20. Bölüm

​Kadere inanmak sizi çarmıha gerer, darağacına asar, kontrolün sizde olmadığını düşündürür. Kontrol hep kaderin elinde gibi yaşamaya başlarız. Kötü bir şeye bile, "Kaderde varmış," deyip geçeriz zamanla. Kader, inanç ve arzularımızı yiyip bitiren bir mekanizmadır.
​“+ MORPHEUS: Kadere inanır mısın Neo?
- NEO: Hayır!
+ MORPHEUS: Neden?
- NEO: Çünkü hayatımı yönlendiremediğimi düşünmeyi sevmiyorum!”
​Aral yattığı yerde kıpırdanıp gözlerini açtı. Başını ellerinin arasına alıp doğruldu.
“Hiç uyudun mu?”
​“Hayır,” dedim mırıldanarak.
​Kafasını dikleştirip, hafif çekik gözlerini kaldırarak yüzüme baktı.
“Daha ne kadar böyle yaşayacaksın Sinem?”
​Gözlerimi üzerinden çekip yere baktım. Ellerimi, avuç içlerim birbirine değecek şekilde kenetledim.
“Bilmiyorum, buna da yaşamak denirse…”
“Yine annen yüzünden mi? Onu hatırlamadığım için mi bu hâldesin?”
​“Annemi hatırlıyorum Aral. Hatırlamadığım şey annemin ölümü. Neyse ne, bunları konuşmasak olmaz mı?”
“Adını da hatırlamıyorsun.”
“Biliyorum ama o farklı.”
​Kendimi, annemi tamamen unuttuğuma inandırmak istemiyordum ama yüzünü dahi rüyalarımdan hatırlıyordum. Omuz silkip salona geçti. Ben de üstüme kırmızı bir kazak, altıma siyah bir mom jean giydim. Arabaya bindiğimizden beri Aral saçma sapan espriler yapıyor, ben de kahkaha atıyordum. Aral’la hep böyleydik işte; onun yanında gülmemek imkânsızdı. Başkalarına karşı buzdolabı olan en yakın arkadaşım, şimdi benim sınıfımdaydı. Mutlu muydum? Evet.
​Aral arabayı park etmek için uygun yer ararken etraftaki arabalara göz gezdirdim. Bir ton seksi araba vardı. KGS sisteminde üste geçerseniz fakir olmanız imkânsızdı, fakat üste geçmek için kimsenin inanamayacağı kadar zeki olmanız gerekirdi. Bu yüzden çoğu asıl sınava girmiyor, ya sistemci ya da koruma olarak çalışıyordu. Azınlık grup ise Türkiye’nin en zenginlerinden oluyordu. Koruma ya da sistemci olanlar geri zekâlı değildi ama çoğu, risk almaktansa böyle yaşamayı tercih ediyordu. Çünkü sınava bir kere girebilirdiniz. Eğer geçemezseniz, bir alt seviyeyi seçme hakkınız da kalmıyordu. Yani sıfır oluyordunuz. Bizim gibiler için olmasa da, çoğu için hayatının en önemli sınavıydı.
​Üşüdüğüm için kollarımı etrafıma sarıp dışarı çıktım. Bordo montumu almayıp ilerlemeye başladım. Soğuk bana farklı hissettiriyordu, evimdeymişim gibi hissediyordum. Aral arabayı kilitleyip yanıma geldi. İki film artisti gibi eğitim alanına girdik. İleride Hasan’la Asel yine kavga ediyorlardı. Hasan, Asel’in saçını yavaşça çekiyor, Asel de saçının bozulmasından şikâyet ediyordu. Kusuyormuş gibi yapıp yürümeye devam ettim. Kantinde Hasan’ın erken gelmemle alakalı sitemlerini dinleyip alana geçtim. Aral işi olduğunu, ilk derse girmeyeceğini söyleyip tüydü. Daha baştan ekmişti beni. Gözüm istemsiz birini ararken üstüme atılan çantayla dikkatimi oraya verdim.
​“Kuzey!” dedim şaşkınlıkla.
“Yok, Güney.”
Gözlerimi devirerek ayağa kalktım. “Senin burada ne işin var?”
​“'Risk al, zekisin' demiştin, 'Üst sınavı geçebilirsin, sınıfı değiştir' demiştin. Seni dinledim, kötü mü yapmışım?”
