22. Bölüm

Boşlukta hissettiğiniz sık sık oluyor mu? “Ben bu işin içinden nasıl çıkarım?” dediğiniz zamanlar mesela... Sadece Tanrınızla kalmak istediğiniz zaman, O'na sığınıp her şeyin geçmesini beklediğiniz oluyor mu? Sanki dertler, okyanusları aşıp hızlıca koca bir şehri yutan devasa bir dalga gibi sizi çırılçıplak bırakıyor mu? Tanrınıza soyunuyor musunuz, tüm gerçeklerle yüzleşebiliyor musunuz? Yoksa O'ndan çekiniyor musunuz? Sizi okyanusa atanın O olduğunu mu düşünüyorsunuz? O'na sığınmak yerine O'nu mu suçluyorsunuz? Böylelikle kendinizi güçlü hissediyorsunuz değil mi? Sizi olduğunuz gibi kucaklayacak tek kişiye karşı gelmek... Hımm, gerçekten yenilmez hissettirir. Ve oldukça yalnız... Yapayalnız... Anlamıyorum, ne zaman öğreneceksiniz gücün her şey olmadığını? Ne zaman anlayacaksınız savaşın size hiçbir şey katmadığını? Elinizde sadece yıkık birkaç bina ve harabelerin içinde kalmış birkaç ceset kalacak. Para ve gücün saygı getirdiğini düşünüyorsunuz. Bu olguyu yaratanın kendimiz olduğunu bile unutturdular bize. Biz bize yaptık, ne yaptıysak; Tanrı karışmadı bizim kanlı oyunumuza. Önce toprakların bizim olduğuna inandık. Bir kare çizdik ve “Burası benim,” dedik. Kimseyi almadık içeriye, yabancılaştık birbirimize. Sonra ırklara ayırmaya başladık. Siyahı, beyazı, Ermenisi, Azerisi, Yunanı, Türkü, İngilizi ve daha milyonlarcası... Savaşlar açtık birbirimize. Biz neyse de çok çocuk öldü. Toprak, minicik bedenleri içine sığdırmaktan utandı, biz utanmadık. Güneş doğmayı bırakmaya karar verdi, Ay batmaya... Sonsuz bir karanlığa büründük. Sanki dünya kana susamış bir varlıktı ve biz onun için her gün yeni kurbanlar veriyorduk. Çok kadın öldürüldü; acımasızca, boğazları kesilerek, yakılarak... Anneler biricik oğullarını toprağa verdi; para için, intikam için, en çok da dünya için çok kurban verdik. Ama sorun değil. Gerçekten sorun değil. Ne de olsa alıştık değil mi akşam haberlerindeki cinayet kurbanlarına? Bir gün ucu bize dokunmayacak gibi gözlerimizi kapamaya... Çünkü bize göre tüm cesetler dünyanın kurbanlarıydı. Tüm cesetler kurban, oysa çocuklar... Çok çocuk öldü. Çok çocukluk öldürüldü. Onlar sokak çocuklarıydı, top oynamalıydılar, evcilik oynamalıydılar, silahlarla değil... Silahı icat etmemeliydik. Çocuklarımızın öleceğini bile bile o silahları icat etmemeliydik. Beyinleri yıkandı çocuklarımızın, toprak ananın çocukları savaşa aç bırakıldı. Tüm çocuklar öldü. Biz dâhil, tüm çocukluklar katledildi. Ana kundağında kararlar verildi; korumalıydık, canımız pahasına korumalıydık, da neyi? Neydi çocuklarımızdan, çocukluklarımızdan daha önemli olan? Bitmesi gerekti. Artık kurban vermemeliydik. Dünya dönmeyi bıraksa bile korumalıydık çocuklarımızı, çocukluklarımızı... Tek bir çocuk cesedinde bile kusacaktı toprak, farkındaydık. Bitmesi gerekti savaşların, kanların durması gerekti. Yoksa dünya hepimizi içine alana kadar durmayacaktı. Bu bizim savaşımız değildi, biz buna mahkûm edilen çocuklardık...
​Gözyaşımı silip kayalıklara yaklaştım. Sanki uğruna canımı feda ettiğim her şeyimi kaybetmiştim. Çocukluğumu kaybetmiştim. Sadece evimin kenarında sonsuz bir uçurum yoktu. Kalbimin ortasındaki uçurum buradan daha derindi. Uçuruma çok yaklaştığımı kayan botumla fark ettim. Ayağımın altından kayan taş uçurumdan aşağıya düştü. Gülümseyip taşa baktım. Çırpınan bir kuş gibi kayalıklara çarpa çarpa denize düştü.
