucumun aşkı... Madem hastayım, uzak dur benden!”
O kadar hızlı konuşmuştum ki sözlerim bittikten sonra derin bir nefes aldım. Sermet kulağı çınlıyor gibi sol elini kulağına götürdü.
“Sahiden geçmişin seni bu kadar deli mi ediyor?”
Sorusuna cevap vermeden bir adım geri attım.
“Deliriyor musun?”
Hiç beklemediğim bir anda masaya öyle bir yumruk attı ki irkilip elimle yüzümü kapadım.
“Senden ne mi istiyorum?”
Elimle gözyaşımı silip yüzüne baktım. Neden ağladığımı bile bilmiyordum.
“Sana diyorum! Duymak istiyor musun?”
Sesini bastıracak şekilde bağırdım. “Evet!”
“Benden çaldığını almak istiyorum prenses.”
Buz gibi bir ifadeyle yanıma yaklaşıp, yüzüme yapışan saçımı kulağımın arkasına koydu. Yüzüne bakmam için çenemi sertçe kaldırdı. O dondurucu elini yanağımdan boynuma ilerletip ensemden tuttu. Kaçmama izin vermeden yüzünü yüzüme yaklaştırıp, nefesi dudaklarıma çarparken o ölümcül gerçeği fısıldadı.
“Aldığın nefesi bile istiyorum prenses. Çünkü senin aldığın nefes bile çalıntı.”
Sözleri beynime bir kurşun gibi saplandı. Ellerimle çıplak omuzlarından itip yüzüne baktım. İlk defa gözlerindeki öfkenin bana karşı olduğunu iliklerime kadar hissediyordum. Bir kurtarıcı değildi o, bir tahsilatçıydı.
“Git,” diyebildim sadece.
Daha önce birçok insanın bana karşı öfkesini görmüştüm ama hiçbiri beni bu kadar sarsmamıştı. Düşünmeden kapıya yöneldi. Tam çıkmadan önce duraksayıp cebinden ufak, metalik bir cihaz çıkardı. Üzerindeki kırmızı düğmeye bastığında, cihazdan yayılan boğuk sinyal sesini duydum ve odanın köşesindeki KGS kamerasının ışığı anında karardı. Babamın o aşılamaz denen güvenlik ağını parmağının ucundaki bir frekans bozucuyla saniyeler içinde kör etmişti. O sadece bir öğrenci değildi; bu şatoya elini kolunu sallayarak girip çıkabilecek kadar tehlikeli, donanımlı bir hayaletti.
“Git ama unutma!” diye bağırdım arkasından.
“Bir gün senin kim olduğunu öğreneceğim. Ve o gün bir silah da tam kalbinin üstünde patlayabilir.”
Duracak gibi olsa da cevap vermedi, kapıyı çarpıp gitti. İşte geçmişim böyleydi. Her an beni boğazımdan yakalayıp öldürebilirdi, biri geçmişimi eşelemeye çalışırsa işte bu olurdu. Sırtımı soğuk duvara verip yere çöktüm. Kollarımı dizlerime dolayıp gittiği karanlık koridora baktım.
“Ben zaten ölmüşüm,” diye fısıldadım boşluğa.
“Beni tanısan ne, tanımasan ne...”
Başımı duvara yaslayıp gözlerimi kapattım.