“Kötü yapmışsın. Şuna baksana, daha şimdiden yükü benim omzuma atıyorsun. Sınavı geçemezsen benden bilme.”
“Ah bebek, anlamadığın şey zaten sıfırım. Sınavı geçip sıfır olmak var, geçemeyip sıfır olmak var.”
​Neyi kastettiğini çok iyi anlamıştım ama sınava çok az kalmıştı. Yaptığı büyük cesaret isterdi; nakliyeciler sınıfından Aral’ın arkadaşıydı. Böyle bir pozisyona girmektense hiçbir şeye girmemeyi tercih etmişti. Çok zeki bir çocuktu ama sınavı geçemeyecekti. Omuz silkip sıraya yayıldı.
​“Neyse bunları boş ver, sen beni hiç özlemedin mi?” diye söylendi başını geri atarak.
​Gülümsedim. Kuzey, Aral’ın en yakın erkek arkadaşıydı; en yakın kız arkadaşı da bendim. Aral normalde arkadaş edinmezdi ama Kuzey’le derin bir hukukları vardı. En yakın arkadaşı olsa da Aral gerçek yüzünü ona bile göstermiyordu. Kuzey birkaç kez bende kalmıştı, oradan tanışıyorduk. Aral’ın gezdiği diğer dövmeli, motorcu tiplere benzemiyordu. Daha saf bir çocuk gibi duruyordu, yani en azından bana göre. Yüz hatları fazla keskin değildi, diğerleri gibi kollarında jilet izleri yoktu. Sanki Aral gibi, sadece kendi hayatından kaçmak için o çöplüğe gidiyordu. Ela gözlü, yakışıklı bir çocuktu ve oldukça sempatikti.
​“Vallahi hiç özlemedim,” diyerek önüme döndüm.
“Çok üzüldüm. Ne kadar üzüldüm bilemezsin Gül Güzeli.”
Başparmağıyla işaret parmağının arasında çok az bir fark bırakıp bana gösterdi. “Şu kadar falan.”
​Kuzey ellerini atıp saçımı karıştırınca elini tutup gülümsedim. Ağzımı açacaktım ki kapıdan giren Sermet’i gördüm. Gülüşüm yüzümde donmuştu. Yutkunup dudağımı ısırdım. Kuzey benim baktığım yere dönünce gözlerini büyütüp mırıldandı.
​“Oha Sermet Yıkılmaz... Gerçekmiş.”
Dikkatim bir anda Kuzey’e kaymıştı.
“Nereden tanıyorsun onu?” dedim fısıltıyla.
Kuzey, baktığı yerden bana döndü.
“Bana onu tanımadığını söyleme.”
Gözlerimi kapatıp bir süre bekledim.
“Hayır tanımıyorum, sanırım ben hariç herkes tanıyor.”
​“Evet tabii ki herkes tanıyor. Tüm Türkiye, hatta dünya onun ismiyle çalkalanıyor. Alexander Dzneladze'yi tanıyor musun?”
“Tabii ki tanıyorum. Dünyanın en büyük Rus mafyası.”
“Ölmeden önce öyleydi.”
“Alexander öldü mü?”
​Elimle ağzımı kapayıp Kuzey’e baktım.
“Sen hangi dünyada yaşıyorsun? Yer yerinden sarsıldı kızım. Ekonomi değişti resmen.”
​Alexander dünyanın en büyük lideriydi. Aral’ın tabiriyle, 'onlar üşüyünce para yakabilecek insanlar'dı. Düşüncelerimi yarıda kesen, bir saattir duymadığımız yeni gelen eğitmenin cırtlak sesi oldu.
​“Bir saattir Sinem Zeliha Karaaslan diyorum, duymuyor musun kızım!”
Kuzey kaşlarını çatarak hocaya döndü. Sakin olması için Kuzey’in koluna hafifçe dokunup hocaya döndüm.
“Efendim hocam,” dedim tıslar gibi.
“Ne edepsiz şeysin sen! İki saattir yanındakiyle çene çalıyorsun. Bir de hocana tersler gibi cevap veriyorsun! Sistemden atılmak istiyorsun herhalde?”