​“İntihara meyilli olduğunu bilmiyordum.”
Sesinin geldiği yere bakıp Sermet’e döndüm. Üstünde siyah boğazlı bir kazak vardı. Kendi hâlime bakıp gülümsedim. İnce ipli geceliğimle soğuğa meydan okuyordum.
“İntihara meyilli değilim ama...”
Yüzümü doğmak bilmeyen güneşe çevirdim.
“Ama ölüme âşığım. Çok kudretli çünkü; herkesin seni beklediğini bilmek... Eninde sonunda tüm yolların sana çıkması... Kısacası hayalleri ufacık tabutlara sığdırmak... Muazzam olmalı... Yoksa hayaller boşuna gider, yoksa çocuklar boşuna ölmez mi?”
​Yanıma yaklaştı. Uçuruma bakmadı. Sanırım yükseklikten korkuyordu. İnsanların zaaflarını hafızama kaydetmekten de bıkmıştım. Onları en iyi zaaflarından vurabileceğimi biliyordum, herkes bir gün bana düşman olabilirdi. Ben iğrenç bir insandım.
“Sen böyle söyleyince gerçekten muazzam geldi.”
Cevap vermedim. Yüzüne bakmadım. Kaçıyordum işte, her zamanki gibi...
“Sen iyi misin?”
​Kolumu tutmaya çalışınca geri çekildim. Bir adım daha atarsa gerçekten okyanusla bir olurdum.
“Haberleri duydun mu?”
Başını salladı. Gerçi duymaması imkânsızdı. Kim ses sisteminden haber dinlerdi ki? Zavallı, bu sesle uyanmış olmalıydı.
“Ben artık bu dünyaya karşı savaşamıyorum.”
“Kaç ölü var?”
Sinirle yüzüne baktım. Neye sinirlendiğimi bile bilmiyordum.
“Yirmi sekiz çocuk ve diğer insanlar.”
“Ne yani, insanlar senin için önemli değil mi?” dedi tiksinir gibi bakarken. Kahkaha atıp ellerimi göğsüne koydum.
“Anlamıyorsun. Anlamıyorsunuz. Onlar zaten ölüydü. Ölmeyi beklemeyen çocuklar vardı. Sistemi biliyorsun, sonradan katılsan bile biliyorsun; sınavı geçen herkes ölüdür.”
​Sistemin en acımasız tarafı buydu işte; sınavı geçtiğinizde ölü oluyordunuz. Biri size öl emri verebilirdi, yaptığınız ve sizinle en ufak bir alakası olmayan bir işte geberip gidebilirdiniz. Sefil yaşamıyordunuz ama yaşayacak çok da zamanınız kalmıyordu. Ama çocuklar öyle değildi, umutları vardı orada, yeni kurulacak hayaller... Fakat siz ne anlarsınız bayım, hiç çıplak ayakla camların üstünde koşmanız gerekti mi? Düşüncelerimi kendime saklayıp daha fazla anlatmaya çalışmadım. Anlamayacaktı, anlamayacaklardı... Ve ben çok yorulmuştum. Sinirden dengemi kaybettim. Sermet kolumu tuttu. Sinirle kendimi geri çektim.
​“Dokunma!”
Sendeliyordum. Başım dönüyordu, bayılacak gibi hissediyordum.
“Yapamam Sermet. Ben yapamam.”
Soru sorar gibi yüzüme baktı. Bir eli düşmemem için tetikteydi.
“Ben her sabah uyandığımda, kimin katili olacağını bilmediğim bir insanla yaşayamam.”
“Neden şimdi böyle yapıyorsun?”
“Seni tanımıyorum Sermet. Hangi safta olduğunu bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey var; öfken... Gözlerindeki öfkeyi görüyorum. Sen intikam istiyorsun. Diğer insanlar gibi aptal bir intikamın peşine düşmüşsün. Bugün sadece o yurtta yangın çıkmadı. İnsanlar savaşıyor, cezasını çocuklar çekiyor. İnsanlar tokken çocuklar açlıktan ölüyor. Her şeyi doyurup çocuklarımızın ruhlarını nasıl aç bıraktık ki bu kadar cani oldular? Ben savaş istemiyorum. İstediğim, çocuklar gömülmeden ölmesin. Hayaller bittiğinde dünya biter. Tehlikenin farkında mısınız bayım? Ölüm gerçek son değil, gerçek son umutların ölmesi.”
​Kahkaha atıp saçlarımı karıştırdı. Biraz önce düşmemi istemeyen elini çekti. İşte insanların nefreti bu kadar kolay kaplıyordu kalplerini.
“Sen ne anlarsın? Açlıktan, yokluktan, kardeşlikten ne anlarsın? Senin hiç kardeşin oldu mu? Hiç açlıktan insanların ayak işlerini yaptın mı? Hiç ezildin mi? Günlerce sokaklarda yatıp öldürürcesine dövüldün mü? Sen intikamını almışsın, intikam ateşini ne bilirsin? Koskoca saraydan halkı yargılamak kolay tabii. Hiç altı kardeşinin yükünü omuzladın mı sen? Sen hiç kardeşin tarafından vuruldun mu? Sen savaşmak istemiyor değilsin. Sen saf tutuyorsun.”
​Bana doğru salladığı işaret parmağına baktım. Yanına gidip işaret parmağını tutarak indirdim.
“Haklısın bunları anlamam. Acıyı çekmeyen acıdan bahsedemez. Acının binlercesi vardır. Hiç kimse birbirinin acısını çekemez ama bununla yaşamayı öğrenir. Eğer saf tutuyorsam, doğru safta olduğuma emin olurum.”
​Yanından geçip eve doğru ilerledim. Sinirden nereye saldıracağımı bilmiyordum. Biri bize savaş açmıştı. KGS’de eğitim alan çoğu kişi yurtta kalıyordu ve onlardan birini ateşe vermişlerdi. Çocuklara dokunmuşlardı. Biliyordum ki o çocuklar sınavı geçtikten birkaç yıl sonra ölecekti. Koruduğumuz yetimhanelerden çocukları işe alıyorduk. Aldığımız bütün korumalar, işçiler, hepsi bu ailesiz, sersefil hayatlardı. Kürşat Karaaslan, asıl amacını bilmesem de, onlarla çalışmasının sebebinin onlara yeni bir hayat bahşetmek olduğunu düşünüyordum. Eğer Kürşat Karaaslan onlara tam yetki verirse hiç düşünmeden kendi kafalarına sıkarlardı. Onlar da en az benim kadar bağımlıydı. Bizi bu denli koruyan, canlarını feda etme uğruna bizimle çalışan insanlara ve çocuklara zarar gelmişti; çocuklarımız öldürülüyordu ve konseyin tek amacı aptal bir toplantı ve gösterişti.
​Odama çıkıp kıyafetlerimi karıştırdım. Birini alıp birini atıyordum. Elimdeki kıyafete kan damlayınca burnuma dokundum. Başım ağrıdan çatlayacak gibiydi. Burnuma bastırıp yatağa oturdum. Kan o kadar şiddetli akıyordu ki nefes alamıyordum. Telefonumu çıkarıp Aral’ı aradım. Sürekli meşgule atıyordu. Bizimkilerle olduğu belliydi. Son çare Hasan’ı aradım. İlk çalışta açıldı.
“Hasan, neredesiniz?”
“Babanın yanındayız Sinem. Bence sen...”
“Karışmayayım değil mi? Haklısın, siz böyle deyince de ben karışmayacağım! İstanbul’u ayağa kaldıracağım. Söyle onlara, bugün benim günüm. Beni durduramazsınız.”
​Sinirle telefonu kapattım. Aral’ı yanıma çağıracaktım ama vazgeçtim. O kendi safını seçmişti. Güvende olmayı seçmişti. Onu yargılayamazdım. Herkes canını korumak isterdi. Dünyanın yüzde doksanı içinde bulunduğu durumdan memnun değildi ama sisteme ayak uyduruyorlardı. Çünkü yarattıkları sistem onlar için güvenliydi. Sıra kendilerine gelene kadar güvendeydiler ama saltanat sırası onlara geldiğinde başkaldırıyorlardı. Kimse seslerini duymayınca da sitem ediyorlardı. 'Herkese kulaklarını tıkayanlar, en çok 'herkes' taklidi yapanlardır.'