​Sinirle alt dudağımı ısırıp nefes alışverişimi düzene sokmaya çalıştım. Arkadan gelen Gökhan’ın sesiyle iyice gerilmiştim.
“O gelir yatar hocam, burası onun yatak odası. Siz bakarsınız buradaysa bile aslında yoktur,” dedi dalga geçerek.
​Tam cevap verecektim ki Ayşe benim yerime cevabı yapıştırdı.
“İnsanlar senin gibi 20. seviyeye gelince açılmıyor Gökhan, herkes kendince farklı. Senin tekdüze olduğuna bakma.”
Sinirden moraran Gökhan elini masaya geçirip ayağa kalktı.
“Senin ona buna bir yerlerini açtığın gibi mi kaltak!”
​Bu sefer Kuzey sinirle ayağa kalktı.
“Gökhan mısın nesin? Sana annenden bahset demedik, otur yerine!”
​Hoca hepimize garipser bir bakış atıp tekrar o iğrenç cırlamasıyla sınıfı susturdu.
“Zekisiniz diye kendinizi yukarıda sanmaya başladınız herhâlde! Bakalım kaçınız sınavı geçebilecek... Önemli olan buraya gelecek cesaret değil, zekâdır! Bir avuç çocuk gibi davranmayı kesin.”
​Yaşına bakılırsa işe başlayalı çok olmamıştı.
“Sanırım yüksek sınıflar tarafından dışlandınız,” dedim umursamazca. “Yalnız hıncınızı bizden değil onlardan çıkarmalıydınız. Ve o kadar zeki olduğunuzu düşünüyorsanız, keşke sistem sınavı yerine daha üst seviye bir sınıf seçseydiniz.”
​Laflarıma sinirle kızaran hoca tiz sesiyle tekrar bağırdı.
“Sözlerinize dikkat edin yoksa hepiniz kendinizi kurul odasında bulursunuz!”
​Sevda’nın yanında oturan Sermet alayla bana bakıp hocaya döndü.
“Hocam dikkat edin, kurul kendisini, sizi sistemden geçirdiği için Sinem’in babasının yanında bulmasın.”
Sakince gülümseyip Sermet’e döndüm.
“Burada dikkat etmesi gereken tek bir kurban görüyorum,” dedim iğneleyici sesimle.
​Hoca 'nereye düştüm ben' der gibi bakarken Sermet yeniden söze atladı.
“Hocam siz kapıdaki KGS, yani Karaaslan Güvenlik Sistemi yazısını okumadınız herhâlde.”
Derin bir nefes alıp bana döndü. İmalı bir şekilde lafına devam etti.
“Burası Sinem Zeliha Karaaslan’ın babasının sistemi.”
​“Tabii, hatta sistemde kölelik bile var,” dedi Gökhan.
Ayşe kahkaha atarak cevap verdi.
“O olmasa bile sana bakan, alt tabakada olduğunu anlıyor.”
​Gökhan, Ayşe’yi kolundan ittirince Ayşe hafif sendeledi. Şimdi herkes ayaktaydı. Kuzey ve Ayşe Gökhan’a laf atarken, ben de Sermet’le uğraşıyordum. Hoca sinirlenip alandan çıkınca iyice raylar koptu. Gökhan tekrar Ayşe’nin üstüne yürüyünce Kuzey olduğu yerden hızla fırlayıp Gökhan’a sert bir yumruk attı. Gökhan sendeleyip yere yapıştı. Kuzey hırsını alamayınca Gökhan’ın üstüne çıkıp iyice yumruklamaya başladı.
​Sonrası malum; kavgayı ayırmaları, hepimizi kurul odasına getirmeleri... Gökhan’ın yüzü baya dağılmıştı, Kuzey’in kaşında hafif bir patlak vardı, onun dışında bir sıkıntı görünmüyordu. Ayşe endişeyle benim yanımda dururken Sermet yayılarak kurul müdürünün karşısındaki koltukta oturuyordu.
​“Sinem kızım, bu kaçıncı vakan?”
Ellerimi kaldırıp sayıyor gibi yaptım. Müdür sinirle Sermet’le Kuzey’e döndü.
“Oğlum siz geleli kaç gün oldu?”
Müdürün odasında halı olsaydı büyük ihtimalle hepimiz halının desenlerini ezberlemiştik.