​Sonunda derin bir nefes alıp kıyafetlerimi bıraktım. Bunlarla onların yanına gidemezdim. Bırakın yanına gitmeyi, etraflarından bile geçemezdim. Sinirle garaja indim. En lüks arabamı seçip İstanbul’un en şaşaalı mağazasına gittim. Başta kimse yanıma uğramadı. Üstümdekilerle beni yargılıyorlardı. Pahalı kıyafetlere dokunmaya başlayınca, pimpirikli kızlardan biri aşağılar gibi bakışlarla yanıma geldi.
“Merhaba, ne arıyorsunuz acaba?”
​Gülümseyip diğer satıcılara baktım. Burası bize aitti. Tabii beni tanımıyorlardı ama soyadımı söylesem başlarını eğerlerdi. Elimle kapıdaki takım elbiseli satıcıyı gösterdim.
“O ilgilensin.”
Kadın gösterdiğim yere bakıp alayla gülümsedi.
“Maalesef efendim, o arkadaş üst sınıfla ilgileniyor. Ben yardımcı olayım.”
Gülümseyip yüzüne bakmadan, rahatsız olması için takım elbiseli çocuğa baktım.
“Türkiye’de kast sistemi olduğunu bilmiyordum.”
Kadın sinirlenmiş gibi sesini yükseltti.
“Hanımefendi isterseniz oyalamayın.”
​Sonunda takım elbiseli adam bize döndü. Hızla yanımıza gelip arkadaşının önüne geçti.
“Bir sorun mu var efendim?”
Onlardan bir şeyler almak için ya yanınızda jilet gibi giyinmiş bir adam olmalıydı ya da üstünüzde şaşaalı bir kıyafet, saçlarınız geriye yatırılmış, özenle taranmış olmalıydı. Gerekirse zengin koca avcısı gibi memelerinizde silikonla girmeliydiniz böyle mekânlara. Adama elimi uzattım. Kararsız kalmış gibi elini uzattı.
“Merhaba, ben Sinem Zeliha.”
​Soyadımı söylememiştim çünkü yanındaki kızın kovulmasını istemiyordum. O kovulsa yerine onun gibi biri gelecekti. Onları baştakiler yönetiyordu. Bir suçları yoktu.
“Merhaba efendim, ben de Serkan Özer. Mağazamızın müdürüyüm.”
“Sevindim. Şimdi bana bir kıyafet lazım. Pahalı ve gösterişli olmalı.”
​Yanındaki kız daha fazla uğraşmak istemiyor gibi omuzlarını düşürerek gitti. Serkan üzerimi süzüp 'gerçekten mi?' der gibi baktı.
“Tabii efendim. Buyurun yardımcı olayım.”
Başımı sallayıp arkasından gittim. Beş kuruş etmeyecek birkaç elbise gösterdi.
“Of gerçekten mi Serkan Bey? Sizinle de mi uğraşayım?”
“Anlamadım efendim?”
“Bana gösterişli bir elbise gerek. Gerçekten tartışmaya gerek var mı?”
​Omuz silkip üst kata yöneldi. En azından anlıyordu adam. Yukarıda mankenlerin üstünde elbiseler vardı. Cam fanusa koyulmuş kırmızı elbiseye baktım. Göğüs ve sırt dekolteli kırmızı bir elbiseydi. Parlak bir kumaşı vardı ama pavyon kıyafeti gibi de durmuyordu. Tam bacağın üstüne gelecek şekilde yırtmacı vardı. Elimi fanusa koydum.
“Bunu istiyorum.”
“Bu özel üretimdir efendim. Kumaşı...”
Sinirle yüzüne baktım.
“Anlatmayı bırak. Bunu istiyorum.”
​Başını sallayıp iki eleman çağırdı. Onlar elbiseyi ayarlarken ben de ödemeye geçtim.
“İsterseniz on iki taksitle ayda...”
“Tek çekim olsun.”
​Biraz önce yanımızda duran kızın gözleri büyüdü. Kovulmazdı ama Serkan Bey’den güzel bir azar yerdi. Bundan sonra insanları kıyafetleriyle yargılamayı bırakacağını sanmıyordum. Gelen her müşteriyle aynı gözle bakmayı bilmiyordu. Herkes insan değildi onlara göre. Bir kısmımız sadece 'vardık'. Elbisenin arabama taşınmasını emrettim. Sürücü koltuğuna oturup arka koltukta duran servete baktım. Bir servet yatıyordu orada. Yetim çocukların hakkı, sokak çocuklarının ekmekleri yatıyordu. Acaba diğer zenginler de böyle düşünüyor muydu? Hayır, onların tek düşündükleri başkalarının ne diyecekleriydi. Ne kadar gösterişli olduğu, diğer insanların gözlerini onlardan alamayacağı hissiydi bu elbiseyi onlara aldıran. Ben istemezdim biri kıyafetlerim için bana baksın. Biri bana bakacaksa gözlerim için bakmalıydı; gözlerimin altında yatanlar için.
​Sermet’in dediklerini anımsayıp gülümsedim. Diğerleri gözlerime bakınca korkardı ama o, gözlerimdeki korkuyu da görüyordu. Elimi mideme koydum, hiçbir şey yememiştim, ağzımdaki acı tadı bastırmak için bir şeker attım ağzıma. Tipimi ancak kuaför düzeltebilirdi. Sürekli gittiğim kuaföre sürdüm arabayı. Kuaför neredeyse boştu. Gözlerim Suat Bey'i aradı. Birinin saçını boyayan Berrin’in yanına ulaştım.
“Hoş geldiniz. Kusura bakmayın lütfen dalmışım. Hemen Suat ağabeyi çağırayım.”
Başımı sallayıp arkamdaki koltuğa oturdum. Suat Bey kocaman gülümsemesiyle içeri girdi.
“Günüm aydınlandı kız.”
​Yanıma gelip saçlarımı karıştırdı. Kolumdan tutup ayağa kaldırdı.
“Bakayım sana.” Kolumdan tutup beni kendi etrafımda çevirdi.
“Berbat görünüyorsun. Bu sefer sadece kırıklarını aldırarak kurtulamazsın benden.”
“Saçlarımın hepsini alabilir misin?”
Suat şoka girmiş gibi eliyle ağzını kapattı. Saçlarım kalçamın altındaydı.
“Bunu yaparsam Kürşat Bey beni öldürür.”
“Beni de. Benimle aynı cehennemi paylaşır mısınız?”
​Suat pes etmiş gibi omuzlarını düşürdü.
“Peki, nasıl bir şey istiyorsun?”
Elimi göğsümün üstüne koydum.
“Burada.”
Başımı salladım. Ellerimi daha yukarı çekip omzumun üstüne koydum.
“Hayır, burada olsun.”
​Başını sallayıp beni aynanın karşısına oturttu. Aynadaki son hâlime baktım. Kendimi son kez bu kadar kırılgan görüyor olmalıydım. Artık daha da keskinleşiyordum. Yan koltuğa biri oturdu. Takım elbise giymesi dikkatimi çekince yüzüne baktım.
“Hoş geldiniz Sermet Bey.”
​Suat konuşunca dikkatim dağılmıştı. Daha önce onu burada görmediğime emindim. Ama benim geldiğim her yeri ezbere biliyor gibiydi. Dersine iyi çalışmıştı anlaşılan.
“İsterseniz Sinem Hanım bitince yardımcı olalım.”
“Gerek yok, Sinem için geldim.”
​Konuşmuyordum. Konuşmam gerekmiyor gibi hissediyordum. Başımı önüme çevirdim. Saçlarım kesilmeye başlayınca Sermet bir tutam tutup Suat Bey’e baktı. Suat aynadan yüzüme baktı. Onaylar gibi gözlerimi yumdum. Sadece sinirimi onunla harcamak istemiyordum. Elindeki tutamla tekrar yerine oturdu.
“Biliyor musunuz Suat Bey? Ben kadınların saçlarını kesmesine sebep olan insanları sevmem. Çünkü kadınlar, makyajlarından, kıyafetlerinden, modalarından daha çok severler saçlarını.”
Saç telinin birini alıp parmağına bağladı.
“Her saç telinde ayrı bir anı yatar kadının. Tüm acıları saçlarındadır bu yüzden. Tek tek temizlemek isterler acılarını. Bunu yaparken ne kadar acı çekerler ben bilmem ama eminim çok acıyordur.”
​Gözümden bir damla, yolunu kaybetmiş gibi yanaklarımdan süzüldü. Dudaklarım aralanmıştı. Nefesimi kestiğinden haberi yoktu büyük ihtimalle. Kusursuz gibi görünen yüzüne çevirdim başımı. Elini kaldırıp gülümsedi. Boynuma eğilip konuştu.
“Bu benim payım.”
“Yapma. Beni vazgeçiremezsin.”