“Sermet, sen de kalk oğlum, ne yayılıyorsun!”
​Sermet ayağa kalkıp yanımıza geldi. Kulağıma eğilince bir adım geriledim. Kimse fark etmedi ama Sermet’in fark ettiğine yemin edebilirim.
“Merak etme prenses. Burası da senin krallığının bir parçası.”
​Diğerlerine çaktırmadan Sermet’in ayağına bastım. Sırıtarak geri çekildi. Gözlerimi devirip müdüre döndüm.
“Vallahi hocam hep ben yanıyorum, bunlar üst tabakanın çocukları diye mi?”
“Bence de hocam, ayrımcılık bu. Sistemin sahibinin kızıyla Gökhan gibi idiot insanları ayırmayın,” dedi Sermet dalga geçer gibi.
​Gökhan sinirlenip Sermet’in üstüne atlayınca geri çekildim. Ne hâlleri varsa görsünlerdi. Sermet beklemediği için Gökhan’dan sert bir yumruk yemişti. Kavga büyümeden ayırmışlardı. Sermet’in kaşı kanıyordu. Yüzüne bakmayı kesip küfür seviyesine gelen müdürün azarlarını dinledim.
“Çıkın dışarı!”
​Herkes çıkana kadar bekledim. Müdür herhâlde gitmeyeceğimi düşünüp sinirle kapıyı gösterdi. Omuz silkip dışarı çıktım.
​“Sabah sabah iyi aksiyon yaşadık,” dedi Kuzey keyifle.
“Harbi, sen sınıfını bırakıp neden buraya geldin ki?”
“Nakliyeciliğin bana göre olmadığına karar verdim,” deyip omuz silkti.
“Neden şimdi? Yıllardır farklı sistemde okuduktan sonra, sınava az kala neden böyle bir şey yaptın?”
“Dedim ya; ya sıfır olacağım ya sıfır.”
“Kaşın kanıyor aptal. Git, 3. katta hemşire var, ona pansuman yaptır. Sonra konuşuruz,” deyip güldüm. Kuzey gülmeme eşlik etti.
“Yok bir şeyim, iyiyim.”
Elini kaşına götürüp inledi.
“Tamam, Aral gelir birazdan. Sen kantine in, ben lavabodayım.”
​Omuz silkip merdivenlerden aşağı indi. Düz beyaz renkten oluşan lavaboya girip yüzümü yıkadım. Sermet çok kafamı karıştırıyordu. Önce benimle kavga edip sonra benim için kavga ediyordu. Kim olduğunu bile bilmiyordum. Kuzey hakkında bir şeyler biliyordu, onu öğrenecektim, ama Sermet’in niye hâlâ burada olduğunu öğrenemeyecektim.
​Ben düşüncelere boğulmuşken içeri Sevda girdi. Boynundaki ve kollarındaki morluk izlerini saklamaya gerek duymadan ellerini yıkadı. Aynadan yüzüne baktım.
“O morluklar...”
“Seni ilgilendirmez.”
Gülümseyerek lavabonun kenarına yaslandım. Bağdaş kurup sırtımı duvara verdim.
“Benimle böyle konuşacak lükse sahip değilsin.”
“Neden? Bunu sadece o ileri seviye, zengin zeki arkadaşların mı yapabilir?”
​Gözlerimi devirdim.
“İleri seviye zengin ve zeki oldukları doğru ama onlar da benimle böyle konuşamaz.”
“Sen kendini ne sanıyorsun?”
Gülümseyip görünmez tacımı düzeltiyor gibi yaptım. Gözlerini devirip kapıya yöneldi. Ciddiyetimi takınıp kapıya giden elini tuttum ve kapıyı sertçe kapattım.
​“Bak, ben de sana meraklı değilim. Sevdiklerime fazla yakınsın, eğer...”
“Sermet yaptı.”
Elim yanmış gibi onu bıraktım. Elimle ağzımı kapattım. Sevda umursamıyor gibi kapıyı çarpıp çıktı. Tamam, Aral’dan böyle bir şey beklemiyordum ama Sermet... İşte bu fazlaydı.
​“Çok düşünüyorsun, yıpratıyorsun kendini.”
Geldiğini bile fark etmediğim Ayşe’nin aynadaki yansımasına baktım.
“Anlamadım,” dedim seyrekleşen nefesimi düzene sokmaya çalışırken.
“Kapatıyorsun kendini. Sürekli aklında farklı bir düşünce var. Varla yok gibisin. Eğer bir sorunun varsa onu çözersin. İçine atıp çözülmesini beklemezsin.”
​Var mıydım bilmiyordum ama yok olmadığıma emindim. Şoktan bedenim titriyordu.
“Bunu bana iki sene bir salağın peşinde koşan biri mi diyor?” dedim iğneleyici sesimle.
“Senin sorunun ne biliyor musun Sinem? İnsanları kendinden uzak tutmaya çalışıyorsun, bunun için onların zaaflarını kullanmaya çalışıyorsun ama sende farklı bir şey var. İnsanları sana çeken bir akım. Bence Kürşat Karaaslan’ın kızı olmanla falan alakalı değil.”
“Sen nereden biliyorsun?”
“Neyi, Kürşat’ın kızı olduğunu mu?”
​Evet anlamında kafamı salladım. Bıkmış gibi omuzlarını düşürdü. Her duygusu beden dilinden okunabiliyordu. Küçümsüyor gibi yarım bir gülüş attı.
“Hadi ama Sinem! Sen çok zeki birisin. Zaten çoğu kişi biliyor bunu.”
“İyi de nasıl?”
“Salak olmayan herkes haberlerde ‘Büyük iş adamının görüntülendiği bu kız kim?’ diye bahsedilenin sen olduğunu biliyordur. Ama korkuyorlar Sinem. Bu sistemde kimse koskoca Kürşat Karaaslan’a kafa tutmak istemez. Yani herkes her şeyi biliyor ama salak ayağına yatıyor. Sonuçta sistem sensin, kimse sana dokunamaz, hatta dokunmaya cesaret bile edemez. Kimse senin gözünün tam içine bakamaz, buradaki çoğu insan sana muhtaç.”
“Zekilerin olduğu bir sınıfı seçmemeliydim sanırım.”
​Ellerini yıkayıp bana döndü. Islak ellerini yüzümde gezdirince irkildim.
“İyi görünmüyorsun, toparla kendini. Biliyor musun, aslında göründüğün kadar sert bir kız olmadığını biliyordum.”
“Göründüğümden çok daha kötü biriyimdir.”
“Ben de Kürşat'ın kızı olsam aynen böyle derdim.”
​Omuz silkip yanına gittim. Beraber kantine indik. Aral çoktan gelmişti. Bizim masanın çaprazında Sermet ve Sevda oturuyordu. Sermet, korku dolu gözlerle ona baktığımı fark edince ayağa kalkacak gibi oldu. Sevda onu sakinleştirmek ister gibi elini tuttu.
​“Bir eğitime gelmedim, kavga mı çıkardınız?” dedi Aral.
“Aslına bakarsan sınıfıma geçtiğin ilk gün kavga çıkmasını istemezdim. Sınıfta olmaman yararımıza oldu.”
​Aral kolunu omzuma atıp dudaklarını alnıma değdirdi. Sonra masaya döndü. Aral Kuzey’le didişirken Ayşe de Kuzey’in yarasına bakıyordu. Ayşe pansuman yapmayı teklif etse de Kuzey kabul etmedi. Yanımıza Asel ve Hasan da gelince ben görünmezliği oynamaya çekilip çenemi kapattım. Arada gözüm Sermet’e gitse de onun sürekli bana baktığını fark edince ona bakmaktan vazgeçtim. Ondan korkuyor muydum emin değildim ama Sevda’nın dedikleri doğruysa, artık onun kim olduğunu bilmeme gerek yoktu. Benim için kendi rızasıyla bile birine el kaldıran kişi düşmanımdı. Tabii izlerin şiddetle olmadığını varsayarsam, yine benim için bitmiş oluyordu sanırım; her türlü ondan vazgeçmiştim.
​Zilin sesiyle herkes sınıflara dağıldı. Aral benim yanıma gelince Kuzey Ayşe’nin yanına geçti. Geriye kalan vakitlerde pek bir şey olmadı. Zaten Gökhan eğitime katılmamıştı. Sadece Sevda birkaç kızla dedikodumuzu yapınca ağzının payını verip önüme döndüm.