“Seni vazgeçirmek için gelmedim. Burada olduğunu bildikleri hâlde yanına gelmeyen ailen yerine seni korumaya geldim.”
“Benim korunmaya ihtiyacım yok.”
“Şanslıyım ki bugün ne kadar ileri gidebileceğini göreceğim. Sonuçta düşmanımın gücünün sınırlarını bilmeliyim.”
“Ölmemi istiyorsan neden korumaya çalışıyorsun?”
“Çünkü ölmeni istemiyorum. Sadece burada var olmamanı istiyorum.”
​Susup önüme döndüm. Ne sanmıştım ki? Biri beni önemsiyor mu? Bu imkânsızdı. Kim şeytanı korumak isterdi ki? Derin bir nefes alıp saçlarımın bitmesini bekledim.
“Neden buna ihtiyaç duyuyorsun?”
Gözlerimi devirdim.
“Yine neye ihtiyaç duyuyormuşum?”
“Yaptığın şeye işte. Gideceğin yere neden gidiyorsun? Onların cezalarını parmak şaklatarak bile kesebilecek bir prenses neden onların ayaklarına gidiyor? Merak ettim sadece.”
“Sen...”
“Bunu nereden biliyorum değil mi? Ah, sıkıldım böyle sorulardan. Seni sandığından daha çok tanıyorum Zeliha Uğur.”
“Sinirlenmemi istiyorsun ama bunu yapmayacağım.”
“Neden bu kadar kasıyorsun ki? Hayat bu kadar ciddiyeti sevmez. Risk almak zorundasın.”
“Ne yapmaya çalıştığın umurumda değil Sermet.”
“Şu an Rusya’da olsaydık, sana ne yapmak istediğimi daha iyi anlatırdım.”
​“Belki haklısınız Vsevolod Alexandrovich. Rusya’da kullandığın isim bu, değil mi? Alexander’in manevi oğlusun. On yedi yaşında İstanbul’u terk ettin. Emin Köse’den, yani öz babandan kaçıp Ankara’ya yerleştin. Bir bataklık şehri toplantısına yanlışlıkla katıldın ve Alexander Dzneladze’in hayatını kurtardın. Altı kardeşin ve annenle bir süre Ankara’da yaşadın. Ankara’nın en büyük mafyası hâline gelmiştin çünkü arkanda Alexander vardı. Buradaki iktidarlığın yaklaşık bir yıl sürdü. On sekiz yaşında bir kral gibiydin. Türkiye’de başına ne geldiyse, on dokuzunda Rusya’ya gidip orada yaşamaya başladın. Sen belki Rusya’da anlatırdın ama ben doğma büyüme Türk’üm. Burası benim ülkem. Kuralları bana ait. Bilirsin işte, herkes kendi çöplüğünde öter meselesi.”
​Gülüp aynadan yüzüme baktı. Saçlarını geri alıp sandalyeye yaslandı. Böyle bir tepki vermesini düşünmüyordum, daha çok meraklanır sanmıştım ama umurunda bile değildi.
“Vsevolod ne demek biliyor musun? Her şeye sahip olan, dünyaya sahip olan demek. Merak etme yani, her yer benim çöplüğüm. Üstelik bu ismi bana Alexander vermedi. Ben bu ismi kendim aldım; senin gibi başkasının adına yaşamıyorum.”
​Her zaman güzel yerden vuruyordu ama ben bunlarla ölmezdim. Benim elimde de güzel bir koz vardı. Öldürmezdi ama benim canımı yaktığı kadar onun da canı yanardı sanırım.
“Anlamadığım bir şey var. Rusya’ya gitmeden önce ailen...”
Sinirle bana döndü. Doğru yere ayak bastığımı anlayınca parmak ucumla iyice bastırdım.
“Kardeşlerin ve annen ortadan kaybolmuş. Onlar hakkında sen gittikten sonra hiçbir şey bulamadım.”
“İleri gidiyorsun.”
“Severim, bilirsin. Rusya’ya gitmeden önce neredeyse tüm adamlarını öldürmüşsün. Sanıyorum bu yüzden sevgilin senden korkup kaçtı. Hani şu sol omzundaki kurşun izini yapan kadın. Neydi adı, unuttum.”
​Daha önce hiç bu kadar hiddetle yüzüme baktığını görmemiştim. Onu gerçekten seviyor olmalıydı.
“Şaka yapıyorum. Ben hiçbir şeyi unutmam. Zeliha Maral, değil mi? Neden beni öldürmüyorsun? Sevdiğin kadınla adaş olduğum için mi? Yoksa Kürşat Karaaslan’dan korktuğun için mi? 'Bunu ne cüretle sorarsın' deme. Benim babamın adım attığı yerde toprak titrer. Sadece sen görmemişsin.”
​Kahkaha atıp parmağına bağladığı saç teline baktı. Kahkahasını bastıramıyor gibi eliyle ağzını kapattı.
“Şimdi geceyi daha çok merak etmeye başladım prenses.”
​Daha ileri gidebilirdim. Hatta kendimi daha ileri gitmek için hazırlamıştım. Bugün onu da yıkmalıydım ama içimden bir ses durmamı söyledi. Benim ailem yoktu. İnsanların aileleri ne kadar canlarını yakar, bilmezdim. Aslında bu zamana kadar bunu hiç önemsememiştim. Gözlerimi çevirip buz mavisi gözlerine baktım. Acısını görebiliyordum. Normalde bir insana bakınca tiksinmekten başka bir şey bilmeyen ben, şimdi birinin acısında boğuluyordum. Sermet sandalyeden kalkıp usulca arkama geçti. Masadan aldığı aynayı tuttu. Saçlarımın bittiğini yeni fark etmiştim. Zaten ne zaman aynaya baksam başkalarını görmeye alışmıştım. Aksimin yabancı gelmesini umursamadım.
​Başımı salladım. Tam ayağa kalkacakken Sermet omzumdan itip beni geri oturttu.
“Tüm bunları nereden öğrendin?”
“Seni sandığından daha fazla tanıyorum Vsevolod Alexandrovich.”
“Sandığımdan çok daha güçlü gibisin, başlarda sadece güçlü görünmek istediğini sanmıştım. Çok sonra anladım; güçsüzlüğünün arkasındaki zincirlerine bağlamışsın kudretini.”
​Ayağa kalkıp kasaya gittim. Parayı ödeyip çıkışa yöneldim. Kapının kolunu tuttum. Derin bir nefes alıp sanki söyleyeceklerim bitmemiş gibi Sermet’in yanına döndüm. Ayaklarım benden bağımsız hareket ediyor gibi yanına sokuldum. Başımı kaldırıp dudaklarına baktım. Bir ressamın en özenli tablosuna bakıyor gibi hissediyordum.
“Zincirlerimi kırabilirsin Vsevolod. Hatta kazandığını bile düşünebilirsin. Ben de öyle düşünmüştüm zamanında ama zincirlerin arkasındaki kocaman buz dağlarını görünce durdum.”
Ellerimi gösterdim. Sedat Uğur’dan kalma izler vardı.
“Zaten ellerim yara bere içinde, o buz dağlarını ben aşamam dedim. Dedim ama yine de...”
“Yine de kimsenin aşmasını istemedin. Çünkü sen beyaz atlı prensini bekleyen aptal bir prenses değilsin. Bilmesem de gözlerinde görüyorum.”
​Saçımın bir tutamı önüme gelince sendeledim. Ne yaptığımın farkındaydım. 'Maalesef bayım, saçlarımla anılarımı kesebilecek bir kadın değilim. Hepsi kafamın içinde ve durmadan çığlıklarımı duyuyorum. Çığlıklarımı bastıramıyorum.' Geri adım atıp gidecekken bileğimden tuttu. Gözlerimi yüzüne çevirdim. Hiçbir anlam yoktu gözlerinde, sadece eğleniyor gibiydi.
“Artık çok geç, birilerinden saçlarımın öcünü almalıyım.”
​Eli gözyaşımı silince ağladığımı fark ettim. Ağladığımı fark etmek benim için bu kadar zordu işte. Birinin dokunması lazımdı. Birinin, benden başka birinin hissetmesi lazımdı.
“Her telinin öcünü alalım prenses.”
Eli bileğimden elime indi. Elimi tutup gülümsedi. Yürümeye başlayınca ayak uydurdum. Hep kendim kalkmıştım, daha doğrusu hep kendim kalkmak zorunda kalmıştım. Birinin sıcaklığını hissetmek güzeldi. Birinin, herhangi birinin, senin safında yer alması güzeldi. Bir gün yine tek başıma savaşmam gerekse bile bu anı hep yer edecekti zihnimde, saçlarımda, ellerimde, gözyaşımda...